20170627

DE HOGUERAS Y DE VANIDADES



Más vale caer en gracia que ser gracioso. Esta expresión siempre se pronunció con cierto tonillo, cierta sorna, y en el fondo cierta incredulidad, por insostenible a largo plazo, sabiendo que la verdad estaba en otro lugar, el lugar del que sabría apreciarla. Pero si la vida fuera tan sencilla como la aprendimos de niños, no tendríamos que estar buscando hoy las razones que llevan a unos o a otros a erigir dechados de gracia informativa y guardianes de templos a dedo.
Sabemos del atractivo incomparable del empresariado, llamado a rescatar al mundo de su propia mediocridad inmovilista, ese empresariado que revienta los bancos a golpe de préstamos y surfea con gracia la ola de las subvenciones para brillar con una aureola de temporada alta hasta que vuelve a llegar el invierno. Y esa ideología de brillantina, muchas veces con la esperanza de vida de una bengala en el medio de la Ría, es la que pretende llevarse el gato al agua. Hay que decir, que ese prototipo cae mucho en gracia -siguiendo con el refrán- en ciertos medios de comunicación, los que cantan las excelencias del progreso según el llenazo hotelero o catedralicio meses antes de que suceda. Gracias a esos medios, supimos de hoteles que se abrían, se llenaban, se reservaban con tanta antelación que , llegado el momento de la verdad, se precintaban. Y, esto, que en el mundo en que vivimos puede parecer una frase malintencionada, no es más que la simple verdad, pero en esto, como en todo, asistimos a una reinterpretación de la ética en función de extraños valores.
¿Qué prima aquí? Vamos a intentar explicarlo. Veamos, ¿qué es “Por nuestro faro”? Hace poco podíamos ver publicada una reclamación del colectivo, perfectamente lícita y fundada en la legalidad más básica, reducida a un ínfimo recuadro en medio de un collage inverosímil de noticias breves : obituarios, heridos y muertos en accidentes de tráfico, jornadas y seminarios. En el titular ni siquiera podía leerse el nombre del colectivo. Pero si, además, dicha reivindicación se presenta en la primera línea como procedente de un grupo creado en internet (tras dos años de lucha por obtener información, comunicaciones con el Defensor del Pueblo, escritos al alcalde y Puertos, organización de actos, reuniones periódicas, etc), un turista un poco despistado hasta podría pensar que “Por nuestro faro” es poco más que una aplicación para tablets.
Reclamar información, subrayar lo ilegal, exigir el cumplimiento de la normativa vigente, no debería estar penado con la marginación o el desprecio informativo. Como no debería victimizarse a los que incumplen las normas, dedicarles páginas de papel y espacio digital, como si saltarse las reglas a la torera entrase dentro de este juego del poderío en boga, y los demás tuviéramos que cerrar el pico para dejar entrar hasta el último espacio de nuestro patrimonio a ese progreso arrasador que sin estudio de viabilidad, nos aseguran, será algo prodigioso. Las proyecciones de futuro en el tratamiento del tema desafían a veces los límites de toda lógica. Con el mismo aplomo que se insinúa que dos apartamentos pueden propulsar el turismo de la región, las pérdidas ocasionadas por el cierre parece que serán enormes. Qué no daría yo por ver todos esos números.
Al margen de lo que un medio decida difundir como verdad impepinable, reconozcamos que un empresario se puede hacer mucha pupa si alguien, por brevemente que sea, decide aplicar una pequeña presión llamada ley. Pero eso ya lo sabíamos, ¿no? ¿O no? Me temo que no, y por eso el de siempre se permite en plena fiesta seguir insultando a las madres de los miembros de este grupo sugeridor de verdades, una forma como cualquier otra de celebrar la noche de San Juan, quizás, para algunos, pero lo que está claro es que no será a él al que sacrifiquen en la hoguera de la información.
Covadonga Suárez, colectivo “Por nuestro faro”


20170626

Suso Fernández: Ribadeo en imaxes

Remato de descubrilo, e lígoo aquí para que o descubra máis xente. O blog está en marcha dende o 31 de agosto de 2015, con imaxes de Ribadeo, a ría, a contorna. Sen comentarios, só imaxe. Para desfrutar.

Circunvalación de Mirasol: aberta (atención, a circunvalación, non o porto!)

Xa está aberta de novo a 'circunvalación' do porto de Mirasol. Que eu saiba non foi avisada, co que moita xente aínda non o saberá e seguirá facendo un rodeo se ten que desprazarse entre a Vilavella e a zona do paseo marítimo - Porcillán - estrada do faro.
 Polo momento vexo que está asentado o talud, pero non en toda a beira. Iso si, a tela metálica xa cubre toda a zona fronte á valla.
 Como se pode observar, as máquinas seguen por alí.
... e aínda que non se observe nas fotos, a verxa tamén segue cerrada a ribadenses e visitantes.

20170623

Uf! que calor!

Unha expresión coloquial típica destas datas para indicar que consideramos a temperatura alta. A temperie deste ano non foi menos propicia que outros para para usala. Ó reves, propiciou o seu uso indicando que o mes de xuño deixou leturas de termómetros certamente altas. E iso é o que indican os seguintes tres conxuntos de datos.
O primeiro, unha gráfica onde fun acumulando datos de temperaturas da Pedro Murias ó longo do século, e no que se ve que pouco a pouco a temperatura media vai subindo. E vese máis claro a medida que pasa o tempo e a influencia das variacións estacionais vai sendo menor. 
 O segundo conxunto de datos -táboa e gráfica- corresponde á tempertarura media do ano ata o 22 de xuño. Vese que só un ano, 2007, tiña, a estas alturas, unha media de temperaturas superior a 2017. E que as medias cada vez se acumulan máis arriba.
 O terceiro corresponde á evolución do promedio. a gráfica está truncada, sinalando dúas sombras ata onde chegamos o ano actual (en liña máis grosa). Aí vese que despois dun comezo de ano con temperaturas baixas a nivel das máis baixas do século, a temperatura media foi ganando postos debido ás altas temperaturas ata situarse no segundo posto retratado nas gráficas anteriores.
... vamos, que en Ribadeo tamén está a notarse o cambio climático.

20170622

Escrito que remite o Colectivo Por Nuestro faro ao Alcalde de Ribadeo

Escrito que remite o Colectivo Por Nuestro faro ao Alcalde de Ribadeo.
   Sr. Alcalde de Ribadeo
   En nome e representación do Colectivo Por Nuestro Faro desexaría transmitirlle as seguintes consideracións: 
   1.- Dado que as respostas da Autoridade Portuaría, tanto aos requerimentos do Concello de Ribadeo, como ao noso colectivo como ao informe do Defensor del Pueblo, deixan sen crarexar a legalidade de moitos aspectos dos trámites levados a cabo na concesión e posterior licenza municipal para instalar dous apartamentos turísticos no faro da Illa Pancha propoñemoslle que polo propio Concello de Ribadeo se someta o devandito expediente ao estudo dunha cátedra de dereito administrativo e ou ambental ca finalidade de ter un criterio académico cualificado e independente que permita prantexar con mais seguridade posteriores actuacións.
   Entendemos que na documentación que se debe aportar á devandita autoridade académica deben figurar tódolos documentos que figuren en poder do Concello de Ribadeo, incluidos os informes do Defensor del Pueblo, os da Autoridade Portuaria, os requerimentos do propio concello e as denuncias do colectivo asinante. Entre éstas debemos suliñar algúns aspectos aos que ate agora se lles está dando escasa atención, como é a interpretación da Lei de Puertos ao conceder un espazo de 500 metros cadrados, que non inclue os accesos ao edificio do faro e terreos colindantes, cando en realidade a concesión abrangue aos 4300 metros cadrados da totalidade da illa. Mesmo debe estudarse a falla dun estudo obxectivo da viabilidade económica do proxecto que tamén esixe a Lei de Puertos e o mantemento da prohibición do acceso aso vecinos e visitantes contra o criterio que estabelece o artigo 27.1 da lei de Costas.
   2.- Pola outra banda solicitamos que se nos facilite copia íntegra da resposta da Autoridade Portuaria e da resolución desa alcaldía que ordeou, no seu día, o precintado das instalacións
Colectivo Por Nuestro Faro
Ribadeo, Xuño, 2017
Vista da Terra, centrada na illa Pancha, pouco despois do mediodía do día máis longo do ano. Google maps.

20170621

Pedrógão, antes de despois

Só unha testemuña gráfica a partir das tomas dos satélites da ESA: antes e despois duns tres días queimándose.
As fotos teñen preto de 40 km de alto cada unha. Na de abaixo están visibles as áreas queimadas e o lume activo en diversos focos.

Non o entendo. Sobre o camiño en Ribadeo

Non é serio. E non o entendo a non ser que se lle aplique un criterio exclusivamente económico. E aínda así, coido que é perxudicial.
Hai tempo que sei que o camiño de Santiago sofre variacións totalmente interesadas no seu trazado. Pero non lembraba ter visto a evidencia xusto en Ribadeo.
 O cartel xa da fé de que o camiño que se vai amañar está 'adaptado' ó trazado 2012-2013, e despois de mirar varios minutos e de coñecer a zona, aínda non identifico parte das liñas que aparecen na zona sinalada.
a cousa é que no cruce contiguo, a dez metros de distancia do cartel de obra, aparece a primeira sinal do camiño. xusto no cruce do vello faro e a casa de Calvo Sotelo, aí está, indicando para a esquerda, para subir a Guimarán.
 O detalle está claro. 'C.Complementario', non suplementario, que recolle ós peregrinos de? Poderiamos pararnos asemade na orientación do símbolo da cuncha de vieira, pero iso xa é moito para esta entrada. O que si, sinalar que, a diferencia doutros fitos, este non pon nada de distancia a Santiago, que aquí no parece ser importante.
 E, máis arriba, en Guimarán, as sinais seguen a aindicar: non vaias pola rúa San Miguel, torce á esquerda, baixa, torce á dereita, métete de novo cara a Porcillán... porque iso é o que indican, cara a baixada de Guimarán a Porcillán. Claro, se algún camiñante  (que ten que estar despistado) comeza a seguir as indicacións, faránlle dar unha volta, e, despois de subir, faránno baixar e despois terá que voltar subir ó pobo.
A xente que ven do albergue e chega ata o cruce de Calvo Sotelo, sube por esa rúa e métese no centro do pobo, de xeito moito máis consecuente e intuitivo, e ao menos con tanto proveito para o comercio. E, se algún camiñante ven do porto, entón é que o fixo de xeito voluntario e as sinais non van con el. Mágoa, na foto non se ve o orzamento.

20170620

ESCUDO DE ARMAS DA CAPELA DA VIRXE DO CAMIÑO DE RIBADEO (PARTICULARIDADES) Francisco José Campos Dorado


Facía o artigo do Escudo da Capela de San Lázaro e observaba por enésima vez o escudo da Virxe do Camiño (foto supra) cun "programa fotográfico de brillos e contrastes”, e ademais de ver a chave en pau (vertical) e as ondas de auga, Armas primitivas de Ribadeo explicadas desde sempre en tódolos relatorios, pareceume observar que ocupando parte do cantón sinistro do xefe, había unha cruz de Malta e algo máis ¿sería unha deformación da sombra de cando sacara a foto, ou realmente alí había unha cruz paté de Malta?. Sen agardar ó día seguinte fun a repetir as fotos para asegurarme de que alí estaba aquela cruz inédita. Efectivamente, nada máis acercarme á fachada de Levante da Capela da Virxe do Camiño, xa vin a cruz, a simple vista, e saqueille de novo unhas fotos ó escudo.
Chegado a casa, metín as fotos no ordenador e cal non sería a miña sorpresa, cando vexo que no campo do escudo, ademais da cruz de Malta (con menor baixo relevo que a chave), parece haber pegado o borde do flanco sinistro, un dragón en pau (vertical) coroado e de perfil, cuxa cabeza está en xefe mirando a destra e a cola rodeando a punta dando sensación de haber un dobre borde no flanco e na punta sinistra. Fixen un debuxo esquemático (v. infra), máis menos como están os mobles ou figuras, ou ao menos, como eu as vexo no escudo.

O campo do escudo ten unha pátina calcárea que imposibilita a apreciación detallada dos gravados, pero á destra do ollo da chave hai dúas ramas, que parecen demasiado grosas como para ser ondas de mar, tal como o resto das gravadas en talla miúda e máis fina. Dentro do ollo da chave aparece á destra un símbolo que semella unha “X”, no centro algo como un “2” e a sinistra unha “A”. Fixen fincapé nos trazos grosos das “ondas” da destra, que se aprecian a simple vista, pois son raras. ¿Que significa toda esta simboloxía?. Este escudo necesita para limpalo de mans moi expertas en restauración, non vale calquera, pois unha mala intervención destruiría os gravados e o seu significado.
Sinceramente, estou abraiado e asombrado, con este descubrimento, do que non se fala nada no Ribadeo Antigo de Francisco Lanza, nin nos Apuntes de Ribadeo de Méndez San Julian, e quero facelo público para que calquera poida velo e comprobalo por si mesmo, simplemente sacándolle unha boa fotografía e analizándoa. A cruz de Malta, como dixen, é fácil de ver, o dragón está algo máis esfumado pola erosión da intemperie, véndose ben a coroa, a cara e o seu lombo ou espiñazo, todo ó largo do flanco sinistro e a cola dando volta a punta do escudo, o que da sensación dun segundo borde ou boca do escudo.
Este escudo brasonado, coa integración destas novas figuras, lévanos a ampliación do significado das Armas de Ribadeo, que segundo Francisco Lanza (Ribadeo Antigo, páx. 5) a chave e as ondas, foron usadas de forma extra-oficial antes de 1699, para selar escritos que non afectaban os intereses do señorío dos Condes.
Pois ben. As armas deste escudo poderían haberse usado no século XVII como selo do Concello, como di Francisco Lanza, pero estas armas datan do século XII ou do XIII, pois son da época dos Cabaleiros Templarios, como a cruz paté de Malta nos revela. Xa dixéramos no artigo “Escudo de Ribadeo (I) (tamén en La Comarca del Eo 20-08-2016) que este escudo parecíanos un brasón eclesiástico, que representaba a Xurisdición Marítima do Porto de Ribadeo, cuxas alcabalas (imposto sobre permutas e ventas) era cobrado polo bispado.
Sabemos que os territorios de Señorío, podían ter dúas clases de donos diferentes: o Señor Xurisdicional encarnado nunha soa persoa, e o Señor Xurisdicional representado por unha Orde Militar (Apuntes de Nobiliaria y Nociones de Genealogía y Heráldica, Instituto Luís de Salazar y Castro –C.S.I.C.- Curso de Grado, 1960, páx.159). Ribadeo foi Señorío Abadengo desde Fernando II (1157-1188) polo tanto, suxeito á Xurisdición Eclesiástica, que estivo representada polo propio Bispo mentres estivo o Bispado Mindoniense en Ribadeo, primeiro co Bispo Rabinato desde 1182-1199 e logo co Bispo Paio II de Cebeira (1199-1218), pero agora, á vista das Armas do “novo” escudo, cabe a dúbida de se ¿o Bispo delegou o Señorío, e polo tanto o alfolí (almacén de sal e pósito) do Porto de Rivadeo, ao cargo da Orde dos Cabaleiros Templarios, que estivo activa en Europa e España entre 1129-1312?. Sabemos do asentamento dos cabaleiros Templarios en Ribadeo e dos Hospitalarios, pois hai bases documentais de elo (“Templarios na Vilavella” José María Rodríguez, tamén en La Comarca del Eo, Xullo-2016). Recordemos un pouco da súa Historia. As Ordes Monásticas Militares dos Templarios e a dos Hospitalarios foron sempre rivais, aínda que foran xemelgas para a custodia e coidado dos peregrinos que ían a Xerusalén, a Roma ou a Santiago de Compostela, e en algunhas ocasións cooperaran lealmente entre elas para combater os infieis en Terra Santa, como Ordes Militares que eran. En cambio no Camiño de Santiago ámbalas dúas, exercían máis como Ordes Monásticas que como Militares. Os Templarios xuraban votos monásticos de castidade, pobreza e obediencia, pero a súa misión era de carácter militar para custodia e garda dos peregrinos, polos incertos camiños de peregrinación, mentres que a primeira misión dos Hospitalarios era asistencial, coidar dos peregrinos enfermos, e para iso mantiñan lazaretos e albergues para eles. Facendo un paralelismo cun Estado actual, os Hospitalarios serían membros do Ministerio de Sanidade, e os Templarios do Ministerio de Defensa ou do Interior.
Polo que vamos sabendo, creo que se pode dicir sen temor a erro, que o escudo coas Armas de Ribadeo da Capela de San Lázaro e a Cruz da Capela de Ove pertencen a Orde dos Cruzados Hospitalarios, e a estrela do escudo de San Lázaro, é a Estrela Compostelán, como xa críamos no artigo do Escudo da Capela de San Lázaro (tamén en La Comarca del Eo, 10-Xuño-2017).
As accións dos Templarios como monxes guerreiros que combatían a morte ós pagáns, eran difíciles de encaixar coas normas da Igrexa, pero San Bernardo de Claraval (cisterciense) xustificou as súas accións como: “Eles poden librar combates do Señor, como soldados de Cristo... pois aceptar a morte por Cristo ou darlla os inimigos non é se non gloria, non delito...”. Estas xustificacións foron universalmente aceptadas pero como Ordes Monásticas mantiveron sempre unha certa ambigüidade, pois como relixiosos estaban á marxe da sociedade laica, e como militares tampouco encaixaban na Igrexa. Eran unha organización multinacional que se escapaba as xurisdicións civís e eclesiásticas ordinarias, polo que acabaron converténdose nun Estado dentro do Estado e nunha Igrexa dentro da Igrexa (Los Templarios y otros enigmas medievales, Juan Eslava Galán, Planeta DeAgostini, páx.16-17).
O Mestre do Temple residía na casa madre de Terra Santa, e unicamente se sometía ó Papa. Unha Bula papal de 1139, fíxoos completamente autónomos e independentes das xurisdicións episcopais, cunhas substanciosas vantaxes económicas creando unha infraestrutura comercial bancaria en Occidente que chegaba a Oriente. Como eran bos administradores, constituíron unha xestión autosuficiente e xeradora de excedentes que usaban para sufragar os gastos de tropas e castelos en Terra Santa. Quedaron facultados para construír as súas propias capelas (¿a da Virxe do Camiño?) e cemiterios, que moitas veces chocaba co monopolio episcopal que regulaba a vida das poboacións, pois os veciños recorrían a Orde do Temple para o seu auxilio espiritual e enterramento, o que elevou á protesta airada dos bispos, pois supoñía un recorte da súa autoridade e dos seus privilexios. A súa actividade económico bancaria parece ser que fixo á Orde do Temple inmensamente rica e cobizada a súa fortuna, pois os grandes armadores e comerciantes de Venecia, Xénova e Pisa, fixaron os ollos nos prometedores mercados que se abriron en Oriente, e por causa desta, a súa fortuna, foron aniquilados en 1312 polo Papa... Pero esa súa historia non a desenrolaremos aquí, aínda que nos preguntemos se esa sería a causa de esvaecerse (¿a golpe de cicel?) a cruz do seu emblema.
Volvendo os nosos escudos, cábenos pensar que o da Capela de San Lázaro pertencía a Orden dos Hospitalarios e a da Virxe do Camiño á dos Templarios. Miramos na Wikipedia as Ordes de Cabalería dos Cruzados, e vemos as cronoloxías da súa fundación, así como, observamos que as cruces dos Cabaleiros son semellantes, pero non iguais:

A orixe da Orde dos Cabaleiros Hospitalarios remóntase o ano 1084, cando uns comerciantes da cidade de Amalfi, no reino de Nápoles, decidiron fundar un hospital para peregrinos xunto á Igrexa do Santo Sepulcro de Xerusalén baixo a advocación de San Xoán Bautista. A proximidade deste templo fixo que a nova orde recibira o nome de Orde de San Xoán do Hospital de Xerusalén, tamén coñecida como Orde dos Irmáns Hospitalarios, Orde dos Cabaleiros Hospitalarios, Orde Hospitalaria ou Orde de Malta (1530).
A Orde dos Cabaleiros Templarios foi fundada en 1118 ou 1119 por nove cabaleiros franceses liderados por Hugo de Payns tras a Primeira Cruzada. O seu propósito orixinal era protexer as vidas dos cristiáns que peregrinaban a Xerusalén tras a súa conquista.
A Orde dos Cabaleiros Teutónicos ou Orde dos Teutónicos do Hospital Militar de Santa María de Xerusalén, é unha orde medieval de carácter relixioso-militar católica e mariana (con devoción a Virxe María) fundada en Palestina en 1190 durante a Terceira Cruzada na fortaleza de San Xoán de Acre, é en 1198 defínese como Orde Militar.
Tamén sabemos que a cruz paté de Malta que aparece no cantón sinistro do escudo da Virxe do Camiño, foi concesión do Papa Euxenio III en 1147 aos Cruzados Templarios, que neste caso é de cor vermella pois así correspondente ós cabaleiros españois, e sen lugar a dúbida, este brasón é unha gran distinción de privilexio para un cabaleiro, ou para unha vila, Señorío Abadengo como é Ribadeo, ou sexa, unha Xurisdición Real concedida a favor da xerarquía da Igrexa ou dun mosteiro, neste caso ¿a unha capelanía Templaria?
Por outro lado dicir que a Cruz da Igrexa de Ove, como puidemos comprobar agora, non é a da Orde do Temple como pensábamos nun principio, se non que é a da Orde dos Hospitalarios: en campo de sable unha cruz de Malta branca. Unha vez atopadas as diferenzas destas dúas cruces, vimos que había unha terceira Cruz da Orde dos Cabaleiros Teutónicos.
Revisando as antigüidades que podemos ver no Concello de Ribadeo, esta Cruz Teutónica parece ser a mesma que se atopa no lintel da porta principal da Igrexa de San Roque de Vilandriz na parroquia de Santa Eulalia de A Devesa, a 100 metros ó Este da Igrexa e cuxa inscrición, de momento, non fun capaz de ler, polo que queda para un próximo artigo.
Xa dixemos no artigo “Escudo da Capela de San Lázaro” (tamén en La Comarca del Eo, 10-Xuño-2017) que o paletón da chave da Virxe do Camiño, é moi particular, pois as gardas forman un oco coa figura dunha cruz cadrada (de brazos iguais) dando a entender que é unha “chave pontificia”, isto é, pertencente o poder do Papa, neste caso, representado baixo a xurisdición dun bispo, polo que se tivera esmaltes, debería ser de prata neste brasón da Virxe do Camiño. Así mesmo, as ondas serían intercaladas de azur e prata.
Pero ¿o dragón? ¿por qué hai no campo do escudo un dragón coroado? ¿que esmalte ou cor lle corresponde?. Sabemos que o dragón, é un animal fabuloso que desde moi antigo estaba consagrado a Minerva, para denotar que a verdadeira Sabedoría non dorme xamais (Ciencia del Blasón, D.Modesro Costa y Turell, 2ª edición, 1858, páx.116). Os dragóns son figuras quiméricas que normalmente se engaden os brasóns para realzar ás figuras ás quen miran ou abrazan. No Escudo de Armas da Casa dos Miranda de Conforto, hai dous preciosos dragóns esculpidos en pedra, un a cada lado do brasón das cinco doncelas dos Miranda.
Seguramente o esmalte que lle corresponde a este animal, “serpente con patas e alas, de gran fereza e voracidade”, é o seu propio cor: sinople (cor verde) ou sable (cor negro). Todo o escudo tería campo de azur, como o actual de Ribadeo.
Non cabe dúbida de que a Historia de Ribadeo necesita unha revisión a fondo, pois sendo como foi o mellor Porto Natural de Refuxio e Comercial do Cantábrico, desde tempo inmemorial, aquí ocorreron moitas cousas importantes que temos a obriga de descubrir. ¿Navegaban os Templarios de Ribadeo con “valiosas mercadorías” ou soamente se dedicaron a coidar da vida e da “facenda económica” dos peregrinos que viñan polo Camiño de Santiago? ¿Como é posible que atopemos as cruces das “tres” Ordes de Cabaleiros Cruzados en Ribadeo?

20170619

Unha placa en feminino

Só unhas verbas para poñer a imaxe que se descubrirá esta tarde: a placa de recoñecmento a Manuela Barreiro Pico como primeira licenciada en farmacia de Galicia, no lugar onde unha muller rexentou por primeira vez unha farmacia en España.

Asasinato de muller

Os asasinatos de mulleres en razón de insubmisión ó home correspondente veñen de lonxe. Fixéronse visibles co cambio de mentalidade e están lonxe de desaparecer. Esa é a realidade. Hoxe lerase no concello o seguinte manifesto:
MANIFESTO 19X Alerta Feminista
"No que vai de ano son 31 as mulleres asasinadas pola violencia machista que tamén levou por diante a vida de 4 criaturas. Quen hoxe estamos aquí presentes estamos fartas de contalas, de asistir a minutos de silencio e concentracións, de escoitar discursos de condena, de queixumes, de dó?
Consideramos que a violencia machista é unha cuestión de estado, que afecta á metade da poboación, e que ten unha causa estrutural que é a desigualdade entre mulleres e homes, en cuxa erradicación deben comprometerse todos os recursos que sexan necesarios, como se esixiu no Pacto de Estado reclamado no 7N de 2015 nas rúas de Madrid.
Con todo, agora, nos Orzamentos Xerais do Estado de 2017 de próxima aprobación, comprobamos que a partida asignada a financiar a loita contra a violencia machista ascende a pouco máis de 31 millóns de euros o que supón un 0,00011% do total do Orzamento. Iso significa que se segue sen asignar nin un euro á prevención nos ámbitos educativo, sanitario e de medios de comunicación, que non se atende a violencia sexual como está previsto no Convenio de Istambul desde 2014. Implica que non se mellore a resposta policial e xudicial e non se cubra o custo dos servizos xurídicos, psicolóxicos e sociais nas Entidades locais estabelecidos na Lei de Igualdade. Significa que ese Pacto de Estado nacerá morto.
Por iso, convencidas de que pasou o tempo das palabras e é a hora dos feitos, facémonos presentes neste Concello cunha esixencia moi concreta ao Goberno do Estado: a consignación, para comezar, de 120 millóns de euros na partida destinada á loita contra a violencia machista.
Non admitimos rebaixas, nin máis dilacións. Entendemos que non é negociábel o prezo da vida das mulleres. E por iso hoxe en moitos Concellos, está a darse lectura a este manifesto, como primeiro aviso da decisión tomada por quen non imos tolerar a inactividade, a indiferenza ou a incompetencia dos poderes públicos á hora de actuar con celeridade e eficacia para frear a violencia machista".
O manifesto pode verse na nota de prensa do concello.