20150730

Saída dun mercante dende Mirasol

É só a secuencia do paso dende Porcillán ata estar próximo a ocultarse detrás de terra despois de pasar as Carrallas, algo máis de sete minutos:

20150729

Botando números co turismo

Resulta curioso. Barcelona está estudando limitacións ó turismo, a un turismo que se come a cidade. Venecia está sufrindo un movemento importante nese sentido: a cidade xa é un parque temático, que ten pasado de 175 000 habitantes hai sesenta anos a 56 000 no 2014 e que espera estar literalmente despoboada cara a 2030, é visitada por uns 22 000 000 turistas anuais.
Ribadeo, en porcentaxes, está entre ambas as dúas cifras:
Barcelona ten no núcleo urbano (o que abrangue o concello, non a 'gran Barcelona' entre 1,5 e 2 millóns de habitantes, e é visitada por entre 2 e 3 millóns de turistas anuais. A ratio turistas/habitante é pois duns 1,5 turistas por habitante e ano.
Venecia, cos datos actuais antes expostos, ten unha ratio duns 400 turistas/habitante e ano.
Imaxe de http://www.shutterstock.com/

En Ribadeo, con máis de 95 000 persoas pasando o ano pasado polas oficinas de Turismo (centro da vila + catedrais, info facilitada hoxe mesmo pola oficina), a cifra de visitantes non baixa de 200 000 no 2014, o que fai unha ratio superior a 20 turistas/habitante e ano, considerado o conxunto do concello. No medio xusto entre Barcelona e Venecia.
Evidentemente, Ribadeo non é nin Venecia nin Barcelona para o turismo, nin polo que ofrece, nin polo tamaño nin por outras moitas cousas. Mais xa hai tempo temos falado no blog das terrazas (máis de 1000 m2 estimados no 2011), por exemplo, ou do uso para turismo privado de propiedades públicas... é semellante a esas cidades pola influencia na mentalidade da xente? Polas tramas derivadas do turismo? Pola influenza turística? Polo gasto de cada turista? Coido que se levo dicindo moitas veces que debemos falar do Ribadeo que queremos, cada vez é máis urxente: se non hai un plan, se non somos conscientes, se non participa todo o pobo, será casualidade que as cousas saian ben ou a gusto da maioría.

20150728

Santiago, Galicia... y cierra España?

Un novo día de Santiago, tamén chamado de Galicia, da patria galega (ou sinxelamente, sobreentendendo, da patria), do patrón de España... Festividades, advocacións, sentimentos contraditorios, que ás veces, mesmo se dan nunha soa persoa.
Santiago 'Matamoros': a identidade dun estado construída fronte a un inimigo. (imaxe de wikipedia)
Teño claro que son galego, e que son cidadán do mundo, é ó tempo, non atopo contradición niso nin teño tan claro que que o meu concepto de galeguidade sexa o mesmo que o doutra xente.
O que si que teño claro é que o de 'Santiago y cierra España' non vai comigo. e non tanto polo de España, da que ó fin,teño o DNI o mesmo que un valenciano ou un burgalés, como o que representa de berro de guerra (parece que consolidado a partires do Quixote pero a partir dun xerme empregado xa nas Navas de Tolosa ou mesmo en Clavijo). E teño que confesar que me preocupou ver nas redes sociais a lembranza de Santiago como patrón de España en contraposición á adxudicación galega do patroazgo.

20150727

O pobo e(n) festa

**Artigo escrito para a revista da parroquia, verán 2015**
Verán, máis luz, temperie máis agradable, máis alegría, festa! O pobo, a xente, o noso pobo, os pobos, énchense de festa. No caso de Ribadeo, a vila ten aumentado ás festas ditas relixiosas (por orde de achegamento á idea de Ribadeo, a patroa, San Roque, O Carme, Corpus...) outras máis turísticas, folclóricas, mercantís, como a nova dos indianos ou a xa vella (e cambiada dende a súa orixe) xira, ou mesmo actividades que non son declaradas como festas pero tentan achegarse a ese ambiente festivo de diversos xeitos, como a feira do libro e a súa animación de ambiente do pobo durante o seu transcurso.
A luz e o bo tempo ten elevado os ánimos das persoas de sempre. E cando se queren representar eses ánimos, aparece entón a luz. De aí a ligazón de moitas festas co solsticio de verán e máis aínda, de aí que na primavera, cos días máis amplos e luminosos, comece o ánimo de festa. Ánimo que acada o clímax cos eventos festeiros do verán, marcando un atraso en relación ás estacións astronómicas parello ao desfase que manteñen as temperaturas, que acadan o máximo anual a comezos de agosto.
Estamos no verán. Estamos en festa.
Tempo hai, a festa era patrimonio da relixión, máis aló da advocación santeira que a simbolizaba. Tiña algo de sagrado o dispor de bens en exceso durante un curto período, aínda que despois del viñeran as penalidades cotiáns. Algo herdado -ou non- doutros tempos anteriores nos que o ánimo de vivir concibíase relacionado con deuses máis mundanos, que intervirían no día a día das persoas e os seus problemas. Hoxe parece que volvemos a eses vellos tempos que non se foron nunca de todo.
As festas relixiosas teñen máis tradición, pero ó tempo que se desnaturalizan co espectáculo ou a diversión allea ó motivo da festa e que o substitúe, teñen que competir con outras novas, emerxentes, saídas hai pouco da imaxinación da xente. Aí a dos indianos, pero tamén outras moitas que tentan usar a lembranza do medievo, dos celtas, ou do que sexa, para crear ambiente e mover o comercio, e propiciar máis diversión, en competencia tamén cos medios tecnificados de hoxe en día ós que non lles é necesaria a idea de 'festa'. O sentido da festa está a mudar. Xa non é só o dispor dun algo -tempo, produtos que consumir- propio e apropiado ó perfil da festa, senón o facer fincapé na evasión do día a día, nunha certa emulación da transcendencia por uns momentos cheos con actividades con caducidade programada pero retomables de xeito máis ou menos continuado.
A Igrexa non ten o monopolio festeiro; é máis, está quedando en minoría na convocatoria festiva. Por iso debe imprimir a marca de calidade nas súas propias festas, que as distinga e as faga prosperar non só no tempo, senón de xeito moito máis profundo, nos corazóns. O pobo, a vila, estará en festa, pero será o pobo, a xente, o que sexa unha festa.
Antonio Gregorio Montes

20150723

Unha ría recurrida

Unha boa foto aérea de Miguel ilustraba días pasados unha nova de trámite: casi 200 000 m2 na Lieira e 20 000 m2 na Fontela foron solicitados por Ostrastur para sementar ostras, actividade na que traballa con autorización provisional. A Consellería de Agrogandeiría e Recursos Autóctonos do Principado de Asturias somete a información pública o estudo de impacto ambiental e a concesión de ocupación de DPMT (Dominio Público Marítimo Terrestre, as letras que se poden observar nos cilindros de cemento que se ven ó longo de toda a costa). Así, está a punto de consolidarse unha explotación da ría para cultivos mariños, algo que xa están a facer tanto a empresa citada como AcuEo (que por certo, deben cultivar ostra de río, pois aparece na súa páxina 'ostras del Eo').
Unha ría á que xa se lle suman explotacións como transporte, dende a antiga lancha de pasaxe ou os antigo veleiros ata os actuais cargueiros, a máis da 'rama de pasaxe de ocio' (mal chamada en xeral, navegación deportiva), que se centra no maior porto deportivo de Galicia por número de prazas e moitas veces, en actividades que máis que deportivas son perigosas, como a que recolle o sigpac e se pode ver embaixo, cunha motora a toda pastilla nun lugar cerrado e regulado como a ría.

 En relación con esta explotación, na actualidade está en marcha a petición do club náutico de variación da bocana do porto deportivo, para ampliar (mínimamente) o número de atraques. E, en relación co CN, dicir que é recente aínda a liquidación dos aeroxeradores de adorno que tiña.
 Por certo, pódese comparar a estela da lancha que sae do porto deportivo coa anterior, para ver a diferenza de velocidades.
A ría ten outros aproveitamentos, como o deportivo, con clubes de remo, piragüismo, pesca submarina e actividades subacuáticas... ou o de construción naval, con estaleiros nas Figueiras e no 'porto da Veiga' (aínda en terreos de Castropol), rexidos ambos por Gondán.
Tamén, está en marcha unha polémica concesión da Illa Pancha para hotel.
E parece que aínda subsiste a natación nas praias da saída da ría, que nas do interior (sexa San Román na parte asturiana ou os bloques en Ribadeo) está ameazada por motoras, motos e esquí acuático (a primeira foto, recollida por satélite, amosa un caso).

20150721

Máis sobre a débeda de Ribadeo

Hai poucos días, unha entrada no blog, A débeda de Ribadeo, agúns datos, botáballe unha ollada a ese apartado das contas do concello que resultan tan pouco intelixibles, ou transparentes, ou ...
Hoxe atopo unha web con datos semellantes. A imaxe da conta deles:
(http://cartodb.com/attributions?utm_source=Footer_Link&utm_medium=referral&utm_campaign=Embed_v1&utm_content=Attributions&utm_term=infografia-02-elpais)
Segundo eses datos, a débeda do concello entre finais de 2011 e de 2014, todos no mandato anterior, tería aumentado máis dun 50%. É dicir, a confusión segue...
Mentres, a notar que os comentarios na web de onde tomei a captura de pantalla indican supostas faltas de información contable nos números expostos. Ou sexa, máis do mesmo.De onde obtiveron a información, iso non o pon.

20150720

A soldada dos alcaldes (artigo de José Mª Rodríguez Díaz)

Collido de http://cargadoiro.blogcindario.com/2015/07/00428-a-soldada-dos-alcaldes.html:
Non son afastados os tempos nos que os alcaldes - a economía expresiva inclúe o correspondente feminino deste masculino gramatical - exercían o seu cargo sen remuneración económica ningunha. Tempos, nos que a xestión da res pública municipal carecía da complexidade e das dificultades que hoxe lle son inherentes. Tempos, nos que a actividade dos concellos se reducía a dar resposta e solución tan só os problemas básicos xerados pola vida en común dos veciños. Tarefas que, pola súa propia natureza e dificultade, o seu tratamento excedía a posibilidade e a capacidade individual dos veciños. Servizos, coma recollida do lixo, a distribución da auga, a iluminación pública, a limpeza dos espazos urbanos, a construción e arranxo das rúas e vías, etc. etc.
      Coa chegada da democracia - esa tan cacarexada e meirande mentira do Réxime - chegou a complexidade da xestión municipal. Comezaron as transferencias dos diversos servizos, sobre todo sociais, e tamén as dificultades xeradas polas demandas derivadas do desenrolo económico, e con el as imposicións do progreso da sociedade, cuns maiores niveis de esixencia por parte dos mesmos administrados, sen esquecer a ambición desmedida de certos alcaldes empeñados en ofrecer ós seus cidadáns, servizos alleos á función e competencia dos concellos, con fins puramente electorais. E foi así como certos alcaldes, "a legibus solutis" e apoiados nas maiorías plenarias de que gozaban nas súas corporacións locais, fóronse asignando, paseniño, o seu soldo, ata acabar sendo aceptado como normal pola maioría dos cidadáns. E o que empezou sendo obxecto de crítica para moitos, é hoxe unha realidade aceptada pola maioría como algo normal e ata xusto, pois, como di a Biblia e parece razoable pensar, 'dignus est operarius mercede sua', é dicir, o obreiro é merecente do seu salario.
      Pro, co paso do tempo e a falta de normas reguladoras do teito salarial, a arbitrariedade e a cobiza dalgúns alcaldes chegou a superar esaxeradamente os límites da ética e do que se entende por salario xusto. E foi así como algúns fixáronse un salario ó seu gusto e capricho, excedendo non poucas veces os límites do razoable e sensato, como aconsella Cervantes no Quixote cando afirma que "el abad de lo que canta, yanta".
      Pro pasou que os excesos cometidos pola avaricia de algúns alcaldes levantaron acerbas críticas na opinión pública. Ata tal punto que o goberno se viu forzado a lexislar sobre esta cuestión. Pro, tan a desgana o fixo, que deixou á decisión arbitraria dos alcaldes a elección do seu salario dentro dos límites dunha dilatada escala entre uns xenerosos mínimos e máximos, segundo ó número de veciños de cada concello.
      Esta norma reguladora do salario dos alcaldes, xurdida dun sistema escasamente democrático e dabondo corrupto, acadou mitigar dalgún xeito os excesos salariais en que moitos caían. Pro foron, sobre todo, os novos aires reivindicativos que corren ó longo do noso país e a nova sensibilidade xerada pola crise económica na sociedade a que fixo o milagre de espertar as conciencias a sensibilidade de moitos dos alcaldes elixidos nas derradeiras eleccións locais. Pois, tanto nas grandes cidades coma nos medianos e pequenos concellos, os novos alcaldes, sensibles ós impactos negativos ocasionados pola crise na gran maioría da poboación, ativéronse en moitos casos a unha aplicación restritiva da escala salarial fixada polo Goberno. Exemplos temos, tamén, de alcaldes repetidores que, de acordo coa realidade económica e social do seu entorno, optaron por conxelar e mesmo diminuír de xeito significativo as súas retribucións.
      Non faltan, con todo, certos alcaldes repetidores que, fronte a esta realidade e aínda dentro da legalidade vixente, pro sen razón aparente que o xustifique, pois o traballo esixido polo concello non é hoxe distinto do que era no seu mandato anterior, optaron por subirse de forma escandalosa, non só as súas retribucións, senón ademais, o número de dedicacións exclusivas no concello, e mesmo as dietas, o quilometraxe, etc.  
      E isto, non sen escándalo por parte de moitos, pois, mentres a sociedade se empobrece e se afunde cada día máis na miseria económica, cos veciños vivindo nas súas carnes a amarga experiencia do paro e da depresión económica e os pensionistas axustando os seus gastos pra acadar coas súas pequenas pensións o remate do mes, hai alcaldes que se soben impunemente o seu soldo en porcentaxes inxustificadas e abusivas, provocando o asombro e o escándalo dos exhaustos contribuíntes. E todo isto, sen dar sequera ningunha explicación motivada que fixese que esta subida salarial, caso de estar suficientemente xustificada, como podía ser o caso dalgúns, fose entendida e aceptada polos contribuíntes.
      Si, xa se sabe que o salario elixido por eses alcaldes se axusta á lei. Faltaba mais! Ninguén os vai acusar de ter infrinxido a lei. Pro si da súa falta de solidariedade  social nestes momentos de depresión, co engadido da oportunidade e da exemplaridade esixida ós que se adican á xestión pública.

20150719

Nova marca de temperatura

Este verán, de media, fixo bo tempo pero tampouco ten sido excesivamente caloroso en Ribadeo. Mais hoxe, 20 de xullo, cuarto día no que a estación meteorolóxica de Pedro Murias pasa de 27 ºC (unha referencia que teño para un pequeno estudo comparativo interanual), o termómetro achegouse ós 30 ºC á unha da tarde UTC , tres da tarde hora oficial vixente CET, marcando un máximo anual de 30,58 ºC que se achega ós 31,1 ºC, máximo recollido no tempo de funcionamento da estación automática Pedro Murias (20100825), quedando hoxe como terceiro día de máximas temperaturas no que vai de século.
Datos de temperatura na Pedro Murias, hoxe.

20150718

Plenos: transparencia, acceso á información...

Na procura de detalles para unha entrada sobre soldos, decátome de algo curioso: as actas do último pleno publicado na web corresponden a un extraordinario urxente de hai 13 meses, feito para a redución dos xuros ó acollerse ós plans do estado. Se nos remitimos ós plenos ordinarios, son xa 14 meses os que van a contar nos próximos días.
No mesmo tempo, 14 meses, pasan de 300 as novas do concello publicadas na web (nada que ver con madridvo). Algunhas, de información, si, aínda que podan conter unha compoñente de propaganda; pero moitas ás que se lle pode poñer a etiqueta identificativa de propaganda.
Por outra banda, creo que o número de plenos ordinarios con convocatoria difundida na web con máis de 24 horas nese mesmo período suman un total de 1.
E, entre os plenos publicados danse aínda hoxe lagoas en relación a plenos puntuais de hai xa tempo. Velaeiquí as ligazóns ós plenos que aparecen na páxina web do concello (alí están agrupados en páxinas independentes por anos; aquí xunteinos nunha soa lista para facer patentes as lagoas, conservando a orde que aparece na correspondente páxina web do concello dentro de cada ano):

Máis aló da propia publicación das actas está algo que se arrastra dende longo tempo antes: aparecen sen os puntos da orde do día a tratar nin un índice interno, co que hai que procurar onde se trata cada punto a cegas, tanto por a acta concreta como pola parte dela que se procura. Engadimos a isto as referencias crípticas, non entendibles por que non estea 'metido' na historia dos plenos, e atoparemos un efecto disuasorio que non é precisamente o que se entende por transparencia ou facilidade de acceso á información. Algo que se corresponde con outras situacións na procura de información dispoñible no concello.
collido de https://okfn.org/

Hai tempo que a nivel estatal existe a rama dun grupo okfn (okfn.es, open knowledge foundation, fundación para o coñecemento aberto) que pode asesorar á institución na apertura da información á cidadanía... se o concello quere, claro!
--
Unha nota a deshora: Días depois atopo un escrito meu, de entrada nº 5636, pasado o 9 de xuño de 2010 onde dicía textualmente: "(...) Que a día d ehoxe, 9 de xuño de 2010, x ahai máis dunha semana que está exposta a acta do pleno extraordinario de 21 de maio, pero non as correspondentes ós ordinarios de maio (18/5) nin de marzo (15/3), con acta xa aprobada hai vinte días este último,
Polo que
Solicita acceso á acta aprobada do pleno de marzo (...)"
Hoxe están colgadas na web ambas actas pedidas, con sendos documentos xerados o 16 de xuó, unha semana despois da petición.

leite e tráfico, entre outras

Onte mesmo desenvolveuse unha manifestación a nivel Galicia polos prezos da leita pagada ós gandeiros, a súa recollida e en xeral, os problemas do sector. Dous días antes era a DGT, Tráfico, quen anunciaba que reducía en Galicia as sés dos exames de conducir, quedando na nosa zona afectado Foz e todos os usuarios previstos do servizo, (primeiro díxose que uns 800/ano, logo subiuse a cifra a 1300/ano)
O segundo, correspondente a unha medida dunha axencia encadrada no sector público, sen privatizacións á vista polo medio, levantou protestas de parte de entidades públicas (concellos) e privadas (autoescolas), e ven nos xornais de hoxe que non será levado a cabo: vitoria local, ao menos polo momento, pois no paquete de non levalo a cabo inclúese que o exame, nun futuro próximo, farase en papel nas pequenas sés que ían ser suprimidas, e en ordenador con pantalla táctil nas sés principais, establecendo unha diferenza que non poderá ser mantida moito tempo.
vaca rubia galega

O primeiro corresponde a unha serie de accións que manifestan o poder das empresas de recollida de leite fronte ós produtores illados. Podería ser tratada mediante normativa legal, implicando ás institucións públicas, pero pese a algunha tímida medida nese sentido, a desprotección é total. Falo de desprotección dos pequenos gandeiros, acogotados pola potencia dunhas empresas que os están maltratando. A diferenza do caso anterior, a parte impositora das medidas non é privada, nin ten atisbos de democracia, non é 'controlable' polos cidadáns, e trata de ti a ti coas institucións, pregadas tantas veces ós poderes económicos. A parte prexudicada polas medidas ten apoio máis directo (ata o punto de terse manifestado) por un sector dos concellos, pero minoritario, ó tempo que se ben existe un sindicato labrego, nun país que foi de base gandeira como Galicia, hoxe os gandeiros de leite, os que sofren de xeito directo o problema, representan menos do 1% da poboación, e máis aínda, contan coa lonxana indiferencia de boa parte da poboación urbana.
O tema de tráfico, aínda de xeito provisional, está resolto. O tema do leite segue na indiferenza... a racionalidade na toma de decisións, evidentemente non ten moita relación co impacto sobre a xente desas decisións; en todo caso, é a posteriori, se chega a haber unha rebeldía que pode significar inconvenientes, cando se pode introducir algo que xa non representa racionalidade, senón influenzas.