20190324

Wikipedia:Comunicado 24 marzo 2019

Estimada lectora, estimado lector,
O 26 de marzo a Unión Europea votará se se debe proceder cunha proposta de directiva sobre os dereitos de autor que, se fose aprobada, danaría significativamente a Internet aberta que coñecemos.
En lugar de actualizar as leis de dereitos de autor en Europa e promover a participación de tódolos cidadáns na sociedade da información, a directiva ameaza a liberdade en liña e crea obstáculos para acceder á Web, impoñendo novas barreiras, filtros e restricións. Se a proposta se aproba no seu formato actual, podería ser imposible compartir un artigo de noticias nas redes sociais ou atopalo a través dun motor de procura; a mesma Wikipedia estaría en risco.
Xa se opuxeron firmemente a esta proposta máis de 70 científicas e científicos informáticos, entre eles o creador da Web Tim Berners-Lee (aquí [[1]), 169 académicas e académicos (ver [2]), 145 organizacións que traballan no campo dos dereitos humanos, liberdade de prensa, investigación científica e industria tecnolóxica (ver [3]), e a Fundación Wikimedia, a organización sen ánimo de lucro que promove, entre outros proxectos, esta enciclopedia libre (ver [4]).
Por estas razóns, a comunidade de Wikipedia en galego decidiu escurecer tódalas páxinas da enciclopedia. Queremos seguir ofrecendo unha enciclopedia aberta, colaborativa e gratuíta con contido verificable. Chamamos a todos os membros do Parlamento Europeo a votar en contra do texto actual, reabrir a discusión e reconsiderar as numerosas propostas da asociación Wikimedia así como a extensión da liberdade de panorama a toda a UE e a protección do dominio público.

Tradución do comunicado da Fundación Wikimedia

Tradución do comunicado da Fundación Wikimedia:
Non apoiamos a Directiva sobre dereitos de autor da UE na súa forma actual. Aquí tes por que non deberías facelo ti.
O texto final da directiva de copyright para o mercado único dixital prexudicará o acceso ao coñecemento e beneficiará indebidamente ás grandes corporacións e ás industrias dos titulares de dereitos. A pesar do texto escrito, Wikimedia non pode soportar unha reforma que, no seu seo, ten como obxectivo controlar radicalmente a compartición de información en liña.
28 de febreiro de 2019
Despois dun longo proceso lexislativo, o texto final da Directiva sobre dereitos de autor da UE cimentouse a semana pasada cando as negociacións a tres bandas entre a Comisión da UE, o Parlamento e o Consello se pecharon. Agora que o texto final está dispoñible, con só un voto de si-non no Parlamento que está a impedir a súa aplicación, Wikimedia determinou que non podemos apoiar a reforma como está. Aquí tes por que.
A evolución do texto da directiva
Nos últimos anos falamos en contra das partes problemáticas da proposta de Directiva de dereitos de autor da UE. Inicialmente, tiñamos esperanzas. A nosa comunidade apoiaba a reforma, xuntándose desde o inicio coa Comisión Europea antes de que se propuxese a directiva, e con deputados e representantes dos Estados membros sobre o que esperaban ver na directiva. Entre estas preguntas houbo unha ampla liberdade de excepción de panorama, para que os fotógrafos poidan libremente e compartan fotografías de arte e edificios públicos e unha maior harmonización das regras en torno ao dominio público, de xeito que as reproducións fieis de obras de dominio público non estarían suxeitas a novos dereitos.
Con todo, a Comisión da UE presentou unha proposta unilateral e engadiu elementos preocupantes á directiva. Mentres a comunidade viu as súas suxestións apartadas en favor das disposicións das grandes industrias titulares de dereitos e dos editores de noticias, as críticas á directiva creceron. As dúas disposicións máis prexudiciais, os artigos 11 e 13, mantivéronse a pesar de todas as críticas e agora forman parte do texto final que o Parlamento da UE e o Consello da UE concluíron a semana pasada. Aínda que se incluíron algúns bos elementos no paquete de reformas, é imposible que Wikimedia apoie unha reforma que inclúa estes dous artigos. Nunha última etapa, a Directiva sobre dereitos de autoridade da UE volverá ao parlamento esta primavera para a súa última votación.
En vez de crear, unha perda neta para o coñecemento libre
O artigo 11, dirixido a agregadores de novas pero cun alcance moito máis amplo, requirirá licenzas para todos os usos en liña do contido de noticias ademais dalgunhas excepcións. Isto significa que os sitios web que agregan, organizan ou analizan as novas xa non serán capaces de mostrar fragmentos xunto a estes artigos, o que fai moito máis difícil para os usuarios atopar e utilizar información en liña. Agradecemos que o artigo 11 inclúa polo menos algunhas excepcións para usos individuais, sen fins de lucro ou "palabras individuais" ou "extractos moi curtos". Non obstante, ao facer a información máis difícil de atopar en liña, o artigo 11 afecta á capacidade do colaborador voluntario para mellorar a Wikipedia, especialmente con fontes específicas de Europa.
O artigo 13 imporá a responsabilidade das plataformas para o contido infractor dos dereitos de autor subidas polos usuarios a menos que cumpran unha serie de requisitos rigorosos. A disposición require que os sitios web fagan "os mellores esforzos" para obter a autorización para todo o contido dos seus sitios web, así como para eliminar rapidamente o contido infractor e impedir a súa subida. Estas son tarefas complicadas para calquera plataforma que permita a un gran número de usuarios subir contido e só os sitios web máis sofisticados e ben financiados poderán desenvolver a tecnoloxía para facer cumprir estas regras. Isto diminuirá drasticamente a diversidade de contidos dispoñibles en liña se os sitios web cumpren estritamente estes requisitos e establecen un sistema para a aplicación privada de dereitos de autor a través de filtros de suba que poden levar ao exceso de borrado de contido debido ao medo de responsabilidade e falsos positivos. Como o contido fóra da Wikipedia se reduce, así o fai tamén a profundidade, exactitude e calidade do contido de Wikipedia. Confiamos no mundo exterior para construír a nosa enciclopedia colaborativa, e o que afecta ao ecosistema de Internet en xeral afecta a Wikipedia, independentemente das descargas legais directas.
Aínda así, dada a dura batalla que enfrontamos, a comunidade de coñecemento libre pode estar orgullosa do impacto que tiveron na reforma ata agora. O texto actual inclúe unha ampla excepción para a minería de datos e textos, unha salvagarda de dixitalización para obras de dominio público, unha disposición de obras descatalogadas que fará que máis contido do patrimonio cultural estea dispoñible en liña e unha excepción nun intento de limitar o efecto negativo do texto en proxectos non comerciais.
Estas son boas medidas e pretenden facer o que a reforma se propuxo orixinalmente: facer que a antiga lexislación do século pasado se axuste ao futuro dixital ao que nos enfrontamos. Tamén nos recordan dolorosamente que as outras partes desta reforma non están orientadas cara ao futuro.
Conclusión, o coñecemento libre afecta máis que só á Wikipedia
Preguntaranos por que non estamos satisfeitos con esta reforma se certos proxectos non comerciais están excluídos e podemos atopar algunhas melloras no dominio público. Ben, estas medidas non fan isto unha reforma boa ou equilibrada. A pesar de algunhas boas intencións, a inclusión totalmente problemática dos artigos 11 e 13 significa que os principios fundamentais do intercambio de coñecemento son derrocados: na práctica os usuarios e proxectos deberán demostrar que se lles permite compartir coñecementos antes de que unha plataforma permita a suba. A Directiva sobre dereitos de autor da UE prevé unha infraestrutura técnica e legal que trata os contidos xerados polos usuarios con sospeita, ata que se proben legais. Non podemos apoiar isto, é mellor non ter ningunha reforma en absoluto, que ter unha que inclúa estas disposicións tóxicas.
Haberá un último voto sobre a directiva no Parlamento, que terá lugar a finais de marzo. Esta votación é unha última oportunidade para que a comunidade de Wikimedia en Europa diga ao Parlamento Europeo que non apoiarán unha reforma dos dereitos de autor que aplique excepcións á comunidade aberta sen considerar todo o ecosistema de Internet. Neste punto deste proceso lexislativo, pasou o tempo para as emendas e as negociacións. O Parlamento Europeo debería rexeitar toda a reforma. Con este texto controvertido e moitos deputados pendentes da súa reelección en maio, sería prudente rexeitar a proposta tal e como está e seguir traballando nunha solución nun novo mandato.
Non é demasiado tarde para que Europa teña unha reforma positiva dos dereitos de autor, pero serao pronto. É por iso que os nosos afiliados en Europa están organizando as súas comunidades para actuar. Obtén máis información sobre o seu progreso e as súas accións.
Allison Davenport, Technology Law and Policy Fellow, Legal Fundación Wikimedia
https://meta.wikimedia.org/wiki/SaveYourInternet
A comunidade da Wikipedia en galego

Que parte de 'caciquismo' non entendiches?

Vénseme á cabeza o Ron Cacique, coa etiqueta caracterizada cun indio con plumaxe. O nome de cacique ven do que se lle daba ós xefes locais das comunidades taínas de América, e foi importado na idea de que eses xefeciños facían o que lles petaba nas súas comunidades, pola inexistencia de leis escritas e por ser considerados bárbaros sen tradicións. De aí que aquí, ó convertirse as leis, normas e costumes en papel mollado pola acción dalgunhas persoas con certo poder local ou a outro nivel, o nome viñera como anel ó dedo. E segue en vixencia total, sendo a rede caciquil un dos fundamentos das desigualdades de todo tipo que neste estado e neste país están á orde do día.
O cacique (soe ser home, aínda que tamén pode herdarse o posto ou mesmo xurdir por vía feminina) ten contactos na administración, de xeito que nos temas polos que se interesa, a administración pasa a ter unha compoñente importante de manexo privado. Os chiringuitos que teñen proliferado coa desculpa de facer as cousas de xeito máis eficiente (en troques de facer funcionar mellor a propia administración) deron un novo impulso, nova vida, ó caciquismo. Pois en resume son entidades que manexan o público de xeito privado por encargo da administración, personificada nos políticos de quenda no remprazo correspondente ou no anterior, que que para algo se acuñou hai tempo en España aquelo da alternancia entre conservadores e liberais. Claro que, voltando a aquela época, foi na que tivo lugar o desastre de 1898, só tivo un respiro ó quedar España fóra da Primeira Guerra Mundial, e rematou nunha ditadura...
O caso é que hoxe por hoxe, poñamos por caso Portos de Galicia ou Puertos del Estado, son entidades que controlan bens públicos, de todos, e nese sentido, comúns, de xeito opaco e con control deficiente cando non nulo. Sen control, sen dar máis explicación que algunha conta xeral de final de exercicio e unha relación de actividades nas que só aparecen as boas, pois as que non o son maquíllanse abondo e paréceno para pasar o trámite. Pedrilles contas? O goberno correspondente e 'en diferido', de xeito que se algún grupo de persoas quere chegar a enterarse de algo ten que procurar ter man no goberno para chegar a facelo. Goberno que por certo foi quen nomeou a xefatura do chiringuito, e polo tanto, a súa dirección, pero que non ten responsabilidade directa por vía legal.
Ese 'ter man' é a encarnación do caciquismo. E non val poder chegar á oposición que non tivera mando anterior que vaia coa 'alternancia', pois a cousa pasa tamén polo filtro da maioría dunha cámara, que se supón que está apoiando ó goberno  e con representante que antes da votación de elección polo pobo, foron designados por unha cúpula de partido na que tiña moitos puntos a xente do goberno. Por certo, que iso leva tamén ó caciquismo de diferentes niveis, sempre a través dos políticos ou quen os controla por cartos, amizade (interesada ou non directamente) ou por ambos (pois a relación entre poderes fai amizades e redes clientelares ou de favores tanto como dependencias económicas)
E por hoxe xa me despachei por escrito. Pero non aínda na loita diaria que -coido- debemos manter por unha sociedade máis digna e xusta que deixar ós nosos fillos, aínda que só sexa por compensar o desastre ambiental que lles legamos. O día aínda está a comezar.
Botella de ron Cacique, por Der Kreole, en Wikipedia Commons. Lic. CC-By-SA 4.0.

20190323

Nota de prensa Por Nuestro Faro: Resposta do Concello á resolucion da valedora


Como lembrarán os lectores que sigan o periplo, o día 4 de marzo recibimos a resolución da Valedora do Pobo na que esixía ao concello de Ribadeo que nos dese resposta a unha pregunta formulada o 10 de setembro de 2018 sobre a concesión da licencia de actividade para os apartamentos da Illa Pancha. O motivo concreto da pregunta era a situación da fosa séptica, cuxo proxecto de legalización se publicou o 24 de agosto de 2018, despois de executar a obra en Abril de 2017.
Xa temos publicado abondosa información sobre o tema e non nos imos repetir. So suliñar que nos vimos obrigados a recurrir á Valedora do Pobo, en aplicación da Lei de Transparencia, ao non recibir resposta algunha do Sr. Alcalde de Ribadeo.
Agora, seis meses despois de iniciado o proceso, concretamente o día 15/3/2019 recibimos un escrito do concello que nos ofrece a posibilidade de consultar o expediente devandito durante os próximos 30 días.
Folgan comentarios, porque ter que agardar medio ano para que os veciños teñan que facer un traballo que non lles corresponde para recibir unha información que se houbese resolto en cinco minutos da unha idea moi clara da calidade da democracia municipal que impera en Ribadeo.
Iremos ver ese expediente e daremos conta dos resultados. Pero non podemos negar que levaremos a mosca detrás da orella, porque as experiencias vividas ao longo de cinco anos longos de ocultación e manipulación de información por parte do concello e ontras institucións e entidades non convidan a ser moi optimistas. E sempre lembraremos aquelas declaracións do Sr. Alcalde ao diario El Pais en abril de 2015: “UN PREMIO PARA RIBADEO”, segundo a valoración do noso mandatario por aquelas datas.

20190320

60 000 espectadores

Faye White. Collido de Wufong en https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Faye_White.jpg, lic. Creative Commons recoñecemento compartir igual xenérico 2.5

E iso? Pode que haxa que especificar máis...
Como xa teño mencionado algunha vez, quen impón a noticia a tratar está adiantándose mesmo ás posibles manipulacións da noticia, está mesmo 'impoñendo o futuro'. De aí que no blog, dende hai moito tempo, non me deixe levar moitas veces polas novas do momento, de Ribadeo ou xerais, senón que siga outros criterios, collendo novas que teño aparcadas para o seu tratamento en momentos a contracorrente. Momentos como este no que a liña principal de novas machaca sobre as eleccións a celebrar aínda dentro de tempo abondo, trufadas polo proceso á cúpula política de Cataluña e, no tocante a Ribadeo, algunha puntual directamente relacionada. Non, esta é unha nova de hoxe, senón de hai uns días pero imbricada nun sistema moito máis profundo en extensión espacial e duración temporal: a igualdade da muller.
O caso é que o outro día apareceu nun xornal (que non soe verse por Ribadeo) unha nova que, resumindo, viña a dicir que 60 000 espectadores dun partido de fútbol feminino entre dous equipos punteiros, de Madrid e Barcelona, eran non só unha marca para o deporte feminino senón que en certo xeito implicaban a equiparación de sexos no deporte. Máis abaixo, fóra dos títulos, quedaban claras varias cousas, como que parte das entradas foran de agasallo e que o resto tiveran un custe para os espectadores de 5 ou 10 euros. Coido que esas cantidades non son equiparables cos correspondentes importes para o fútbol masculino.
Un detalle importante é que non comentaban nada sobre os emolumentos das xogadoras: coido que aí tampouco hai equiparación polo momento. E máis cousas que non se din é que o fútbol segue a ser en boa parte un ideal quizais a non seguir para os equipos femininos, segundo o que se procure. Porque, que ten que ver a 'alta competición futbolística' co deporte? Si, algo si... pero eu meteríao máis no apartado empresa ou cartos que no de deporte. E, se a idea que se persegue para o fútbol feminino é a mesma de negocio e 'panem et circenses' que dirían os romanos, non sei se lles valerá a pena (salvo quizáis ás multimillonarias agraciadas)
Por certo, hoxe foi galaradoada por primeira vez unha muller co premio Abel, o Nobel das matemáticas...

20190319

40 kg

Creative Commons recoñecemento compartir igual 3.0 Unported, foto de Michaël CATANZARITI collida de Galipedia.

As cousas do mundo tamén tocan a Ribadeo. Ás veces, moi profundo aínda que podan pasar inadvertidas ou case.
Hoxe vexo unha nova á que non sei que cualificativo poñerlle, aínda que lle cadrarían moitos: unha balea foi atopada morta preto das costas de Filipinas. Ate aí, nada noticiable especialmente. Mais fixéronlle autopsia, e foi reveladora: 40 kg de plástico no seu estómago. Por desgraza, unha noticia do tipo ó que nos estamos a afacer a diario.
Si, 40 kg en 40 toneladas non é moito, é como se algún de nós tivera no estómago uns 70 ou 80 g de plástico. O imaxinalo envolvendo a comida sen deixala metabolizar, ocupando abondo máis que esa cantidade ocuparía de por si, mesmo taponando a vía de saída do estómago, xa é diferente. Podería ser equivalente a ter unha botelliña pequena de refreco cerrada dentro do estómago. Agora, súmalle que algunha cantidade de plástico xa tivera pasado ó interior do corpo, como os microplásticos que cada vez se producen en maior cantidade porque son exitosos para moitas cousas debido á pequenez das súas partes, e a cousa comeza a ser moi preocupante. Máis, se consideramos que eses microplásticos están tamén no peixe que comemos e pódense ir acumulando no noso corpo.
E si, as Filipinas son un desastre no tratamento de plásticos, de xeito que é o terceiro país maior contaminante de plásticos do planeta, pero os mares están intercomunicados, non son estancos, existen correntes mariñas, e... chéganos a nós. Chegaríannos aínda que nós fósemos uns santos, aínda que non se produciran e consumiran aquí, cousa que si ocorre (non o de ser santos, claro).
Hai uns anos, participei nun día de limpeza unha illa do Parque das Illas Atlánticas. Era pequena, nun lugar paradisíaco, estaba sendo limpada de xeito periódico, e paramos de limpar cando xa non podiamos transportar máis lixo... Pensar que ó día seguinte ía ter unha cantidade semellante de plástico na súa beira deixoume pensando días.
O problema é de produción, é de consumo, é de sistema. Se grande parte dos alimentos veñen envasados en plástico, é dificultoso non usalo, o mesmo que se un electrodoméstico ou un móbil ven deseñado para 'usar e tirar', dificil será combatir para seguir usándoo porque será difícil amañalo, non haberá repostos, resultará máis caro que un novo... e xerará lixo e ineficiencia. E é cousa do sistema, pensada para manter unha mecánica de traballo por traballo e consumo por consumo para xerar uns beneficios que en realidade son sinxelamente papel de privilexios e atropello dos semellantes.
Resulta que se suprimen as bolsas de plástico (non os envases de plástico) no supermercado, pero cada vez se produce máis despercidicio, que é recollido... en bolsas de plástico a mercar noutras tendas. Mellor sería que non houbera lixo, pero xa postos, que se fai logo co lixo? Pois... iso, que se fai? Coido que se agora mesmo saio á calle e pregunto por un caso concreto como o do plástico, habería unha ampla variedade de respostas con poucas que se poideran considerar acertos, tendo ademáis en conta que a realidade vai dende tiralo a queimalo pasando pola clasificación para a reutilización en certo casos, que en lugares diferentes o aproveitamento e o tramento en xeral é diferente, etc.
A vida actual é abondo complexa e non tempos conciencia nin coñecemento de boa parte (diría que da grande maioría) dos procesos dos que nos estamos beneficiando (mellor, que estamos usando de xeito directo ou indirecto).
Pero, se a cousa non marcha, e está claro que non, haberá que pensar en cambiar, non?

20190318

Sexamos supersticiosos

21 de marzo, equinoccio. A partir de agora, ata finais de setembro, os días teñen máis tempo de luz que de noite. Vese máis vida. Tempo de esperanza, a primavera.
Este ano, eleccións. Por partida dobre. En plena primavera, tempo no que medra a esperanza do futuro, está programado o acto de elixir o futuro que queremos.
Mais, coa vexetación medrando, a esperanza verde e florida de mellores tempos tamén permite que medren as malas herbas. As que poden medrar ate ocultar ou escamotear e ocultarse entre as boas.
Máis luz. Hai que usala para ver mellor: tanto a luz e o medrar das malas herbas son cousas do tempo, e unha pode axudar a non perderse coas outras. Para distinguir todas esas noticias falsas, datos falsos, ideas falsas, bosque de mentiras que fan dificultoso o facerse unha idea da verdade. Para poder elixir conscientes. De xeito que á hora da colleita, non recollamos veleno, dese que parecera estar de moda sementar e que se estende mesmo coa nosa axuda se non temos tento... E é que hoxe entendemos pouco de plantas e herbas, ocupados cada quen no seu embigo.
O mirar a primavera como tempo de futuro ten que ver coa visión, mais máis aínda coas nosas crencias, con como interpretamos o que vemos a partir delas, coas nosas supersticións. E ser crentes, ser supersticiosos, tamén implica andarse con tento coa superstición, que é todo un sistema, non unha crencia puntual que pronto se desmontaría. Un punto de irracionalidade? Si, somos humanos, seguro que o temos, anclado nas nosas crencias, no conxunto das nosas supersticións. Mais ser supersticiosos de verdade implica tamén un moito de manexo da situación, ser consciente dese sistema de crencias e actuar en consecuencia.
Es persoa supersiticiosa? Neste tempo (e sempre), faite un favor: anda con tento, vixía as malas herbas e actúa en consecuencia... sobre todo como persoa.

20190313

WWW e Ribadeo


Lembroume onte o meu amigo Antonio Andina que hoxe, 13 de marzo, a web cumpre anos. E rescatei un vello artigo, 'O comezo da historia de Ribadeo en internet', onde queda dito que ámbolos dous puxemos o noso gran de area nesa historia.
Claro, o que se celebra hoxe, día 13 de marzo, é unha proposta que daría pé ó protocolo que levou á rede a onde está hoxe, despois de aceptar polo camiño melloras múltiples na infrastrutura e na programación.
Ven isto a conto de dúas cousas (principalmente). Unha, que 'a rede', 'a web' ou como queramos chamalo (de xeito estrito son cousas lixeiramente diferentes) é algo que se foi facendo evolucionando, e non se pode dicir con total propiedade que nacera o 13 de marzo de 1989. Mais os humanos somos así, e necesitamos asentar as cousas e simplificalas, asignarlles algo concreto -sexa un nome, unha partida de nacemento...- para poder tratar con elas de xeito máis natural. Cos seus efectos perversos: iso inclúe o levantar as persoas que están no punto xusto no momento adecuado e deixar sen recoñecemento a outras moitas que fixeron posible ese momento e lugar ou o seu aproveitamento. Algo que se engade a outros sesgos e que fai o recoñecemento no momento e a historia humana en conxunto, ás veces algo moi inxusto.
A outra, que é evidente que calquera que fora a nosa actuación, de non existir nós, 'a' e 'as' web terían chegado de modo parello a Ribadeo, cunha evolución presumiblemente non moi diferente á observada. Unha evolución que, mirada en conxunto, sen particularismos, sempre é nebulosa: hoxe, Google, o buscador usado pola maioría da xente, da 5 370 000 entradas se se lle pregunta por Ribadeo. Pero non se pode fiar un diso: se procuro por min mesmo, aparecen máis de 12 millóns de resultados por diversas circunstancias, aínda que sexa evidente que as referencias a Ribadeo en internet sexan abondo máis que as referidas á miña persoa. Na web as cousas poden ser moi diferentes do que parece a ollo nu mirando unha rúa ou unha leira. E iso da lugar ás 'fake news', as noticias falsas, mesmo en Ribadeo, aínda que por ser nun espazo máis reducido sexan tamén máis doadas de identificar.
Volvendo ó tema, dende as primeiras páxinas web ribadenses, aló por 1996, internet ten cambiado de múltiples xeitos a Ribadeo. Tantos, que fai posible ese termo, 'difuso', que mencionei antes sobre todo pola dificultade de atopar os límites desa incidencia no cambio. Ó contrario, Ribadeo non ten cambiado a internet, e se hoxe voltara a haber algo como o 'plan E', a bó seguro o acento da petición das subvencións sería aínda en cemento ou semellante.

20190312

Complemento á convocatoria do pleno

Onte publiquei 'Suso Peña Fillo Predilecto, subvención a ACISA ou variación no decreto de Medio Ambiente: pleno'. Completo agora con dúas cousas: O Informe-proposta da Área de Medio Ambiente do Concello de Ribadeo para modificar a
Ordenanza de Protección Medio Ambiental no tocante ao ruído
e a nota de prensa que acompaña a convocatoria.
Dicir que a a proposta non Substitúe a Ordenanza sobre o ruído, que non chegou a ser aprobada no seu momento ó atoparse daquela o goberno municipal en minoría, senón que regula un aspecto moi concreto sobre actuacións en directo en locais.
Velaeiquí o informe:



E a nota de prensa:
RIBADEO MIRA A CIDADES COMO SANTIAGO OU PONTEVEDRA
Ordenanza medio ambiente
11/03/2019
No vindeiro pleno do Concello de Ribadeo abordarase a modificación do artigo 80 da ordenanza de protección medio ambiental. Con ela o que se persegue é que, por exemplo, os Cantos de Taberna que albergan algúns locais hostaleiros ou que organiza o Concello sexan legais, xa que coa normativa autonómica que entrou en vigor a finais de 2018, este tipo de eventos non estarían permitidos. O Concello incorpora un novo apartado para que os bares e pubs poidan ter amenización ou ambientación musical por medios técnicos ou con voz ou música en directo, pero o alcalde, Fernando Suárez, subliña que non poderán superar os niveis de ruído, nin tampouco os límites de aforo e os horarios que xa teñen autorizados nas súas licencias de actividade.
O rexedor declarou que "somos conscientes desde o Concello desta problemática que está xerada nestas ultimas semanas, despois da entrada en vigor dunha normativa autonómica no que ten que ver cos ruídos. Desta maneira, coa lei na man e de maneira estrita, ningún bar podería ter Cantos de Taberna, que ás veces os propios Concellos organizamos como actividades municipais e que, coa entrada en vigor desta normativa, quedan dunha maneira ilegal".
Suárez Barcia explicou que "para resolver isto, desde o Concello, neste vindeiro pleno, imos ir na liña doutros Concellos que están á vangarda destas circunstancias como poden ser Santiago de Compostela ou mesmo Pontevedra. Queremos incorporar un novo apartado á ordenanza municipal de medio ambiente no senso de que nos bares ou nos pubs se poida permitir a amenización e a ambientación musical por medios técnicos ou con voz e música en directo. Iso si non poderán superar en ningún caso nin os niveis de ruído, nin os límites horarios, nin os límites de aforo que xa tiveran autorizados para as correspondentes categorías que teñan concedidas as súas licencias de actividade. Necesitamos dalgunha maneira para sacar dunha certa anarquía a normativa que neste caso se está a converter nun absurdo".
O alcalde engadiu que "aínda que en Ribadeo somos moi conscientes, tivemos moitos problemas hai anos, e somos os primeiros que queremos compaxinar o dereito ao ocio duns veciños co dereito ao descanso doutros. Temos que ter en conta a importancia deste sector e neste cambio normativo para nada se vai vulnerar ningún dereito senón todo o contrario. Vai entrar dentro do que é a normalidade racional que nun bar alguén poida cantar, por poñer por caso, ou que alguén poida tocar unha guitarra, sempre que nin os niveis de ruído, nin os límites horarios nin os límites de aforo se cambien".
Fernando Suárez agarda que "conte coa unanimidade da Corporación este cambio que pretendemos levar adiante".

20190308

Suso Peña, en vías de ser fillo predilecto de Ribadeo


Despois de ser pedida no outono, a petición de fillo predilecto de Ribadeo para Suso Peña via a Comisión e, a próxima semana, a pleno. Mira o artigo sobre Suso na Galipedia e a nota do prensa do concello co anuncio (entre outras cousas) da tramitación de fillo predilecto:
OUTRO ASUNTO SERÁ O PACTO DOS ALCALDES PARA O CLIMA
Comisións informativas
07/03/2019
No pleno da vindeira semana do Concello someterase a aprobación o nomeamento do artista Suso Peña como fillo predilecto de Ribadeo. Tamén se abordarán varios expedientes de modificación de crédito.
O alcalde, Fernando Suárez, contou que "varios son os asuntos que van ir ás comisións informativas desta tarde, que son preparatorias do pleno da semana que ven. Entre as máis importantes está un expediente de modificación de suplemento de crédito para inversións financeiramente sostibles. Xa ven sendo habitual nestes últimos anos que, grazas á xestión realizada, os resultados presupostarios dos últimos exercicios sempre contan con remanentes positivos. Hai que ter en conta que, desde o ano pasado, as novas medidas do Ministerio de Economía e Facenda acordaron que os Concellos puidéramos dispoñer destes remanentes para inversións, sempre que estivéramos liberados de plans de axuste, e hai que lembrar que isto aquí xa foi amortizado o ano anterior. Agora polo tanto podemos dispoñer deles para reforzar inversións para rúas, camiños ou outros fins".
O rexedor explicou que "para todo isto xa estamos redactando os correspondentes proxectos nalgúns casos e noutros os procesos de licitación xa están moi avanzados como pode ser a rúa Carlos III e Sor Pilar der León, que nos próximos días se comezará a amañar, ou ben o camiño de A Faxarda ao cemiterio de Ribadeo que tamén nos vindeiros días empezará. Tamén estamos redactando proxectos para un ambicioso plan de camiños no rural, dividido nas parroquias da costa e do interior, que en breve presentaremos, e polo tanto queremos habilitar esta partida duns 300 000 euros para todas estas inversións".
Suárez Barcia sinalou que "trataremos un suplemento de crédito para todas estas facturas que son dun ano contable, por exemplo do 2018, pero que os provedores por algún motivo, porque se esquecen ou polo que sexa, o presentan noutro ano diferente como é no ano 2019, para iso temos que facer o que se chama recoñecemento extraxudicial de crédito para darlles cabida na contabilidade anual. Isto importa a cantidade de 106 000 euros. Tamén dentro do ámbito económico imos levar unha modificación de suplemento de crédito para unha subvención a Acisa, destinada a unha campaña singular de apoio ao comercio local que estamos traballando nestes últimos tempos, e que dentro de poucos días daremos a coñecer".
O alcalde relatou que "hai un punto que se trata da proposta de nomeamento do artista, finado xa hai uns anos, Suso Peña como Fillo Predilecto de Ribadeo. Hai que ter en conta que numerosas asociacións culturais tanto da vila como da comarca, así como moitas persoas a título individual, o viñeron demandando e o Concello propoñemos para que tome posición sobre este asunto".
Fernando Suárez engadiu que "hai outro punto relativo a aspectos medio ambientais, que é unha proposta que ven directamente da Unión Europea para os Concellos, o que lle chaman eles o pacto dos alcaldes para o clima e a enerxía. Está coordinado pola Xunta de Galicia e os Concellos se queremos podémonos adherir, e o Concello de Ribadeo por suposto que se quere adherir, para facer un estudo da situación de Ribadeo, para ver os indicadores ambientais, o plan de acción, etc…, e coordinados entre Concello, Xunta e Unión Europea poidamos facer medidas tendentes a tratar mellor o noso medio ambiente".

PRESENTACION DO LIBRO “O FUTURO DAS PENSIONS”. Nota de prensa

O sábado próximo, 9 de marzo presentarase en Ribadeo o libro “O futuro das pensions en Galiza, Estado Español e Europa”. O acto terá lugar no Cine Teatro ás seis da tarde. Na mesa estarán como ponentes Lidia Senra, eurodeputada galega, Xavier Pérez Davila, economista, escritor e membro de MODEPEN e Victoria Portas, tamén membro de MODEPEN e da Coordinadora Estatal do sistema publico de pensións.
O libro contén unha serie de traballos presentados nas xornadas celebradas en Santiago de Compostela os días 28 e 29 de setembro de 2018, organizadas por GUE/NGL e Movemento Galego pola Defensa das Pensión Públicas (MODEPEN).
Entre os autores cóntanse expertos en Seguridade Social e Pensions procedentes de Francia, Suecia, Portugal, Finlandia e irlanda. En total son 15 colaboracións e mais as conclusións das xornadas.
As experiencias nos diferentes países céntranse na estratexia que ten o seu comezo dos oitenta, cando o Fondo Monetario Internacional, a OCDE e o Banco Mundial poñen en circulación a idea de que os sistemas de pensións garantidos por alguns estados socialistas e capitalistas dende comezos do século XX e maiormente despois da segunda guerra mundial, deben “reformarse” ou “modernizarse” para controlar eses fondos e metelos no mercado de capitais. Dende entón a maioría dos gobernos, a UE, a prensa e os medios en xeral difunden sistemáticamente a mensaxe de que o sistema de pensións non é sustentable en base a idea de que debe ser “rendibel” tratando de convencer á opinión pública de que as pensións son un produto comercial e un dereito das clases traballadoras garantido polo estado ao chegar a unha edade determinada. Para os dirixentes da economía mundial trátase de orientar os diferentes sistemas de pensións hacía un modelo privatizado e manexado por bancos e fondos especulativos, para conquerir os máximos beneficios privados ao mesmo tempo que se xenera na poboación o convencimento de que os estados non serían capaces de financiar as pensións no futuro.
En varios traballos destácase a fenda de xénero e analízase o PEPP (Producto Paneuropeo de Pensiones Personales) que trata de canalizar os aforros das persoas traballadoras cara ás inversións especulativas a longo prazo a través da Unión de Mercados de Capitais.
En outros traballos desmiúdanse as reformas de 2011 e 2013 e prantéxase alternativas prgresistas, ademais da derrogación da coñecida normas restristivas.
Finalmnte prantexanse unha serie de conclusións para defender no futuro sistemas de pensións que recoñezan o esforzo vital das persoas traballadoras, garantidos polos estados como un dereito social indiscutible, así como a solución definitiva da fenda de xénero.
MODEPEN RIBADEO

20190307

Propaganda electoral: unha cuestión práctica

Resulta que anda por algo máis de 1 € o que se gastan os partidos para o envío subvencionado desa publicidade que din electoral e que en xeral chamaría electoralista. E resulta que un cambio legal de hai non moito permite que te borren da lista que é entregada ós partidos para que fagan propaganda por correo. A súa eficacia? Verémolo. Vereino, porque remato de facer o procedemento que detallo embaixo, co resultado da captura de pantalla que poño a continuación. Por certo, antes de pasar á descrición, quédame a dúbida do correo electrónico: coido que non está incluído, porque a oficina electoral non ten eses datos. É dicir, se consiguen os datos por outro lugar, propaganda seguirache a chegar.
Ben, o proceso, que me chegou da man de amigos polas redes sociais, é:
1.ir á páxina https://sede.ine.gob.es/oposicionPartidos/presentacion e alí acceder (ligazóns na parte dereita superior da páxina). A ter en conta que é un acceso seguro. Tes certificado dixital? Se non, terás que facer o proceso polo sistema clave, seguindo as instrucións da páxina. O aspecto da páxina é este:

2.na parte inferior da páxina cos teus datos á que te envían, premer na ligazón para cambio exclusión / inclusión.
3.elixir o que queres
... e xa está!
Mesmo podes descarregar un certificado de exclusión, por se seguen a incordiar a pesar de todo.
Nota 1: a ter en conta que podes volver a cambialo para outras eleccións.
Nota 2: para que o teñan en conta, tes que facelo en przo, ante de que envíen os datos ós partidos.
Por último, grazas á xente que mo pasou!

20190306

Mazás


Lembro coller mazás das árbores. Lembro ver como as mulleres viñan en coche de liña ó mercado a traer os seus produtos, entre eles, mazás. E logo, velas nas tendas... ata hoxe. Hoxe fixeime nun posto tradicional dun mercado tradicional nas mazás. Cinco variedades, todas lozanas, brilantes, todas iguais. Todas, cunha etiquetiña pegada, cun número, omesmo para as do mesmo tipo. En primeira liña de venda. E logo, outras, aló, no fondo, un par de caixas con pintas, non tan lustrosas, desiguais, máis naturais.
E pregunto. E contéstanme: as do país son as do fondo, estas outras, as cinco variedades, son importadas.
A reflexión pódese facer curta ou longa, pero é necesaria, en varias direccións. Por unha beira, estamos nun país que de ser autosuficiente (se non expotador a pequena escala) en froita, pasou a ser importador neto, co que iso representa para a economía.
Por outra, o traer a froita de longa distancia implica un gasto xa non só económico, senón ecolóxico: combustible queimado. Gasto ecolóxico que se aumenta cando pensamos que a produción, mantemento e recolección de exemplares totalmente idénticos non só representa unha aplicación tecnolóxica da ciencia, senón tamén un esforzo enerxético.
Por outra aínda, a uniformización de comida do exterior supón unha dependencia sen vir a conto, cando temos aquí variedades moi aproveitables e aproveitadas durante moito tempo, quizáis con unha presenza individual non tan boa, pero cun sabor ó que, cando menos, os nosos padares están afeitos e saben aprezar.
Aínda máis, pois a postergación de variedades autóctonas pode supor a súa extinción e polo tanto, dependencia a nivel mundial, de menos posibilidades de alimentación.
Queda algo? Si. Entre outras cousas máis, supón ou allearse de coñecementos tradicionais da zona, de cultivo da mazá, empregos diferentes (para perfumar unha estancia ou roupa, por exemplo), etc, supoñendo un empobrecemento cultural tanto a nivel individual como social.
E, ben, se alguén de Mondoñedo quixera hoxe reproducir a venda no mercado (agora chamaríase ambulante) de Ribadeo ou Vilalba, podería facelo en autobús? Si, xa sei, iso sería outra historia...
Pois si, as cousas cambian, pero non teñen por que facelo para peor.

Nota de prensa. Colectivo 'Por Nuestro Faro'

A illa Pancha. Retocado de Chairego_apc na wikipedia, lic. CCBYSA3.0
Como xa temos informado anteriormente, o Colectivo “Por Nuestro Faro” viuse obrigado a recurrir á Valedora do Pobo Galego, diante da negativa do Sr. Alcalde de Ribadeo a cumplir a súa obriga de dar información dacordo ca lei de transparencia. Agora recibimos unha resolución da Valedora do Pobo da que transcribimos literalmente os parágrafos finais:

« ACORDA:
Primeiro: Estimar parcialmente a reclamación presentada polo Colectivo “POR NUESTRO FARO” con data 11 de xaneiro de 2019 no referente á remisión da información sobre os trámites e requisitos para a concesión de licencia de actividade para uso hoteleiro en Illa Pancha.
Segundo: Instar ao Concello de Ribadeo, a que, no prazo máximo de 15 días hábiles, se responda á petición de información solicitada nos termos expresados no fundamento de dereito quinto deste acordo, respectando os límites dos artigos 14 e 15 da Lei […]. »

A cousa está ben clara, o dia 16 de febreiro de 2017 o Defensor del Pueblo dábanos a razón con toda contundencia sobre as reclamacións na tramitación do expediente que conduciu á concesión do Faro e o Sr. Alcalde tirábase a andanas. Agora a Valedora do Pobo Galego danos a razón na nosa reclamación por ocultismo e falla de información, e esixe ao Sr. Alcalde que nos informe dacordo ca lexislación vixente. Veremos a onde chegamos pero volvemos a insistir na pregunta do millón: ¿por que non se pode dar unha información clara e transparente sobre a concesión dunha licenza municipal? ¿que hai que ocultar? ¿por que temos que recorrer, os veciños, a estas institucións para conquerir que se respeten os nosos dereitos?
Pero o asunto da foxa séptica non remata na súa instalación e tramitación do proxecto. Entendemos que o Concello de Ribadeo debe facer o control do baleirado da foxa-depósito, de tan só 2000 litros, que se supón que se está usando na actualidade mentras non se autorice o verquido. O Concello debera comprobar con que frecuencia se fan os baleirados, o volume extraído en cada viaxe e o lugar de verquido. Todo elo a través dos documentos que a empresa xestora de residuos está obrigada a cumprimentar e deixar copia no Concello. Desa maneira saberíanse se os volumes baleirados se corresponden co uso dos apartamentos. Se non houbese unha correspondencia xutificada estaríamos diante da posibilidade de que a foxa estivese verquendo directamente sen autorización. Así que, como dixemos, agardaremos pola información sobre a licenza, que o Sr. Alcalde nos negou reiteradamente e agora se ve obrigado a dar pola Valedora do Pobo. E seguiremos esixindo máis información como é lóxico e natural nunha sociedade democrática.

20190304

Incendiarios

Un novo incendio, unha renovada intención de destruír.
O plano anterior (collido do sixpac) abrangue máis ou menos a zona de incendios sucesivos que está a haber. Zona despoboada, preto da ría, con posibilidade de estar en poucos minutos na autovía ou no máis recóndito doutra zona boscosa.
O por que? Coido que hai que tentar sabelo para anticipar e previr, mais non creo que inclúa unha lóxica sana para aproximar unha comprensión, senón algo emponzoñado que, na súa base ou no seu desenvolvemento mental, faga posible o facer o mal porque si.

20190301

A crise na asistencia sanitaria. Pablo Mosquera

Dos dereitos sociais contemplados polo Ordeamento Xurídico que protexe o Estado de Dereito a través da Constitución de 1978 e os diferentes Estatutos de Autonomía, quédome o que aprendemos do Servizo Nacional de Saúde no Reino Unido. Curar e coidar, que dan orixe ao que máis tarde se chama Espazo Socio-Sanitario. A tal cuestión que garante o dereito á saúde, inclúo unha reflexión progresista. Os dereitos non poden ser mercadorías. Outra cuestión é a forma en que os pagamos e onde, na orde preferente, en tempos con recursos escasos, poñemos un gasto semellante.
Os mellores instrumentos utilizados na sanimetría seguen sendo o Mapa de Saúde e os Plans de Saúde. Ambos están baseados en datos reais, están suxeitos ao control parlamentario porque é unha xestión da que se precisa eficiencia e require modificacións axeitadas, pero sempre nunha premisa de asistencia integrada e integral aos cidadáns. Precisamente estes dereitos sociais son os que establecen as coordenadas reais da cidadanía.
O sistema integrado é aquel que inclúe desde a comunidade de servizos sociais, asistencia farmacéutica, coidados en centros de saúde e atención urxente e planificada en hospitais, e toda esa estrutura nunha rexión ou zona urbana, de ser unha gran cidade. Para determinar unha rexión, utilízanse os criterios históricos e de poboación e as chamadas curvas isócronas, que permiten establecer os tempos de acceso a cada un dos recursos que están integrados no sistema sanitario.
A conversión de toda a provincia de Lugo na mesma zona de saúde é un erro moi grave. Máis aínda se os servizos sociais non forman parte da mesma xestión "integrada". A Mariña é un territorio-provincia de Mondoñedo, coa súa propia poboación e características xeográficas, sen comunicación por vía férrea entre a capital do sistema e o norte, que tamén debe incluír diferentes plans de saúde pola dinámica poboacional, a contaminación da industria do aluminio e a influencia do clima marítimo.
Os centros de saúde deben ter equipos de saúde. Moi en especial para resolver e non derivar. De cara aumentar a dispoñibilidade de tempo médico no proceso de diagnóstico e tratamento, para o cal é necesario redistribuír a asistencia entre farmacias e enfermería, pero conectando toda a actividade, dos protocolos de actuación ata a investigación epidemiolóxica, cos hospitais.
A información e participación de usuarios e traballadores do sistema representa un procedemento útil, democrático e enriquecedor para a toma de decisións. Especialmente tendo en conta que o SERGAS coas súas plantillas e instalacións convértese no núcleo principal de nichos de riqueza e emprego público.

20190226

A auga de Ribadeo, unha historia

Hoxe, 26 de febreiro de 2019, repetiuse a historia. De novo a auga da billa en Ribadeo chega ás casas en malas condicións. Embaixo deixo a nota de prensa do concello.
Mentres, non estaría mal repasar a historia repetida dende o inicio do CAVI. No blog hai abondas referencias; entre elas, as que aparecen nesta entrada.
Tamén, deixo unha foto dunha Comarca de 1960 (31 de xullo), de cando se pensaba que o servizo de traída de augas estaría listo para o verán seguinte (verán de 1961):

Nota de prensa do concello de hoxe:
"
VIAQUA BALEIRO OS DEPÓSITOS

Novos vertidos ao río Grande

26/02/2019
Nas últimas horas producíase un novo vertido de lixiviados ao río Grande, unha das captacións de auga das que se abastece a poboación ribadense. Ese vertido ocasionou un forte cheiro na auga da traída. O alcalde, Fernando Suárez, ven de enviar requerimentos unha vez máis e advertencias de denuncia á Confederación Hidrográfica do Cantábrico, a Augas de Galicia, a Dirección Xeral de Calidade Ambiental, á Dirección Xeral de Saúde Pública, ao Seprona, ao Concello de Barreiros e á Cooperativa Os Irmandiños. Para Suárez Barcia é intolerable que estes vertidos se produzan cada pouco tempo.
O rexedor ribadense dixo que "desde o Concello de Ribadeo estamos vendo que nestas últimas horas volveuse producir algún tipo de vertido de lixiviados ao río Grande, que é unha das dúas captacións que ten Ribadeo para abastecemento de auga á poboación. Neste caso todo parece indicar que no veciño concello de Barreiros, ao igual que outras veces, hai varios anos que vimos soportando esta desgraza. Consultada información á empresa concesionaria Viaqua sobre esta circunstancia, sobre todo porque hai moita xente que está preguntando alarmada e preocupada polo olor e polo mal sabor da auga, a concesionaria indícanos que a calidade da auga cumpre a día de hoxe cos parámetros que se establecen no real decreto 140/2003, pero cousa diferente é que o olor e o sabor non sexa adecuado, e evidentemente non o é. De aí que, como sempre, aplicando os protocolos cando nos acontecen estas circunstancias acabamos de enviar de maneira urxente requerimentos e advertencias de denuncia á Confederación Hidrográfica do Cantábrico, a Augas de Galicia, ao Seprona da Garda Civil, ao Servizo de Calidade e Avaliación Ambiental da Xunta de Galicia, ao Concello de Barreiros, que é onde detectamos que está a orixe dos vertidos, á Cooperativa Os Irmandiños, que é onde nos parece que está a orixe dos vertidos, e á Consellería de Sanidade".
Fernando Suárez engadiu: "debo dicir, o que nestas circunstancias outras veces pasa, que os Concellos somos os responsables da calidade e da auga que vai pola tubaxe, pero en ningún caso podemos ser responsables, porque nin temos competencias nin está no noso territorio, cando se botan vertidos aos ríos que son utilizados pola poboación para beber. Para iso hai outras administracións a nivel autonómico e estatal que deben velar para que isto non ocorra, e é  o que, outra vez máis e xa van non sei cantas, lles acabamos de pedir. Isto non pode ser, non pode estar unha poboación de 10.000 habitantes sempre cun fío pensando que nalgún momento temos que cortar o subministro de auga porque a calidade, aínda que cumpra os parámetros legais, non é boa. É inxusto que en Ribadeo teñamos que sufrir esta situación".
O alcalde de Ribadeo explicou que "a empresa concesionaria, para resolver esta incidencia, o que fixo foi baleirar os depósitos, estaos recargando de novo e espérase que nas vindeiras horas volva a normalidade. Espero que sexa dunha vez por todas, pero non quita que dentro duns días por calquera outra circunstancia volvamos ter incidencias deste tipo, e isto, insisto outra vez máis, é intolerable".
Este é o contido do informe que desde Viaqua lle fixeron chegar esta mañá ao alcalde de Ribadeo vía correo electrónico: "Tras realizar los ensayos de control de calidad habituales (como cada día) en el agua del abastecimiento de Ribadeo, no se detecta ninguna incidencia en estos, es decir el agua cumple los criterios de calidad establecidos en el R.D. 140/2003 y ninguno de los parámetros que analizamos “in situ” presentan desviaciones o incumplimientos.
A pesar de esto el agua presenta una alteración en el olor que es advertida por la población, trasladada como queja a nuestros servicios de atención comercial y desde Viaqua somos conscientes de ello. Esta alteración en el parámetro “olor” es consecuencia de una reacción del cloro (agente desinfectante utilizado en el tratamiento de potabilización) con la materia orgánica presente en el agua del embalse de Lexoso.

El cloro cuando reacciona con el agua forma dos tipos de reacciones que son:


• Cloro libre residual (es el que garantiza la desinfección)



• Cloro combinado  (combinación de cloro con materia organica presente en el agua)


El cloro por tanto que tiene el agua almacenada en el depósito y en la red de distribución es la suma de Cloro libre residual + cloro combinado. EL cloro libre residual (se aprecia mínimamente a través del olfato) y el Cloro combinado (se aprecia intensamente a través del olfato)
Habitualmente en el servicio de abastecimiento sobre el total de cloro existente, el porcentaje de cloro libre es de un 90 % y de cloro combinado 10 %, de este modo la percepción del olor a desinfectante es minima.
En el día de hoy en el servicio de abastecimiento se han invertido los porcentajes de concentración de cloro, representando el cloro libre un 25-30% y el cloro combinado un 65-70 %, es por ello que como el cloro combinado es altamente percibido a través del olor, los vecinos están percibiendo esta alteración en las características organolépticas del agua. A pesar de esta alteración en la cloración los parámetros están dentro de los límites establecidos en el R.D. 140/2003.
Como medida correctora y para mejorar las características organolépticas del agua (olor), desde primera hora de la mañana hemos cortado la entrada de agua a la ETAP de Santa Cruz procedente del embalse de Lexoso, hemos vaciado el depósito de Santa Cruz, estamos realizando vaciado de la red de distribución en 5 puntos de manera controlada, midiendo en cloro para garantizar la desinfección del agua en puntos representativos (deposito, avenida de Galicia, parque municipal, calvo Sotelo, oficina, cementerio, etc…)
La mejora de la calidad del agua será apreciada en las próximas horas y el servicio recuperará la normalidad. De igual modo se ha procedido a abastecer Ribadeo desde el depósito de Loureiro con agua procedente de la ETAP de Vilarbetote.
Así mismo, se ha denunciado un presunto vertido al embalse de Lexoso cuyo origen presuntamente proviene de la cooperativa os Irmandiños. Esta denuncia se ha cursado con el Seprona y con el área de vertidos de Augas de Galicia. Este último nos ha informado que recientemente esta cuenca deja de ser del ámbito de su demarcación y corresponde a la Confederación hidrográfica del Cantábrico. Hemos procedido por tanto a cursar denuncia a la citada confederación, solicitando que Agentes responsables del Área de Medio Ambiente inspeccionen la zona y conozcan las presuntas malas prácticas de la cooperativa de Os Irmandiños como de las explotaciones ganaderas de la cuenca que son susceptibles de provocar vertidos de purines y lixiviados a afluentes de la cuenca del embalse de Lexoso y ponen en riesgo el agua del abastecimiento del servicio municipal de Ribadeo”.
"

20190224

Mapas de Ribadeo

Hoxe por hoxe pódense atopar múltiples mapas de Ribadeo. Dende os de openstreetmap, pasando por Google maps ós mapas do concello, por non falar dos englobados noutras institucións como o sixpac da Xunta (ou o sigpac a nivel estatal) a Confederación Hidrográfica do Cantábrico (que inclúe medio concello, ó sur do Mondigo e chegando xusto ata o sur da illa Pancha, pero ten o mapa de todo), diversos visores da Xunta, como o básico da Información Xeográfica de Galicia, ou o Plan de Ordenación do Litoral, entre outros.
Ó que ía. O caso é que algúns deles, están mal. Aquí deixo algún, con pequenas (ou grandes) diferenzas entre eles:
O primeiro, da obra 'Ribadeo, terra, mar e xente, un homenaxe dos seus pícaros, publicado no 1983 no colexio Público Comarcal de Ribadeo:
O segundo, un 'mapa das parroquias' que se pode ver na páxina do concello e que estivo diante da oficina de turismo por anos, e que se diría copiado na división do dos pícaros:
O terceiro, dun mapa militar de hai case sesenta anos:
O cuarto, un dos planos do PXOM (o D4), un instrumento que coido que sería bo consultar por curiosidade a máis de por interese de propiedade:

 ... os dous primeiros, os que teñen división parroquial, non casan co nomenclator da Xunta. Un caso: Reme de Arriba, incluído en Covelas no nomenclátor da Xunta.

20190222

O tirón de Ribadeo

Onte pasoume una amigo unha imaxe: as Catedrais como reclamo turístico. Ben, si, ten aparecido moitas veces. Si, mesmo como se usa neste caso.
E, como se usa neste caso? Pois como reclamo para Asturias... Se ata ten aparecido en La Nueva España en ese sentido!
Conste que penso que a imaxe das Catedrais non ten por que ser usada só como reclamo de Ribadeo, ou de Galicia, senón que a pode usar calquera. Pero sen mentir, ben. É dicir, non poden usar a foto das Catedrais como imaxe reclamo para anunciar unha viaxe a Asturias. Si se pode para dicir que bonito planeta temos e como nolo estamos a cargar.
E, mentres, que fai o goberno municipal? Pois ó mellor non se enterou, mais noutros casos semellantes, que eu saiba, nada (ao menos, non coñezo que o teña feito, non lle ten dado difusión, e ó non facelo nestes casos e si noutras cousas...) E iso que é un dos bens de Ribadeo con máis valor simbólico, como marca. O meu amigo, en cambio, xa fixo unha reclamación privada para que non usaran mal a imaxe...
Por certo, estiven pensando en poñer a imaxe do cartel co enderezo e todo, pero coido que sería facerlles propaganda aínda por riba: xa sabedes, iso que se está a usar tanto en política: que se fale de min, aínda que sexa mal... Mellor unha foto dun lugar bonito que é de todos e polo tanto, ninguén debe usar mal.

20190221

Fronte ó eixo atlántico, menor velocidade en Ribadeo

Hoxe na prensa poden verse as últimas novas fronte ó corredor atlántico: se Galicia sae mal parada, a Mariña sinxelamente non sae. Por contra, hai poucos días pasaba unha nova na que un xornal a nivel estatal recoñecía o desastre de Feve, e hai pouco aínda que nas estradas 'convencionais' entraron estes valores de impedimento de velocidade:
Cal é o motivo da rebaixa de velocidade? Que a menor velocidade, menos accidentes... E, se te quedas na casa, seguro que non tes accidentes por viaxar! Pero o caso é que isto das menores velocidades perxudica mais... a quen? á xente das zonas menos poboadas. E... non sería máis efecivo en canto a accidentes un mellor coidado das estradas ou unha racionalización da sinalización que evitara as incongruencias e a hipersinalización que non da asimilado quen conduce?

20190220

Indefensión aprendida, debilidade asumida

De cara ás próximas (varias) eleccións, coido sería interesante poñer no foco un concepto que non se estila moito en polítca e menos en época preelectoral. Algo que, non obstante, aplícase de xeito case sistemático neste ámbito. Trátase do que en psicoloxía se coñece como 'indefensión aprendida'. En breve, refírese a que se se amañan as regras dun xogo, sexa o xogo que sexa, e se fai dun xeito opaco co resultado de que sexa máis difícil xogar e chegar a resultados para unhas persoas que para outras, entón a xente afectada pola discriminación negativa verase como peor xogadora, e en consecuencia, desincentivarase e terá peores resultados e unha imaxe máis negativa de si en relación o xogo.
Agora ben, a política tal como está concebida no sistema de representación, é un xogo...
En política, de longo tempo por estes lares, ven sucedendo algo polo estilo. Vista a política como xestión do poder sobre o conxunto social e as súas actividades, se as persoas non teñen poder por outros medios, poder 'de feito', 'poder fáctico', ven sistemáticamente como o valor da súa participación política tende a anularse. Como resultado, diminúe a súa participación primaria e en consecuencia, a súa representación, incidindo máis aínda no seu sentemento de perda de poder político nunha espiral decrecente da que non se pode saír dentro do sistema.
Se a participación se mantén en parte, é por un interese secundario, debido non á expresión do que é, sinte ou lle parece á persoa, senón debido a propaganda dos diversos partidos, nunha especie de chamamento que indica 'comigo serás forte', abandoa o teu e vente. Pero isto significa que a participación xa é mediatizada, para o uso puntual dos partidos e non das persoas, que se se benefician en algo é de xeito secundario.
Mesmo esa posibilidade de cambio que se podería albiscar cada x anos nos procesos electorais está así mediatizada de diversos xeitos, dende o filtro polo que pasan os candidatos para chegar a selo, á convivencia do poder político cos poderes fácticos, pois haxa ou non connivencia de principio, pode aplicarse aquelo de que dous que durmen no mesmo colchón vólvense da mesma opinión...
Mentres, para saír desta espiral só queda cambiar as regras do xogo, ou sexa, cambiar o xogo.
--
Nota: esta entrada é unha versión de https://tentandoeducar.wordpress.com/2019/02/20/indefension-aprendida-debilidade-asumida-fora-da-educacion/

20190218

Paseando sobre a ría de Ribadeo

Fin de semana. Temperie agradable. Nun entorno como o de Ribadeo, un paseo preto do pobo está á man. Mágoa dun espectáculo como o da foto, tomada nos bloques, cunha luminaria destrozada e un cubo de lixo destrozado e estrado o seu contido. Febre do sábado noite? O carallo! febre de imbecilidade animal.
 Lémbrame a imaxe anterior a outra, esta tomada no Comado, nun lugar que podería albergar a un dos famosos bancos 'máis bonito do mundo'. De feito, puxeron un para admirar a vista. E a imaxe amosa como está na actualidade. E iso que subir ata alí require como mínimo, tempo de vehículo se vas motorizado.
Volvamos a Ribadeo. Un paseo pode levar a un a ver as exportacións que saen polo porto, como os montóns de madeira (de pino a maioría, neste caso) que se apilan en Mirasol. Miles de toneladas dispostas a ser cargadas.
Un paseo mañaneiro permite ver como se levanta o Sol polo fondo da Liñeira.
Pero aínda que non sexa tan cedo, dende o parque do mineral pode aprezarse o fondo da ría, a salvo cun límite do campo con cordas que leva sufrido xa agresións e pola traxectoria, seguirá a sufrilas.
 E, voltando ó sitio de inicio, como conxugará quen fai os destrozos o lixo estrado coas novas duchas (que xa facían falta...)
En fin, Ribadeo ten recunchos para un paseo. E para moitos.

20190217

Un partido informando ('informando', así se titula)

Vou tirar un papel á papelera e fíxome: un aviso de que un acto de presentación dun candidato non se vai celebrar por cambios de última hora na axenda dun alto cargo do partido.  Pero o candidato éo ás municipais. Os carteis xa estaban impresos e colocados, e a nota foi algo rápido, para saír do paso, o que significará un novo aviso para cando a axenda do alto cargo teña un oco...
A modo de separación de poderes, houbo un tempo que crin que tamén había separación de funcións entre as administracións dos diversos niveis, coa coordinación pertinente, claro, pero tamén coa separación entre o que é administración e o que é partido. Hai tempo que abandoei a idea, ó ver un manga-por-hombro entre administración e partido tanto como a vertebración, partido mediante, de diversas administracións con ausencia de coordinación con outras vertebradas por partidos diferentes. E o cidadán pinta pouco, só comparsa, se non está nun partido metido. As asociacións cidadáns teñen que ganarse día a día un minúsculo oco para facer algo parello á súa función nun sistema en equilibrio. Porque meterse no sistema como cooptadas polos partidos non é ser asociación, senón sucursal.
Sigo soñando, son un soñador, tal vez iluso: tal vez mañá esa coordinación exista, vertebrada a partir dos cidadáns, cara arriba dunha a outra administración, de abaixo arriba, e os partidos sexan agrupacións de cidadáns con ideas semellantes para vender as súas ideas e non maquinarias de guerra social mediatizada de arriba abaixo.
Si, sei que o sistema propicia a súa reprodución e que a cousa está difícil. Mais os cidadáns temos un sistema de relacións cunha plasticidade que pode permitilo. Traballo nos ha costar. Pero é a supervivencia o que está en xogo, e o sistema actual, cos seus fallos, non a asegura.
--
Tamén en Galicia Dixital.

20190216

Es maior de idade? 8 cm menos!

Ao ritmo actual, se es maior de idade, isto é, ao menos tes 18 anos, o mar subiu dende o teu nacemento ao menos 8 cm, 4,8 mm/ano.
Se vives en Ribadeo, iso significaría que verías o tesón na ría cousa de media hora menos cada día. Significaría, se non fóra por un detalle: a subida do nivel do mar tamén fai que entre relativamente máis auga na ría e se colmate máis, aumentando a necesidade de dragado, aínda que o maior nivel de auga parecería implicar maior calado.
E na praia? Pois cada unha funcionará de xeito diferente, mais, de conservar a area, significaría cousa de 1 m menos de praia en cada momento. Pero, a elevación do nivel do mar implica nas praias sobre todo maior erosión, logo aínda menos praia...
E nas catedrais, ese monumento natural icónico que leva anos potenciando a economía ribadense? Pois mais nivel do mar implica maior erosión, e polo tanto, menor duración: caerán antes, con todo o que iso significa.
Cada unha das afirmacións anteriores é matizable: son afirmacións vagas e xerais. Pero iso non significa que por termo medio, sexan 'verdades coma puños'.
Ah! e o cambio climático está acelerando. Iso significa que ne próximos anos os seus efectos acentuaránse. E non só no nivel do mar... estás preparada ou es outra persoa inxenua máis (entre outras posibilidades que non significan que podas solucionalo dex eito individual)?
Xoias das Maldivas, foto da ESA na que se recollen as illas Maldivas, un dos lugares máis afectados pola suba do nivel do mar (a súa elevación máixima é equivalente á do tesón en marea baixa)


20190215

Ligando unha reseña na páxina web do IES de Ribadeo Dionisio Gamallo

http://www.edu.xunta.gal/centros/iesribadeo/?q=node/485
O luns, día 4 de febreiro, Antonio Gregorio Montes faloulle ó alumnado de 2º de ESO da Galipedia, versión en galego da Wikipedia. O relator foi un dos promotores desta enciclopedia colaborativa e, durante algún tempo, un dos seus administradores.
Organizaron a actividade o Equipo de Dinamización da Lingua Galega e o Departamento de Galego.

20190212

Manifestación aquí, en Santiago, en Madrid, no mundo... vistas dende Ribadeo

Imaxe cedida ó dominio público, collida de commons.wikimedia.org

A fin de semana pasada tiveron lugar dúas manifestacións, unha na praza de Colón de Madrid, e outra na praza da Quintana de Santiago, que tiveron diferente tratamento mediático. É complexo tentar unha comparación, pero coido que o tema a merece, ao menos parcial, insertada dentro doutras dúas, a protesta continuada polas pensións e a dos chalecos verdes (esta última ó mellor non te soa... aínda)
As superficies ocupadas pola manifestación madrileña, con autobuses pagados ('polo partido', din), era, descontando o terreo das fontes e aumentando algo das rúas laterais, duns 50 000 m2. Non vou entrar en guerra de cifras, pero si dicir que a súa densidade media, á vista das fotos, era algo menor que a da praza da Quintana, con autobuses a pagar polos asistentes, e que ven tendo uns 3 100 m2. Iso ven a significar que, como moito, na manifa madrileña había 16 veces máis xente que na de Santiago. Comparando a poboación de España, 47 millóns, coa de Galicia, 2,7 millóns, sae a máis de 17 veces. É dicir, en importancia relativa, a pesares das condicións para traer a xente, o machaque mediático, etc, foi maior a manifestación en prol da Sanidade Pública en Galicia que a feita polo espectro dereita-ultradereita en Madrid. En cambio, para sinalar o tratamento dos medios informativos, só dicir que nos medios a nivel estatal non se podia atopar nova algunha sobre a manifestación en Galicia, mentras que a madrileña ocupaba varias páxinas, a máis dos artigos dos comentaristas. Nos medios 'galegos', a portada era para a manifestación madrileña, que acaparaba tamén os comentarios, con artigos interiores menores en tamaño para a da Sanidade Galega. Sería porque o xefe do goberno galego foi a protestar a Madrid evitando as protestas moito máis concretas e verdadeiras que as madrileñas (con manifesto que o principal partido convocante recoñece que ten só 'gran parte de veracidad'). E así, imos cambiando ó son que nos toca (iso pretenden): hai tempo, foi 'España' (unha versión, claro), logo, a 'Marca España', agora a 'España moral'...
Mentres, hai máis dun ano que comezaron as protestas dos pensionistas, e son recollidas de xeito moi diferente polos medios. Mentres que é evidente que por termo medio van medrando en importancia (e para mostra, a de Ribadeo), o cansanzo dos medios despois de non darlle recoñecemento inicial e ter un pico nas noticias cando xa era inevitable, fai que queden relegadas ás informacións locais, e que, na información por termo medio, se opte por dicir que a houbo máis que por recalcar os puntos que son reclamados e a actualidade das reclamacións.
E mentres, a nivel mundial está a medrar o clamor dos chalecos verdes.
?
Si, está lanzada a convocatoria da School strike for climate, folga escolar múltiple (pasada, presente e futura) polo clima, co lema 'Deixade de roubarnos o noso futuro!'. Escolar, si, pero en marea crecente, que puiden ver notificada ata o momento en poucos medios a nivel estatal, e máis como curiosidade que como nota dunha acción. Mais supoño que hoxe mesmo aparecereá xa en máis, así é o mimetismo da prensa. Un cachondeo? Non lle pareceu así á xente con poder cando no elitista Foro de Davos invitaron á primeira convocante, unha rapaza sueca de tan só 15 anos...
E é que, por moito que se empeñen as 'macromanifestacións' quencidas pola prensa, o mundo está a cambiar...

NUNCA TANTO RIBADEO. Covadonga Suárez, colectivo « Por nuestro faro »

    Nunca tanto Ribadeo anduvo de boca en boca, nunca fue tan fotografiado, tan exportado.
   Nunca tanto Ribadeo fue como una moneda, de esas que brillan a kilómetros, pero que después derretidas en la mano te das cuenta de que eran de chocolate. Nunca Ribadeo se pareció tanto a una de esas señoras estiradas y reoperadas cuya edad verdadera sólo se sabe a ciencia cierta si te acercas bien y les miras la textura de las manos. Pero el concepto a la última «Ribadeo para el mundo» es esto: una gran exposición.
   Si nos acercamos, la moneda, la de verdad, se persigue en la hosteleria con un trabajo y una dedicación constantes porque a pesar de los pesares resulta que no hay tanta gente como se anuncia, y cuando aparece no siempre deja el dinero que podía esperarse. Aquí tenemos la otra cara de aquella moneda, la del día a día, fuera de cámara. Mientras las dos suites de Illa Pancha funcionan sin llenazo constante, sin evaluación económico-financiera conocida, en el centro urbano se trabaja duro para que salgan las cuentas. Como la moneda, nunca tanto Ribadeo tuvo doble faz.
  Las irregularidades y vacíos informativos en todo lo referente al misterio « Illa Pancha » se acumulan a lo largo del tiempo, denunciados por el colectivo « Por nuestro faro », y revalidados por el Defensor del Pueblo, sin que eso haya incomodado lo más mínimo al Concello. Se ha pedido información e implicación al alcalde durante años, sin éxito, a través de correos, con intervenciones en los plenos municipales, y en los periódicos, hasta llegar, en el momento actual, a denunciar su falta de transparencia por segunda vez consecutiva ante la Valedora do Pobo. Ahora tenemos una fosa séptica cambiada de sitio y denunciada a Seprona, con una larga lista de incongruencias en su proyecto, y sin legalizar pero formando parte del conjunto desde el principio. Se trata de una fosa que el alcalde no ha querido cuestionar ni durante el período de alegaciones, ni antes, ni después, como tampoco ha querido responder en base a qué normas dio en su momento la licencia de apertura cuando aún hoy dice desconocer si la fosa cuenta con todos los permisos. Mucho me temo que en medio de los flashes esté pasando desapercibido uno de los atropellos antitransparencia más importantes de los últimos lustros en Ribadeo, y quizás todo sea inversamente proporcional a la política hueca pero llena de paillettes que ahora es moda, ese nuevo patriotismo ultraribadense de base publicitaria.
Por otro lado, hace unos días la encargada de los apartamentos de Illa Pancha reconocía en la prensa que los clientes del hotel se quedaban solos, tenían un código con el que entraban, y la isla era para ellos, no sólo el hotel, no sólo la zona concesionada, sino la isla entera. Y nosotros sin saber por qué, quién lo autorizó, dónde está la ley que lo permite, ni si la conoce o le importa al alcalde (lo que sí sospechamos es que no moverá un dedo y que todo seguirá su curso). Pero, desde luego, y volviendo a lo de antes, qué suertaza tienen los de fuera, nosotros tenemos que esperar a que alguien organice un evento para ver la isla de cerca, cuando clientes de todas las edades, pasean a sus anchas de noche o de día. Sin duda, después de tantos años cerrada al público, alguien debió decretar también que ahora no hay ningún riesgo de despeñarse, o salir volando con un golpe de mar, y que todos los huéspedes tienen un ángel de la guarda hiperactivo por muy solos que se queden en Illa Pancha durante las noches de invierno.
   Al final, quién sabe lo que pasa en la isla, por qué y cómo funciona, pero eso es lo de menos mientras venga un fotógrafo tailandés a inmortalizar su estampa y luego se le vea comer una ración de pulpo en una tapería típica. Entrar o no en la isla dependerá del humor del regente, de las desconocidas leyes de Puertos, y de la opacidad cómplice del Concello. Pero desde luego no seré yo la afortunada, y vosotros tampoco. A pesar de que en Ribadeo nunca tanto... todo.

20190210

Algunhas normas para circular en bici por Ribadeo

Hai xa tempo, hai varios mandatos, aló pola década dos dous mil, que en Ribadeo houbo xuntanzas varias impulsadas dende o concello para construír un plan de mobilidade. Aquelo desapareceu, tragado non sei ben por que. Hai abondos menos anos, houbo durante case un ano un paseo mensual para chamar a atención sobre a mobilidade en bicicleta (obxectivo moito máis reducido, como correspondía ó grupo de usuarios impulsor) que chegou un momento que non foi convocado, e que quizáis fixo que cousa dun ano despois apareceran os carteis de 'Ribadeo vila amiga das bicicletas'
Mais, con ou sen carteis, a diferencia entre antes e despois do dito non se ten deixado notar. Por iso, e procurando un pequeno impulso, deixo abaixo unha síntese de normas que sería convinte adoptar (ou outras semellantes) para a circulación de bicicletas. E falo en condicional porque, por exemplo os carrís bici aínda non existen en Ribadeo...
Decálogo do ciclista ribadense
1.Toda persoa que circule ten que repectar as normas de circulación.
2.As bicicletas deben circular pola calzada, de xeito preferente achegadas ás beiras, tendo prohibidas as beirarúas.
3.Se hai carril bici, deben facelo por dito carril, no que teñen preferencia.
4.Poderán circular polas zonas peonís só se están razonablemente baleiras. 
5.A bicicleta debe ter elementos de sinalización que permitan ubicala claramente mesmo en condicións de pouca visibilidade. Asemade, é recomendable o uso de prendas reflectantes.
6.Os usuarios da bicicleta non poderán levar auriculares.
7.Só se podrán transportar outras persoas se alguén maior de idade transporta a menores de 7 anos, con cadeira adaptada e casco.
8.As bicicletas deben estacionarse nos lugares habilitados. Se non houbera ningún preto, poderán usarse as beirarúas e as áreas peonís.
9.Os menores de idade deben circular sempre con casco.
10.Os adiantamentos de vehículos con motor deben deixar unha beira de 1,5 m, e, en caso de manterse detrás dunha bici, unha distancia de 3 m.
--
O último punto é máis para condutores que para ciclistas, e o conxunto pode ser moi perfeccionado, mais coido que é máis importante cumprir un conxunto básico de normas que poñer moitas e logo que nin se saiba que din...