20191118

Este billete vale máis de 300 €. Historia dunha viaxe en FeVE

Xoves 14 de novembro. Mal tempo, unha viaxe a Viveiro e unha decisión: vou en tren.
Na estación, pido billete e comunícanme que o conseguirei no tren. Quedo pensando que por que se desaproveita a oficina da estación e o persoal destinado alí, pero tamén que non entendo do tema e pode haber motivos que se me escapan.
Paso ó andén e atópome cunha parexa nova con cans e un trebello de rodas que queren meter no tren. Non cabe por unha porta normal, ten que pasar por unha dos extremos. Pero chegan condutor e revisora e din que non poden abrila, que está atascada. A parexa déixalles unha ferramenta para tentar abrir, pero despois dun rato, a porta segue negándose. Resultado: a parexa non sube. O xefe de estación dá a saída e, ó pouco a revisora pasa e lévome un billete de ida e volta Ribadeo/Viveiro por 8,70 €.
A viaxe a Viveiro, co mar encrespado á vista boa parte do recorrido e o ceo cambiante de pingues e escuros a luminosos craros da outra beira dos vidros, precioso, tranquilo, cómodo, agradable.
Á volta, volvo ó apeadoiro con tempo e póñome a esperar entre trombas de auga nas tebras da fría noite debilmente iluminada polas farolas próximas. Pasan as 21:07 previstas e, uns cinco minutos despois, comezo cos poucos carteis que hai no apeadoiro. Un informa dun número de teléfono para chamar se o tren tarda máis de 10 minutos en pasar despois da hora prevista. Chamo e chamo sen conseguir que me collan. E fíxome noutro teléfono noutro cartel que podería servir. Aí si me collen,e despois de falar cun contestador automático e elixir varias opcións, un interlocuotr humano dime que non, que alí non é o que estou a procurar, pero que me pasa con outro número. Aínda estaría esperando a resposta dese outro número, se non forse porque despois dun tempo a comunicación cortouse, sen máis. Volvo a chamar ó primeiro número, e, desta, á segunda vez, collen. Explico que estou esperando o tren (daquela xa o rettraso se achegaba á media hora) e sen deixarme rematar cando lle digo onde me atopo, dinme que por esa liña non está a circular ningún tren. Antes de que saíra do meu asombro, engade que me vai vir buscar un taxi e colga. Eficiente.
O taxi non tardou. Saúdo, subo e pregúntolle á taxista se lle entrego a ela o billete. dime que a ela non, que en todo caso, cando cheguemos a Burela, a quen esté alí. entre Viveiro e Burela da tempo a desenvolver unha conversa, e entérome de que a rapaza nova que vai diante ven dende O Vicedo con destino Xove, de que ó tren no que eu fixera o recorrido ata Viveiro caeulle un tronco derriba no seu camiño cara a Ferrol, e de que a situación non estaba solucionada, polo que non circulaban trens e facíase o servizo en taxi. Polo que parece, situacións semellantes son frecuentes, cousa de unha cada dúa semanas. O caso é que tamén me di a taxista que o taxi no que vai a revisora tería recibido ordes de ir para Burela, sen especificar, polo que pasou de largo os apeadoiros do camiño e logo houbo a necesidade de axustor outro, no que ía eu, para recoller a xente deixada da man de FeVE.
Polo camiño, mentres -agora si- imos recorrendo os apeadoiros, vexo que o taxímetro xa pasa de 60 € e comezo a pensar de que ademáis de chegar tarde nesta noite de cans, da incertidume do teléfono e o pequeno sobrecusto para min das chamadas, a FeVE váille saír o meu billete e o da xente que está nunha situación parella a min por un ollo da cara.
Chegamos a Burela, e vexo que se baix unha rapaza que coñezo do taxi que está esperando: tiña falado coa súa casa e van ir buscala dende Ribadeo, porque non sabían canto tardaría o noso taxi. Como xa están en camiño, e nós 'temos présa' segundo a revisora que estaba esperando, para cumprir o horario, ela queda no andén da estación de Burela e nós seguimos viaxe, o taxista, a revisora e dous pasaxeiros camiño de Ribadeo. Pregúntame  revisora se teño billete, e ó dicirlle que merquei un de ida e volta e facer movementos para sacalo da carteira dime que vale, que entón non fai falta que llo amose.
Seguimos pasando revisión ós apeadoiros, ata pasar a ría de Foz, pero logo tiramos pola autovía. E, de novo, conversa. Falamos, pregunto e a revisora, con seis meses no cargo, di que espera que a situación mellore: cara ó 2025 está prevista a entrega de novos trens, logo non é previsible que se cerre a liña... mentres, polo camiño, o segundo taxi xa marcaba máis de 280 €. E lembrome dos 75 €/día para taxi programados para o 2017.

20191113

A pista de xeo de Ribadeo morreu


Polo que parece, morreu de éxito: cada campaña era un éxito, ata a desaparición final. A última, con tanta concorrencia que deu un saldo negativo de 27 000 € para o concello. Ou sexa, 2,7€ por cada ribadense -que tal unha viaxe gratis a conta deses cartos?- ou 185 € por cada comercio de ACISA -anunciados beneficiarios da subvención extra, o número de 150 socios invariable dende hai moito-.
O caso é que este Nadal a pista de xeo para patinaxe non acompañará ás 800 000 led para máis brilo de Ribadeo, o parque non se amputará unha vez máis para a labor e Ribadeo non será lugar para escenas fotografables sobre xeo como en anos anteriores.
Polo que parece, estase 'na procura de alternativas' por ser o da pista 'un modelo esgotado'. Coido que, polo contrario, despois de varios anos coa pista funcionando, a xente dos arredores xa o tiña na cabeza e era máis doado sacarlle partido, pero habería que cambiar o sistema de financiamento para non disparar os números vermellos para o concello (non disparar a subvención). Números vermellos que coido non se presentaron nunca dun xeito consolidado incluíndo cousas como gasto de electricidade, por unha beira, ou cun estudo realista da súa influencia efectiva no movemento de cartos en Ribadeo.

20191112

Historia electoral de Ribadeo (eleccións xerais). V.201911

Seguindo coa historia electoral de Ribadeo (a versión anterior está aquí), de novo deixo uns poucos gráficos para facer unha primeira interpretación das eleccións xerais en Ribadeo, sen prexuízo de que o comentario se alongue e se aumenten máis datos máis adiante.
O primeiro é a porcentaxe de votos emitidos e abstencións. Pódese ver que a participación non está nos mellores momentos. Nas leccións pasadas a xente 'fixo un esforzo' e repuntou a participación, pero desta volta caeu claramente, por baixo dos máximos de arredor dos anos 2000. Coido que está claro o fartazgo.
Quizáis queda máis claro na seguinte, onde se ve que a abstención, en porcentaxe, foi a segunda máis ampla da historia electoral dende o 1977.

De xeito parello, En canto a votos emitidos, resulta que despois de estar subindo o número de electores por décadas, agora mantense case en plano, o que leva a que o perfil garde unha certa simetría co anterior, aínda que o número de votos emitidos esta vez sexa superior mesmo ó das primerias eleccións hai corenta anos:


 A decantación de votos a un ou outro partido complícase pola existencia de novas formacións, divisións, etc ó longo do tempo. Está claro que os partidos máis tradicionais seguen a manter máis votos nas eleccións xerais, pero é unha apreciación que hai que matizar, pois aí tremos o caso do BNG, que aínda que subiu en votos queda por baixo da nova marca de Podemos, e esta volta, tamén de Vox. cmo a cousa está liada nos últimos anos, deixo máis abaixo ampliados estes útlimos tempos.
Na ampliación, pódese ver queAsí como o que subiu Vox nas eleccións de abril parece que foi todo a costa do PP, desta volta subiron lixeiramente ambos. Polo contrari, mentres que en  abril PSOE e Unidas Podemos subiran ó tempo (subida que tamén acompañou o BNG, pero en menor medida), dun xeito enganoso ó ser Unidas Podemos a nova marca de Podemos, que desapareceu nunha baixada que case compensa as subidas citadas, nesta ambos partidos (PSOE e UP) baixaron, mentre o BNG 'desacoplouse' e seguiu medrando. De calquera xeito, parece que a abstención aumentou a conta das diminucións de PSOE e UP, máis a metade da caída de C's, coa outra metade aumentando PP e Vox.
Unha referencia de fóra: os territorios menos abstencionistas foron Madrid e Cataluña, que representan os dous extremos do conflito máis mediatizado da historia de España, e, ó tempo, case corresponde cos territorios nos que máis medra por unha beira, Vox, enfrontado ó separatismo pola outra. En ambos territorios a abstención foi menor que en Ribadeo.
--
Comentario doutro tipo
Sobre as eleccións de novembro de 2019

20191111

Perdemos todos. Por Pablo Mosquera

Si. Ata Marta Rivera de la Cruz. E fíxome en tal dama pola súa traxectoria. Chegou desde Madrid, aterrou como paracaidista na Coruña. Logrou que as xentes de Cs a votasen. Ao día seguinte das eleccións regresou á capital. Nunca deu as grazas. Só veu a Galicia para lucir palmito nas festas de San Froilán. Tivo a sorte de confundir a uns e de estar á dereita do pai. E así, sen merecelo, é a máxima responsable da cultura na Comunidade de Madrid. Pero o mellor é que lle serviu de refuxio para evitar que o derrube do edificio se lle caese enriba. E no peor dos casos, sempre lle quedará PODEMOS, que é onde se atoparía máis cómoda. Espero e desexo que teña a dignidade suficiente para dimitir de inmediato.
Perdemos o tempo, os cartos de todos, a esperanza no sistema, o espírito xurdido nas rúas tras aquela corrente de indignación. Fomos maltratados por uns poucos badulaques. Sufrimos unha crise na que sempre perdemos mentres uns "listiños sen escrúpulos" gañaron. Perdemos a fe e todo apunta que teremos necesidade vital de exiliarnos na nosa propia contorna. Por iso só gañamos os que nos abstivemos, é dicir, un 30%.
Perdeu o "empecinado da rosa". Tan listo chegou a crerse que convocou eleccións. Só ou con algúns gurús da socioloxía, estaban convencidos de que as urnas íanlles a dar máis escanos, abondos para facer da súa capa un saio. Unha vez máis. De vitoria en vitoria, ata a derrota final. Só que os derrotados, son eles e nós.
Perdeu o raparigo do sorriso eterno. O que cada día cambiaba de rumbo. Que tivo a oportunidade de ser útil ao seu país, facendo un goberno de apoio transversal cos seus 57 escanos, cos mesmos que non fai tanto asinara un acordo para botar a Rajoy e os seus corruptos. Pero esta vez, aos que botou foi aos mellores da súa compañía. Aos que deixaron de adularlle. Aos que algúns, como a inefable Marta das Murallas, consideraron uns vermellos infiltrados. E agora descobre que dilapidou máis de dous millóns e medio de votos, nuns sete meses. Todo un record!. Polo menos conseguiu parecerse, no final, á UCD.
Perdeu o da casona con gardas que lle protexan. Non pretenda enganarnos. O peor que lle pode suceder a un partido político é, por esta orde. Ser inútil. Perder o rumbo. Xerar rexeitamento. Dar medo. E é que de tanto acusar ao varón de machista. De tanto feminizar ao tecido social - de unidos a unidas- lograron que os varóns pensantes, moderados, cultos e respetuosos, lles den as costas. Parece mentira que non aprendese na Complutense que liberdade, dignidade, cidadanía e lei, non teñen xénero.
Perdeu o sucesor de Aznar. Agora na rúa Génova non hai discos duros. Esnaquizáronos a marteladas. Agora hai mozos de Serrano. Agora hai outra xeración con sorriso. Por certo. De que cona se ri?. Tiveron unha inmensa maioría e dilapidárona entre corruptos e tahúres como aquel inefable "campión". Pero, dáse conta o home das FAES de que alimentaron á extrema dereita? Si, a esa que saíu das súas novas xeracións.
Perdeu o español que reside sobre un polvorín catalán. Creron que estas eleccións ían dar un escenario onde se terminasen os complexos para aplicar o Estado de Dereito. Pero temos serias dúbidas sobre as intencións desta tropa. Para ser Presidente do Goberno, ou se logra un acordo tanxencial entre bloques, ou se lle dá manija aos nacionalistas, e a estes se lles antoxa que gañaron, e cheos de argumentos ou de votos, van provocar unha escalada de violencia para aproveitar a debilidade do sistema, e así internacionalizar o conflito, obrigando a que o Estado por necesidade deses "mequetrefes" que mandan ou queren mandar, se rendan e fagan con Cataluña o que De Gaulle fixo con Argelia.
Perdeu o paisano, as clases populares, os pensionistas, os traballadores en precario que non chegan a fin de mes, os pobres que comen grazas a Caritas Diocesanas, as xentes cultas e decentes, os habitantes da España baleirada, os que se enfrontan coa rapiña dos bancos, os que foron a defender aos españois atacados polos bárbaros do Proceso. Eses servidores da lei e a orde, que traballan nos corpos e forzas de seguridade do Estado.
Perdeu a democracia. Que desenterrou unha memoria histórica miserable, que canto máis sabemos daqueles feitos incivís e crueis, que deron lugar a unha guerra, e unha insoportable posguerra, máis nos aterrorizamos e avergoñamos co que somos capaces de facer os seres humanos convertidos en lobos famentos. Regresaron as dúas Españas. As que xearon o corazón do poeta. A que espera axustar contas coa burguesía. A que está sacándolle brillo aos vellos correaxes dos seus avós, para saír ás rúas, camiños e cunetas.

Se non sodes iguais, amosade que sodes diferentes

Trasformado de Rama, CC BY-SA 2.0 fr, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2067181

Noraboa, lográchedelo. Porque iso era o que íades procurando, o medre das posturas máis extremas, as diferentes ás nominais ata o de agora, non? Tentando igualar a corrupción por arriba, tomando unhas decisións mentres que se manifestan outras, con loitas internas solucionadas cun liderazgo non forte, senón baseado na eliminación do contrario, con esquecemento das persoas, substituídas por grandes palabras de anuncio, e sobretodo, botándolle a culpa o outro, xa sexa partido ou sinxelamente a quen é diferente, e criminalizándoo, polas verbas e polas leis. Procurando o poder polo poder, non polo ben común, e tomando o pobo por tonto refén... e esas cousas, en xeral, sábenas facer mellor quenes menos escrúpulos teñen, polo que medrarán máis.
Na noite electoral, unha vez máis, polas verbas que se ían escoitando e máis aínda polos letreiriños que se ían desprazando en pantalla, viuse o número de escanos, o produto, que representa ós políticos, moito moito máis que o número de votos, que representan as persoas, ou as porcentaxes, que representan á sociedade. Escanos, non votos nin porcentaxes: hai que ir ó práctico. E cando se asume iso, o práctico é o diferente se se percibe que o vello non funciona. E 'o novo' pode ser mesmo o que se ten esquecido, sempre que non se deixara ver demasiado nos últimos tempos como vello. O empaque dourado da propaganda pode variar a tendencia, pero non eliminala. Máis aínda, cando a propaganda baséase en fume, de novo os prestidixitadores maiores son quenes máis práctica teñen en enganar.
Coido que se pode falar de partidos concretos, pero, despois das eleccións, para que? Para botar as culpas a alguén, poñendo o énfase nunha cara, nunhas siglas, para que a cousa sexa máis directa, personalizando para poder atacar mellor e esquecendo o resto de culpa? Coido que é máis ben cousa de tomar conciencia de que o cancro esténdese a tódolos tecidos, aínda que non todos esteñan igual de contaminados. De tomar conciencia de que o pobo, refén dun sistema, é ó tempo quen o mantén, e polo tanto, quen pode cambialo. Quen ten que cambialo cambiándose a si mesmo.
E non, está demostrado que facendo as mesmas cousas chégase ó mesmo sitio, que para chegar a un lugar diferente hai que facer as cousas de xeito diferente, polo que raro sería que facendo a mesma política o resultado fose diferente...

20191110

Nota de prensa En Marea

Ribadeo, 6 de novembro, 2019.
O pasado día 4 de novembro rexistramos no concello de Ribadeo o Recurso de Reposición que anunciamos a semana pasada.

O motivo do recurso é que o concello non deu resposta ás preguntas e á petición que tíñamos presentado o día 27 de setembro. O contido destas preguntas xa o temos publicado pero non estará de mais recordalo. Concretamente as preguntas facían referencia á tramitación das xestións que levaron á permuta da parte da Torre de os Moreno da que era titular o concello de Ribadeo (o 21 %), ca empresa Paisajes de Asturias, a cambio de un edificio pendente de restaurar na Praza de Abaixo. A petición era que se publicase o texto íntegro do convenio acordado con esta empresa.

A resposta do concello chegounos a mediados do mes de outubro e nela figuran as actas de duas sesión da Xunta de Goberno (que polo demais xa coñecíamos e son documento público) pero ningunha resposta ás nosas preguntas nen referencia algunha ao misterioso convenio.

Na resposta do concello tampouco se nos ofrece a via do Recurso de Reposición, que é o trámite administrativo previsto na lexislación vixente antes de recurrir a outras vías posibeis.

Debemos lembrar aos lectores que o dereito á información é un punto básico de calquer democracia que o goberno do BNG de Ribadeo limita ou reduce sistemáticamente, como neste caso no que un convenio con unha empresa privada para cederlle unha parte sustancial do patrimonio municipal esta sendo secuestrado dende hai meses sen que se seipa cal foi a valoración económica da permuta, cal é prazo de execución, cales son as obras previstas e outro moitos aspectos que obviamente descoñecen os veciños e veciñas pola ocultación do equipo de goberno. Postura negacionista onde as haxa que tende a reducir a calidade da democracia e impedir a participación vecinal.

En conclusión agardaremos a resposta do Recurso de Reposición se a hai e decidiremos en consecuencia.

Eleccións: papeletas electorais

Hoxe son as eleccións xerais. Á hora de ir votar, hai moita xente indecisa, que non coñece nin os nomes dos canditatos do partido ó que máis ou menos pensa votar, etc. Quedan aquí abaixo as papeletas dos diversos partidos, tanto do Congreso como do Senado, pola provincia de Lugo, ordeadas as do congreso por orde alfabética:















20191101

Elección non rima con bon

'Eran os mellores tempos, eran os peores tempos'. Así comeza a 'Historia de dúas cidades' de Dickens. E así podería comezar a nosa historia actual camiño dunhas novas (e)leccións o 10 de novembro.
E é que hai xente para quen 'as cousas' marchan ben. E para a que non, nin moito menos e diríase que cada vez en maior cantidade. No mesmo mundo, e con tanta diferencia. Quizás aí está a clave: o aumento das diferencias, e con elas, o aumento da falta de empatía, poñerse en lugar do outro ou da falta de colaboración, ou o aumento do 'primeiro eu, despois eu, e logo xa veremos se eu', ou do 'facer isto, a quen perxudica?' entrepechando os ollos ó mesmo tempo para non ver máis que o que convén.
O caso é que estamos de novo en período electoral, máis cartos gastados e os partidos botando contas sobre votos e escanos en troques de facelo sobre necesidades e benestar. Desviando a atención con Cataluña -ou con Franco- mentres o tecido industrial continúa a desfacerse, as pensións pasan a entenderse como un préstamo caritativo, pódente despedir se faltas aínda que sexa de xeito xustificado, as violacións quedan en abuso ou segue a corromperse o sustento vital que é a Terra, despois de que a corrupción campe na sociedade.
Vexo na propaganda electoral que chega ó correo -si, segue a chegar propaganda dalgúns partidos porque alguén se esqueceu / non quixo moverse para que non chegara papel mollado- a palabra España -ou Galiza- destaca nos sobres, mais boto en falta verbas como persoas, ou aínda cidadáns, ou comunidade. Outros, sinxelamente din 'vota': para que ir máis aló? Conta con nós... refírse a eles, non a nós. Pero o non plus ultra lévao o que resalta a bandeira -constitucional, iso si- como encarnando as esencia se que se quite o demais, que non importa.
Iso, polo exterior: os sobres non van dirixidos a min. E isto si é literal e figurado, ambalasdúas cousas ó tempo. Literal, porque non aparezo como destinatario, e figurado porque nos sobres aparece claro a verba 'propaganda', e iso é o que menos necesito, propaganda, que traten de dirixirme con teatro lonxe da representación real que é a vida. En realidade, algún si vai dirixido a min: 'electores residentes en' é un título xenérico que aforra cartos no envío e ó tempo sáltase a legalidade a destra e sinistra ó facer chegar os sobres a quen pediu que non se lle enviaran.
Votar? Mentres que non nos organicemos para facer un remake real do 'Ensaio sobre a lucidez' de Saramago, non quedará outra que facer uso desa partícula de liberdade que aínda temos a nivel político. Partícula de liberdade se non está xa perdida entre fake news, mentiras, promesas que non se pensa en cumprir, ocultación do negro dun tapado co negro do outro, ou sinxelamente, clientelismo, caciquismo ou intereses particulares contra o ben común, 'inconfesables'...
Aprenderemos a (e)lección ou deixaremos que nos apliquen o dito 'a letra coa sangue entra'?
--
Comentario posterior
Sobre as eleccións de novembro de 2019

20191031

As árbores tamén morren. Ás árbores tamén se llas mata.

Non fan falta incendios. Hai outros xeitos de matar árbores.
Esta semana foi dura para as árbores de Ribadeo. O coidado, din, esixe poda, aínda que na natureza non haxa tal e se coiden eles sós. E foron podados. Non entendo moito de poda, pero dá dor velos totalmente mutilados polo nacemento das ramas, mentres ó pé quedan os restos. Abaixo deixo fotos miñas dos plátanos do parque e cedidas por Carlos Cid do camiño do cemiterio. Alí, naquela zona de paseo coa ría ó fondo, a poda convertiuse para máis dun en tala. E visto os restos, non foi porque tiveran enfermidade.
Non sei, non preguntei se se queren retirar as árbores dalí (da beira esquerda baixando, nunha boa zona xa non había) despois de que anos atrás, despois de substituír os vellos, altos e frondosos existentes polos máis recollidos e de menos porte plátanos, o asfalto case afogara as raíces. O que si sei é que ao menos, houbo un cambio de criterio de conservación da masa arbórea na zona do cemiterio, e o que máis dun entendido, de motu propio, me dixo: algo parello a que era un arboricidio.
Técnicos terá o concello e técnicos asemade os que me comentaron, mais desacougo e pena si da. E comentarios si xenera.
No Parque San Francisco

En Clemente Martínez Pasarón

No camiño do cemiterio



20191030

Os deslumbrados non poden ver o ceo

Nebulosa nas Pléiades. Obtida de https://www.spacetelescope.org/images/opo0036a/
25 de outubro, nota de prensa. Resultado: Ribadeo terá máis luces de Nadal por persoa que Vigo. Os xornais destacaron a competición con Vigo, pero aínda así, non chegaron a ese dato: en Vigo, ao parecer, instalaranse unhas 10 000 000 de luces, ou sexa, sobre 25 por persoa. En Ribadeo, 800 000, iso é, contando a toda a xente do concello, 80 por persoa, máis de tres veces máis (máis de cen por persoa se se considera só os habitantes da vila).Parece que as árbores non deixan ver o bosque, e os visitantes no Nadal non poderán ver a magnificencia do ceo estrelado ou as nubes cambiantes ocultando a Lúa de noite, pois para algo están as luces. Neste caso, para deslumbrar ós visitantes (e, efecto colateral, ós locais)
A nota do concello destaca o esforzo para que Ribadeo sexa visible en toda a bisbarra. Custe, contaminación enerxética e visual, ou gusto, son arrumbados fronte as luminosas cifras postas sobre a mesa. Non en van dispónse de 23 900 €/ano que van ser radiados na noite ribadense como un extra sobre a iluminación normal. Se o ano pasado foron 13 500 €, implica un aumento do 77 % fronte a un ano atrás. Haberá quen diga, non importan os cartos cando se trata de fardar. Aínda que o pretendido, segundo a nota de prensa, é que 'se nos vexa' na bisbarra para que a xente consuma en Ribadeo. Ou sexa, trátase de consumir máis para facer que a xente consuma máis nese mesmo lugar. Enténdese pois que a acción está proposta non de cara ós ribadenses, senón como como subvención extra a ACISA (lembranza: asociación de comerciantes, industriales, servicios y autónomos de Ribadeo).
Non se pode dicir moito máis, pois o único a considerar para o contrato da iluminación das oitocentas mil luces será 'a oferta económica máis ventaxosa'. Con iso, enténdese que as luces outras luces, como as do campo de fútbol, que levan anos deslumbrando ó ir pola estrada de Vilela, serán reforzadas para quedarmos máis deslumbrados, e, co deslumbre, convertidos os visitantes e tamén os ribadenses en consumistas.
É posible que sexan 'luces bonitas', pero coa súa visión non poderei menos que pensar noutras cousas a máis de xulgar a intensidade da súa beleza. Por exemplo, a eficacia da medida na potenciación do consumo, o retorno directo ós ribadenses desa inversión ou se o Ribadeo que queremos é un Ribadeo 'deslumbrado' por luces artificiais.

A nota de prensa do concello:

AS EMPRESAS TEÑEN 15 DÍAS NATURAIS PARA PRESENTAR OFERTAS

Alumeado de Nadal

25/10/2019
O alumeado de Nadal en Ribadeo contará por primeira vez con 800 000 luces led entre farolas, arcos, árbores e figuras en 3D. O Concello sacouno hoxe a licitación por 23 900 euros ao ano. A vixencia do contrato será de dous anos con posibilidade de prórroga dun máis.
O alcalde, Fernando Suárez, anunciou que "no día de hoxe sacamos desde o Concello de Ribadeo, a través da plataforma electrónica de contratos, a licitación do contrato de subministro e instalación de elementos de decoración luminosa durante as festas do Nadal".
O rexedor dixo que "si ben é certo que cada ano imos tentando mellorar un pouquiño a iluminación do ano anterior, seguindo nesta liña, quixemos dar un paso adiante no senso de consolidar todo o que viñemos facendo para incrementar máis os espazos públicos de iluminación do Nadal, cambiando e renovando o aspecto das luminarias e incorporando novos elementos que confiemos sexan do agrado de todo o mundo".
Suárez Barcia subliñou que "segundo os datos que me pasan os técnicos, se sumásemos todas as microluces que conforman a totalidade dos arcos, das iluminacións nas farolas, das iluminacións das árbores e das figuras en 3D, estaríamos aproximadamente nas 800 000 luces led en total, unha cifra importantísima e nunca chegada ata agora en Ribadeo. Non imos ser como Vigo, que seguramente se vexa desde o espazo exterior a súa iluminación, pero a nós seguro que desde toda A Mariña e máis desde o Occidente asturiano se nos verá sen ningún problema. É moi importante que se nos vexa para que a xente siga vindo a mercar ao noso comercio e a disfrutar da nosa hostalería, e en xeral dos servizos que ofrece Ribadeo".
O alcalde explicou que "o importe deste contrato ofertado é de 23 900 euros ao ano, cunha vixencia de dous anos, coa posibilidade de prórroga dun ano máis. E o criterio de selección do adxudicatario será o da oferta económica máis vantaxosa. Polo tanto, o prazo para presentar as ofertas as empresas cualificadas que queiran facelo será de 15 días naturais a partir de hoxe, ou sexa ata o 9 de novembro".

20191029

Rueiro ribadense. De Porcillán ás catro calles

As novas placas de Sargadelos dan moito xogo. Na subida por Antonio Otero dende que se sae de Porcillán ata chegar á zona das catro calles, aparecen uns cantos abondo ilustrativos.
O mapa centrado na subida:
No comezo da rúa da muralla (é dicir, subindo á dereita) está o rótulo da antiga porta de Santo Domingo.
E xa en plena costa, á esquerda, aparece a casa Bengoechea:
Poucas desviacións hai na zona máis inclinada, polo que, despois de pasar a das escaleiras de Bengoechea, o seguinte rótulo é o que corresponde á antiga escola de náutica:
Dende a súa port de arco pode verse xa a entrada á travesía Fernando II o Santo e un grafitti poucas casas máis arriba, á altura dos tellados.
Pola travesía de Fernando III...
... chégase á praza dos catro canos:
Alí atopamos unha nova historia, o antigo cárcere.
Un pouco mái arriba, atopamos un escudo, xa no cruce que da comezo á rúa Viejo Pancho:
E no cruce, os letreiros de Antonio Otero,
Enxeñeiro Schulz
E Viejo Pâncho.
Seguindo pro Viejo Pancho arriba, chegamos á praciña de álvarez Miranda:
E, pouco máis arriba, o letreiro da existencia pasada da Porta da Auga debaixo do cartel conmemorativo da casa do Viejo Pancho:
O último cartel antes de chegar a Ubaldo Pasarón y Lastra é o da costiña do Pai Sarmiento:
Un paseo con historia contada a través de Sargadelos.

20191028

O concello de Ribadeo, a escala

Collo un post de hoxe mesmo de fqribadeo e engádolle unha foto da ESA co concello de Ribadeo aproximadamente a escala para comparalo cun iceberg recén forneado na antártida:
Auga para Ribadeo para 300 000 anos
Auga para Ribadeo para 300 000 anos: ese é o resume do 'último polo momento' iceberg desprendido da Antártida: unha masa de xeo de 300 000 millóns de toneladas, cunha superficie duns 60 km x 30 km, unhas 18 veces o concello de Ribadeo, e un grosor superior a 200 m.
Se botamos as contas, cun consumo en Ribadeo duns 3 000 000 de litros diarios, saen cen millóns de días, ou sexa, uns trescentos mil anos.
O nome asignado ó iceberg é D28, e o seu 'nacemento', o o 20 de setembro, a partir da 'nai', a plataforma de xeo Amery. Na imaxe (modificada) da ESA:

Ruta do encanto


Por fin a ruta do camiño do encanto está chegando a ver o día. Xa comprensible nos carteis que debuxan un recorrido polo interior do concello que sae da oficina turismo, pero que na realidade comeza en Ove (igrexa e hórreos sobre a estrada), segue polo mirador de Santa Cruz, e pola LU-133 pasa á igrexa de Covelas, Pozo Mouro ( ó Pozo Mouro téñoo cualificado no blog de 'marabilloso'), mirador de Remourelle. Alí dá a volta e pasa pola capela da nosa Señora das Virtudes na Ponte, Pazo de Cedofeita e casa de Agrelo. Volve de novo á estrada Reme-Vilamar (LU 133) para desviarse logo ós Petróglifos Podomorfos (As fádegas) e Castro da Pumarega. Pasa logo pola ponte de Pena Tallada e chega ó Pazo de Vilaosende. Despois do Mirador de Lourido volve á vila.
É de esperar que un folleto amplíe os lugares e dé máis explicación que os carteis (na foto, o chantado para indicar o Pozo Mouro), pero se houbo que esperar un ano por eles, é de supoñer que non sexa aíndamañá cando se imprima esa información.

20191023

CRANIOS HUMANOS EN TRES IGREXAS DA CONCA DO EO. Emilio Piñeiroa Lozano


A maioría de persoas relacionan as caveiras ou cranios coa morte, con algo malo e escuro pero en moitas culturas dende a Idade de Pedra, pasando pola Idade Media e ata os nosos días foi obxecto de fascinación e veneración.
Na conca do Eo son tres os lugares documentados nos que aparecen caveiras incrustadas nos muros de lugares sagrados; atopámolas nas igrexas de Baos (Ribeira de Piquín), Órrea (Riotorto) e O Conforto (A Pontenova), ainda que sobre esta peculiar técnica pouco se sabe.
As caveiras atópanse, en tódolos casos, empotradas na parede e coa cara para fora, xerando así un tétrico diálogo entre os vivos e mortos, no marco dun espazo sagrado de gran concurrencia.
Da orixe destes enterramentos pouco se sabe, algúns veciños falan da existencia dun mosteiro xa desaparecido. En Baos os veciños cren que os cranios son de curas que viviron nesta parroquia, mentras que en Órrea dín que a caveira é dunha monxa do antigo convento.

S. Xoán de Baos, parroquia que pertence ao concello de Ribeira de Piquín. Regada polo río Rodíl, o maior afluente do Eo.
Esta igrexa pertenceu en Galicia a Orde de S. Juan de Malta, orde militar relixiosa fundada en Xerusalén para a súa defensa e a de hospital de peregrinos. Estendeuse polo occidente europeo, chegou a establecer as súas bases en Portomarín. Baos pertenceu ata o ano 1876 á encomenda de Portomarín.
No pórtico ou cabido (un espazo cuberto na entrada da igrexa) nun espazo en branco que hai encima dunha ventá, empotradas na parede, hai cinco caveiras humanas. Os cranios atópanse de forma ordenada, visibles, forman unha especie de triángulo, ningún conserva a mandíbula inferior, tres teñen pezas dentais ben visibles. As cinco caveiras están posicionadas cara a fachada da igrexa
e o altar maior.

Igrexa parroquial de Santa Comba de Órrea, concello de Riotorto.
Aquí asentouse durante a Idade Media un mosteiro feminino.
Ao pasar a porta principal, no interior, á man dereita, incrustada na parede, unha pía de auga bendita ( antes foi un capitel prerrománico dunha columna ), decorada con volutas.
Sobre a pía, empotrada na parede, unha caveira humana. Está disposta de fronte, mirando directamente ao altar maior. Carece de mandíbula inferior e non conserva peza dental.

Igrexa parroquial de Santa María do Conforto, concello de A Pontenova.
Centro Mariano. Situado nun val surcado polo río Turía, afluente do Eo. Entrando pola porta lateral do sur, á altura do cruceiro, na mesma parede, á man esquerda, sobre unha pía de auga bendita, unha caveira humana. A cara para dentro e mirando ao interior do templo, non directamente ao altar maior.
Carece de mandíbula inferior, non conserva peza dental.