20180518

Sentidiño nas catedrais


Co funcionamento actual da protección social cando non ataca ós intereses do poder nin necesita inversión, entraba dentro da lóxica que chegara o que está a pasar: as Catedrais, cerradas.  Si, non están cerradas de todos, senón o cantil e algunha cova. Pero non o están por protección da natureza nin dos humanos (aínda que poda parecelo), senón para evitar problemas á administración. Por outra banda, a asociación de comerciantes aínda pedía esta mesma semana máis pases, esta vez para restaurantes, e agora advirte sobre os efectos para o verán. Tampouco neste caso a protección da natureza nin dos humanos parece ser o obxectivo, senón a economía dos establecementos ribadenses. O concello amosa preocupación nun tema, o das Catedrais, no que pedía protagonismo hai non moito tempo. No pobo, cada quen, dun xeito máis calado un máis vocingleiro, da a súa receita. E, mentres, os papeis dos estudos feitos tarde, coa interpretación político-económica que conviu e aínda sen aplicar en parte, parecen ser ignorados ante a premura dun feito que é tratado implícitamente neles, pero só dese xeito, implícito.
Houbo algún debate serio sobre as catedrais? Si, presentouse o estudo do plan especial, pero o mero feito de non terse presentado alegacións coido que xa indica algo. E, mentres, xa temos o problema aquí.
Nun aparte, dicir que persoalmente coido que o permitir o paso de miles de persoas é unha desprotección, e o cerrar as covas unha sobreprotección. No primeiro caso, desprotección da natureza. No segundo, sobreprotección da administración. As Catedrais non son a Gran Vía madrileña, coido que está claro. E permitir o paso dunha morea de xente non protexe o cantil, así como o peche dalgunha cova do cantil non protexe á xente que se mete noutra cova. Pero, a medida xa está tomada (de xeito provisorio, aínda antes de que sexa permitido) e o debate segue sen darse.

20180517

Celebrando as letras galegas, unha nota breve

Hai moito que dicir, comunicar, comentar, describir, falar, opinar, espallar, indagar, escribir, aprender, gozar... moito, e pouco tempo para facelo. Mais hoxe, un paréntese para lembrar o que nos permite facelo: a nosa lingua.

20180516

PRIMEIRA DENUNCIA NO XULGADO DE MONDOÑEDO DUN PACIENTE DESPOIS DE AGARDAR CASE DOUS ANOS PARA FACER UNHA PROBA DE ESFORZO SEN QUE O CHAMARAN NEN LLE DERAN UNHA SOA EXPLICACIÓN.


O paciente presentou unha reclamación hai un mes no hospital máis non lle fixeron caso, polo que acudiu ao Xulgado de Mondoñedo o pasado 11 de maio.
O paciente ten colocado un stent, segundo relata, na arteria coronaria dereita desde o ano 2006 e precisa ser controlado con probas de esforzo. A última vez que fixo unha foi en xullo de 2015. Como estes controis deben ser anuais tocaríalle en xullo do ano 2016, máis case dous anos despois segue sen ser chamado e sen recibir explicación algunha por parte do SERGAS. Acudiu a Atención ao Paciente en varias ocasións pero, como ven sendo habitual fixéronlle caso omiso. Por iste motivo decide contactar coa Plataforma Sanitaria que lle axuda a redactar unha reclamación rexistrada o día 19 de abril de 2018, con número de entrada 1887.Pasado case un mes desde a súa presentación o paciente segue relegado ao esquecemento por parte da xerencia. A gota que colmou o vaso e que lle empurrou a acudir ao xulgado foi que, cando o pasado mes de abril acudiu á farmacia a retirar a medicación que invariablemente toma desde o ano 2006 “atópome coa sorpresa de que me modificaran a dose dun deles sen previo aviso e sen que ninguén me informara de nada nin fora visto por médico algún. Cando lle preguntei á miña médica de familia, gran profesional e con gran interese polos seus pacientes, díxome que ella recibira ordes escritas de tal cambio“- comenta visiblemente enoxado. O paciente presenta un escrito de denuncia no Xulgado de Mondoñedo o día 11 de maio de 2018 e inmediatamente despois contacta de novo coa Plataforma anunciando que desexa acudir aos medios de comunicación e acusa “á Xerencia do Sergas e á Xunta de Galicia de desprezo aos pacientes pois parece que o servizo de Saúde Pública está en mans de políticos manipuladores da nosa saúde polo simple feito, segundo se lles oe dicir, para aforrar cartos”- relata o paciente na súa denuncia.
Para a Plataforma Sanitaria este caso supera con moito os límites tolerables e a paciencia infinita que @s veciñ@s están a amosar cara á administración que día tras día devolve esta consideración en forma de desprezo, burla e falta de respecto. Desde este colectivo esiximos a esta Xerencia e ao Sergas que se deixe xa de propaganda ambigua e autocomplacente e que se poña a traballar de verdade nunha xestión en función das necesidades da poboación sen primar criterios economicistas porque “todo ten un límite e a paciencia de pacientes e profesionais esta a punto de esgotarse , e cando isto ocorre nunca se sabe por onde pode estoupar a indignación veciñal”- conclúen desde a Plataforma.

A nova directiva de ACISA

A nova directiva de ACISA comeza a moverse. Onte mantiveron unha xuntanza cos representantes do PP no concello e na zona, para facer peticións. Coido que a orde de xuntanzas dunha entidade marca en certo xeito o que son as sús preferencias, a folla de ruta para chegar ós seus obxectivos.
Neste caso, ademais, a nova chega acompañada das súas peticións, bolsas de papel para os comercios e restaurantes (para as sobras) e pases para as Catedrais para estes. Cando se fai un contrato, búscanse contrapartidas, mais neste caso, a prensa fala só de peticións, as expostas, sen contrapartida máis que o anuncio de Ribadeo. Nembargantes, coido que máis aló da subvención 'encuberta' que poden representar as bolsas, os pases para as Catedrais representan, de non cambiar o método actual, un maior descontrol das entradas por inflación da oferta, co que iso leva consigo.
A nova directiva, elixida in extremis, está formada por:

Francisco Miguel Iriarte Quintana (Gráficas Ribadeo, destacada por ACISA no 2013) Presidente -foino asemade en dúas ocasións anteriores-
Juan Antonio Fernández Andina (R23) Vicepresidente -continúa-
María Antonia López Lens (Xeito Decoración), Secretaria
Manuela Torviso Pérez (Mercería Torviso), Tesoureira -foino os dez últimos anos-
Vogais:
Diego Valcarce Behague (Folder)
Eladio Valerio Fernández (Sweet Monkey)
José Antonio Lombardero Bellón (Bar Queimada)
Rocío Pertejo Vispo (O Indiano)
Ramón Loredo Fernández (Hotel Mediante)
Leopoldo Trenor López (La Floristería)
Carmen Cruzado Iglesias (Faro Norte Comunicación)
Roberto Rivas Tomé (Restaurante Marinero) -foi presidente no seu momento-
David Martínez Martínez (Hola Ola) -Presidente os dous últimos anos-
Sen esquecer ó xerente, cargo administrativo, Jesús Pérez.
Non repiten da anterior directiva Emma Álvarez, Manuel Vázquez (El Farero) e Rocío Martínez.
Presidencias anteriores, dende 2008:
Presidente en 2008: Gervasio Cao.
A directiva do 2010 estaba presidida  tamén por Francisco Iriarte.
Presidente en 2014: Roberto Ramos Piñeiro.
Presidente en 2016: David Martínez.
As fotos da xuntanza co PP:

20180514

José María de Britonia: Ética y Estética

   Hace un año nos quedamos sin José María Rodríguez Díaz, hijo del Concello de Ribadeo, excelente docente e investigador. Nos dejó para emprender la singladura del infinito, allí dónde se juntan la mar y el cielo de la costa más al norte. Pero antes del viaje nos regaló la erudición de sus trabajos historiográficos y su conducta ejemplar sobre la ética y la estética.
   Estos días estoy leyendo la obra del Prior de la Iglesia de Mondoñedo, Francisco Antonio Villamil y Saavedra, titulada "Noticias de la Santa Iglesia de Mondoñedo". Una obra manuscrita que describe, a través de los archivos del Cabildo Mindoniense, el desarrollo de la Sede Episcopal del norte en el antiguo Reino de Galicia, entre los años 1701 y 1800. En cada capítulo no tengo por menos que recordar a José María. Me hubiera encantado compartir tal libro con mi erudito colega, del que aprendimos lo que fue Diócesis de Britonia, con la Basílica más antigua al sur de Europa. San Martiño.
   A José María, el pueblo, su pueblo, tiene una deuda con su memoria. Su compromiso social le lleva hasta un logro de incalculable valor. Un equipamiento socio sanitario para nuestros mayores. Cuidar a los más veteranos en su propio entorno socio cultural.
   Son muchas las obras de palabra o por escrito que nos ha dejado. Me quedo con algo muy especial para mí. El orgullo de ser: de un rincón hermoso por naturaleza y rico por patrimonio. La estética la encuentro en la majestuosidad de San Martiño, su historia fundacional y su trayectoria en el Camino hacia la Ciudad Santa de Occidente. Poder enseñarle al viajero la basílica dónde reposa el Obispo Santo. Mucho más interesante, por valor arquitectónico, que Augas Santas.
   Desde el punto de vista de la ética, José María era de esos hombres que se esforzaron hasta el último día para devolverle a la sociedad lo que esta le había dado, en tiempos de escasez respecto al derecho a la igualdad de oportunidades en el saber. De ahí, su amor a esa ciudad que no está muerta, sólo dormida, porque Mondoñedo es inmortal.
   Cofundador de O Tesón. Otra aventura quijotesca. En aumento de la justicia. Para desfacer agravios, enderezar entuertos y proteger doncellas. Por esto último, caballero ejemplar de esa Dulcinea que sin duda alguna es la cultura.
   Su ejemplo nos impulsa a trabajar para le verdad y la justicia social. Amén.
Pablo Mosquera

20180512

RECLAMACION DE “POR NUESTRO FARO” A AUTORIDADE PORTUARIA

Esta semana, a través das redes sociais puidemos constatar de novo a presencia de persoas facendo fotos no interior da illa Pancha. Referímonos a persoas que supostamente non son usuarias dos apartamentos. Non pretendemos personalizar nin temos nada que comentar respecto das persoas concretas, o único que plantexamos e por que uns si e outros (a gran maioría) non. Con anterioridade xa puidemos ver a unhas persoas celebrando unha festa familiar, como unha primeira comunión ou algo semellante e noutra ocasión foron uns nenos dun colexio. Volvemos repetir que nos parece estupendo que estas persoas poidan disfrutar dun entorno tan evocador como é o da Illa Pancha. Pero cáese do seu peso que non son nen usuarias dos apartamentos, nin mariscadoras, nin funcionarias de Puertos. Polo tanto hoxe dirixímonos por escrito á Autoridade Portuaria para esixir que nos expliquen as estrañas circunstancias que permiten o acceso a este espazo reservado para algúns casos particulares mentras que sigue vedado para veciños e visitantes.
Compre lembrar tamén, como dixemos repetidamente, que a illa Pancha ten unha dimensión de 4300 metros cadrados de zona “verde”, que chegan aos cáseque 10 000 contando as zonas de rochas. Destes 4300 metros cadrados a concesión dos apartamentos so inclúe 500, que son o edificio de antigo faro e máis algunhas parcelas a carón. A ponte e o camiño que sube ata o antigo faro non están incluídos na concesión, por paradoxo e inconcebible que resulte. Como tampouco están na concesión os terreos a carón do novo fariño, onde se fixo o retrato que agora vemos na redes.
Non queremos cualificar o trato que están recibindo os ribadenses con este uso privado e aleatorio da Illa Pancha, pero non podemos deixar de lado que se trata dunha discriminación evidente, particularmente rechamante pola reiteración e ostentación. Porque se fose unha vez poderíamos pensar nun despiste, ou algunha circunstancia excepcional que non faría caso, pero xa se ve que, sexa cal sexa o medio ou mecanismo de acceso, debe haber unha chave maestra que elixe este si e a maioría non.
Por este motivo poñeremos o asunto no coñecemento da Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao, por ser a principal responsable da xestión do uso que se fai dos terreos da illa e mais do acceso restrinxido. Ao mesmo tempo esiximos ao Sr. Alcalde de Ribadeo que cumpra ca súa responsabilidade institucional e deixe de apoiar o uso privado da illa fronte a discriminación sistemática da gran maioría da veciñanza e dos visitantes. Neste punto non podemos esquecer que o Sr. Alcalde esixía, non hai moitos meses, o acceso libre dos veciños para conceder a licenza de actividade, pero non faremos mais comentarios, pola boca se perde o peixe.
Finalmente esixiremos a Puertos que nos mostren o expediente administrativo que xustifique o peche da Illa Pancha. Este expediente contradí a previsión de lei de Costas que obriga a deixar unha franxa de seis metros de “servidume de tránsito” para o acceso libre das persoas. Se por algunha circunstancia esta “servidume de tránsito” estivese suprimida ou restrinxida debe existir un expediente administrativo que o xustifique.
Evaristo Lombardero, colectivo “POR NUESTRO FARO”

20180507

Celebración do aniversario do pasamento de José María Rodríguez Díaz

Mañá, martes 8 de maio, cúmprese un ano do pasamento de José Mª Rodríguez. Con este motivo, están programados en datas próximas varios actos.

AVV O Tesón
Nota de prensa
20180507
Celebración do aniversario do pasamento de José María Rodríguez Díaz
Mañá, martes 8 de maio, cúmprese un ano do pasamento de José Mª Rodríguez, principal impulsor da construcción da nova residencia de Ribadeo, entre outras actividades destacadas. Con este motivo, están programados en datas próximas varios actos.
O primeiro, de carácter relixioso e máis recollido, o funeral de aniversario o próximo sábado 12 ás 20 h na igrexa parroquial de Ribadeo.
Posteriormente, o día 2 de xuño celebrarase a presentación do libro editado coas súas dúas últimas obras, e que incluirá ademais varias visións de José María e un listado de parte dos traballos dos últimos anos. Dito acto estará acompañado da celebración dunha mesa redonda.

Presentación do libro Nosa Señora das Virtudes

Onte domingo tivo lugar a presentación do libro de Emilio Piñeiroa sobre o Santuario da Virxe das Virtudes de A Ponte. Comezou o acto despois da misa (é dicir, sobre as 11:30), desenvolvéndose cunha presentación previa, as palabras de Emilio e a actuación da Coral Polifónica de Ribadeo. A obra, 'Nosa Señora das Virtudes', é unha monografía editada pola Secretaría de Política Lingüística.
Adxunto fotos tomadas por Pancho Campos e a invitación ó acto.
Emilio Piñeiroa, no acto.

Actuación da Coral

Presentador

20180503

Maio do 68

Tres de maio. Tal día como hoxe, hai 210 anos, estaba en marcha a rebelión contra o arrebatamento por parte dos dos franceses do poder en España, despois de ver como unha revolta en Madrid se convertía en fusilamentos, como foi recollido por Goya.
E hoxe, hai xa 50 anos, tamén España cobraba conciencia de que as revoltas que comezaron en París en maio do 1968 ían camiño de ter un lugar na historia, despois de recrudecerse tras o peche da universidade.
Hoxe celébrase a 'guerra da independencia' deixando de lado algunhas facetas inconvintes para o poder establecido e tenta celebrarse o 'maio francés' como un momento exaltado de liberdade liberticida, esquecendo a loita e a súa expansión a nivel mundial. Recollo da wikipedia en francés varios carteis e pintadas que están no dominio público, seguindo a idea propia dos comuneiros parisinos. A primeira é coñecida, as outras, máis longas, non tanto.
Por certo, que lembro que a televisión do réxime de Franco presentou as revoltas algo así como o resultado dunha nación débil e desorientada en contraposición a un réxime forte e cunha misión.
 Sede realistas: pedide o imposible!
 Agricultores, os que están en folga teñen necesidade de vos. vide venderlles os vosos produtos direitamente nas fábricas e nas facultades.
 A liberdade é o crime que contén tódolos crimes. É a nosa arma!
Cabeceiras de prensa: veleno

20180502

Pola recuperación de dereitos

Onte houbo manifestación en Ribadeo. 1º de maio. Collo algunha das fotos de Suso Fernández para lembrar no blog a manifestación. Xente loitando polos nosos dereitos. Algunha xente loitando polos dereitos de todos. Ós que máis se ve son ós das pancartas, pero sen os de atrás, nada se faría.







20180501

Longa noite de pedra. Pablo Mosquera Mata

Mi amigo y compañero del Foro de Ermua, Agustín Ibarrola, creó en Vitoria, un monumento a las víctimas del terrorismo. En cada chiribita está el nombre de una víctima. Lo ideamos juntos en su casa de Oma

Maravillosos e inmortales versos de Celso Emilio Ferreiro-1962-.Son un símbolo del sentimiento humano frente a la violencia, como ejercicio subcultural, aplicado a modo de lo que denomino la "gestión del miedo".
ETA ya es un largo capítulo de la historia. Algo así como un elemento más para sentirnos sujetos de aquella leyenda negra. Los ingredientes: la espiral del miedo y de la violencia, muertos, heridos, amenazados, exilados, iluminados. ETA concluye con un comunicado y la entrega de las armas. Sabe a poco. Pero sabe a paz. Algo que buscábamos desesperadamente. Todos queremos más. Pero yo soy testigo de tiempos en los que nos hubiéramos conformado con menos. Simplemente con dejar de matar.
Ahora todos escriben sobre unha longa noite de pedra. Es lo que queda. Contar historias sobre el particular que duró medio siglo. Yo me quedo con la esperanza. Que mis nietos no tengan que vivir lo que vivimos mi generación y la de mis hijos. Que nadie tenga que hacer la maleta por miedo, a salir de casa y encontrarse con la muerte, para no regresar nunca más. Eso sí, con aquellos comunicados, concentraciones, manifestaciones, entierros, rostros compungidos y fotos espeluznantes, todo ello convertido en macabro escenario ritual que justifica debatir si el hombre es bueno o malo por naturaleza.
A los gallegos que vivimos el conflicto, siempre nos quedó Galicia para refugiarnos, curar las heridas del alma, reponernos del susto, recuperar la entereza y seguir trabajando. Los vascos, y lo digo ahora con la perspectiva del tiempo, no tenían a dónde ir. Su madre tierra era el asiento del terrible enfrentamiento. ¿Cómo dejar lo que son tus raíces, cómo renunciar al patrimonio físico y espiritual por miedo, en pleno siglo XX, cómo emprender el camino de la diáspora por un contencioso convertido en guerra sucia?.
Fueron muchos años, fueron demasiadas las víctimas, son muchas y profundas las heridas. No basta con aquel título de Gironella: ¡Ha estallado la paz!. Hace falta normalizar las relaciones humanas. Hace falta enterrar el rencor. Hace falta generosidad y construir la convivencia, que de por sí es el secreto mejor guardado para la humanidad. Si aun no hemos superado aquella oprobiosa longa noite de pedra que dejó cadáveres en cunetas y tapias de cementerios, tampoco será fácil perder la memoria histórica de lo acontecido en Euskadi o desde Euskadi en nombre de los Derechos Históricos de Euskal Herría.
Mientras contemplo la mar por el levante, me imagino la costa de los arrantzales, así puedo y quiero dar fe de tres hechos. Estuve allí y lo sufrí. Siempre tuve Galicia y la costa mindoniense como paño de lágrimas. Hoy, siento que de alguna forma contribuí a que cesara el uso de la violencia con fines políticos. Y es que deberíamos aprender. Hace falta menos política y más sociedad.
Amén.