20181115

Plataforma pro Residencia de Maiores de Ribadeo, Nota de prensa

A residencia, en Google maps

Despois da celebración de pleno de 23 de outubro de 2018, vista a acta e os comentarios aparecidos con posterioridade nos medios, esta plataforma ve a conveniencia de dar publicidade a algún aspecto que consideramos importante e que non saíu á superficie ata o momento.
Con data 26 de setembro, presentamos alegacións ós documentos que se estaban a tratar sobre a Residencia de Maiores de Ribadeo (ver doc I, abaixo). Ditas alegacións foron as únicas presentadas, foron informadas e apareceron no pleno ó longo do tratamento dos diversos puntos (mostra desta afirmación, ver abaixo o correspondente á acta no punto 2, doc II).
Así, queda claro que a corporación municipal, en pleno e de xeito unánime, co alcalde á cabeza, non só aprobou as normativas que se presentaban sobre a Residencia de Maiores de Ribadeo, senón que tamén tomou o compromiso de presentar á Comisión de Seguemento no menor prazo posible diversos cambios sobre o aprobado. Se ditos cambios non se fixeron xa no pleno do pasado 23 de outubro foi sinxelamente, como aparece en acta, para non dilatar os prazos de posta en marcha da Residencia, tido en conta que non só intervén a administración do Concello, senón tamén a da Deputación, e isto nun marco de conversas nas que se puxeron de acordo outros varios concellos, e que, polo tanto, unha modificación na normativa aprobada suporía recomezar un proceso de acordos que xa foi complicado e longo de por si. E, en relación ós cambios presentados nas alegacións e que non foron recomendados polo informe, dita falta de recomendación non estaría baseada nun desacordo sobre o alegado, senón ‘na consideración de que ao se tratar dun Regulamento con carácter xeneralista para implantar e executar un sistema de servizos sociais en diferentes centros de atención a persoas maiores da provincia conforme ao convenio interadministrativo aprobado coa Deputación Provincial’ habería que ter en conta dita xeralidade.
As alegacións presentadas foron explicadas con abonda anterioridade ó pleno ós grupos políticos do concello, co entendemento unánime do que é o verdadeiramente importante. Algo que, repetimos, quedou patente na acta do pleno, reflectindo o acordo sobre esa base de mellora convinte, dando de xeito unánime tódolos grupos a aprobación despois dos comentarios anteditos sobre as alegacións.
Así pois, esperamos que nun futuro non moi lonxano os familiares dos residentes podan participar nun Consello da Residencia, así como a introdución de diversos outros axustes na normativa. Asemade, tamén esperamos, como plataforma pro Residencia de Maiores de Ribadeo, seguir traballando para contribuír a que o día a día dos nosos maiores se desenvolva do mellor xeito posible.
Ribadeo, 14 de novembro de 2018.
---
I.-Alegacións presentadas.
Que tras analizar os documentos aprobados inicialmente no pleno de 23 de agosto sobre o centro de Atención a Persoas Maiores de Ribadeo, observamos diversas eivas, das que decidimos expoñer como alegacións:
Que, en canto á Ordenanza reguladora do prezo público, sendo desexable o achegarse o máis posible á gratuidade, somos conscientes das limitacións económicas das que parte esta corporación e das que partirá calquera outra, por iso asumimos a ordenanza non sen recomendar unha redacción que facilite a súa comprensión ós usuarios, como un piar máis da necesaria transparencia de funcionamento.
Que, en canto ó Regulamento de réxime interno, contempla a regulación de relacións contractuais residente / residencia, obviando que na residencia desenvolverase todo un conxunto social. Somos conscientes de que non se pode especificar unha normativa para cada acto social, pero iso debera alentar a deixar clara a posibilidade de adaptación dos regulamento, incluído o xeito de facelo e a participación de residentes e familias en dito cambio.
Que, tamén en canto ó RRI, sería convinte o contemplar algún tipo de consello que permitira participar ós residentes, ós seus familiares e a algunha asociación externa (‘Asociación de amigos da ’) que teña como obxecto axudar ó bo funcionamento da residencia.
Que, en canto á Ordenanza de Acceso, se harmonicen as ordenanzas correspondentes ós servizos de atención en Ribadeo (antes de calquera reestruturación posible dos servizos subministrados polas dúas Residencias e o Centro de Día)
Que se definira con criterios claros a ‘situación de necesidade’ (art. 8.b.) para evitar elementos subxectivos e diferenzas de xuízo en casos diferentes. Ditos criterios deben ter un resultado cuantitativo, para permitir a súa baremación e con ela a obtención de resultados obxectivos. Que (art. 12.1, parágrafo final) a derivación da avaliación social ós servizos sociais da Deputación de Lugo, sendo aprezada pola descarga de traballo que pode supoñer, debe levar asociado un procedemento que facilite que non desvirtúe o control do acceso dende Ribadeo así como a homoxeneización no caso posible no que ás veces se faga a avaliación en Ribadeo e ás veces en Lugo.
Que, na modalidade excepcional de acceso (art. 12.2), e para evitar o incumprimento sistemático dos prazos previstos ou mesmo o seu uso como unha entrada traseira que se trata de evitar, sexa previsto un procedemento de desaloxo.
Que, na resolución unilateral do período de adaptación deberan aparecer algún tipo de indicacións ou método para evitar abusos en dita resolución, que podería ser, por exemplo, algún tipo de penalización de cara a un futuro intento de entrada.
Que, na resolución de servizo por falta de pagamento é necesaria a especificación dalgún tipo de prazo e/ou, no seu caso, un argumentario xustificativo de variacións.
Que, en xeral, as causas de baixas están especificadas de xeito insuficiente.
En canto ós tres documentos, solicitamos se preste maior atención ós detalles lingüísticos, incluíndo neles a unificación de nome da Residencia (centro de Atención a Persoas Maiores, Centro de Atención Residencial, ...)
---
II.-Acta do pleno 2018-0008, pp.11 e seg. (en parte, repetido noutros lugares da acta);
“2.- EXPEDIENTE NUM. 2552/2018 RELATIVO AO REGULAMENTO DE RÉXIME INTERNO PARA O CENTRO DE ATENCIÓN A MAIORES.
Por Secretaría dase lectura ao ditame da Comisión Informativa de data 18/10/2018 que se transcribe:
“ DITAME: Dase conta da proposta da Alcaldía que se transcribe:
“ PROPOSTA
Visto expediente tramitado para aprobacion do Regulamento de réxime interno do Centro de Atención a Persoas maiores (CAM) de Ribadeo.
Vista aprobacion inicial que se produciu por anterior acordo plenario de 23 de agosto de 2018.
Vistas alegacións formuladas durante o período de exposición pública así como o informe emitidom polo Traballador social sobre este asunto, que obra no expediente.
Esta Alcaldía, no uso das atribucións que lle confire a lexislación vixente PROPÓN ao Pleno Municipal que previo ditame da Comisión Informativa correspondente se adopten os seguintes acordos:
1o.- Rexeitar, neste intre, as alegacións formuladas ao documento de aprobación provisional do Regulamento de Réxime Interno do Centro de atención a persoas maiores de Ribadeo na consideración de que ao se tratar dun Regulamento con carácter xeneralista para implantar e executar un sistema de servizos sociais en diferentes centros de atención a persoas maiores da provincia conforme ao convenio interadministrativo aprobado coa Deputación Provincial convén manter criterios e opcións harmonizadas co resto de Centros.
2o.Prestar aprobación definitiva ao Regulamento de referencia procedendo á súa exposiciòn pública aos efectos legais correspondentes.
3o.-Adquirir o compromiso de elevar as seguintes propostas á COMISIÓN ESPECÍFICA DE SEGUIMENTO DO FUNCIONAMENTO DO CENTRO, conforme aos criterios manifestados polo Traballador Social no seu informe, segundo se sinala a continuación e sen prexuízo de calquera outra que en dita Comisión se considere procedente tratar:
1.- Aceptar as alegacións numeradas cos puntos 3, 4, 8 e 11
No punto 3 . Paréceme importante contar cun Consello da Residencia. Non obstante debemos de ter en conta que se trata de por en funcionamento un centro residencial partindo de cero.
Isto supón un importantísimo desafío. Novos traballadores, nova xestión, novo edificio, novos residentes, dúas administracións ... Todo isto por sí só xa vai a supoñer ter que sortear moitos obstáculos. Incorporar, desde o principio un novo axente sería engadir máis dificultades.
Por outra banda cando o centro esté funcionando, os traballadores, os residentes, as familias, a empresa ou empresas, se coñezan sería o momento idóneo para que entre en escea este tipo de organo. Propoño, polo tanto, que nun prazo de dous anos, se cree o Consello da residencia.
No punto 4 propoño que se harmonicen as ordenanzas correspondentes ós servizos de atención de Ribadeo, na medida do posible, dadas as especiais circunstancias dos outros dous servizos. Non obstante isto non suporá variación algunha na presente Ordenanza de acceso.
No punto 8 Propoño incorporar á redacción da Ordenanza o seguinte texto : A persoa que non supere o período de adaptación non poderá presentar outra nova solicitude nun prazo de dous anos.
Con respecto ó punto 11 propoño aceptar a alegación e unificar a denominación do centro en tódolos documentos.
2.- Aceptar parcialmente as alegacións correspondentes ó punto 2 no relativo a participación dos familiares e residentes nos cambios que se poidan producir , no futuro no Regulamento de réxime interno, a través d Consello da Residencia. No resto estamos ó que xa dicimos na resposta a ese punto.
4o Facultar á Alcaldía-Presidencia para realización de cantos actos, trámites ou xestións sexan procedentes para o bo fín dos acordos adoptados.”
Tras deliberación, a Comisión Informativa por oito votos a favor (dos membros dos Grupos BNG,PP e C ́ds) e unha abstención da membro do PSG-PSOE acorda ditaminar favorablemente esta proposta modificando o apartado 3o no senso de que a Comsión para o tratamento deste asunto non é a que figura na proposta senon a que consta no Convenio Marco concretamente a Comisiòn de Seguimento xeral.”
Intervén a concelleira do Grupo Municipal Socialista Sra.González Ginzo que sinala que as alegacións que se formularon durante o período de exposición parece que son aceptadas pero en diferido pero que hai certas cuestións que, ao seu xuízo, non se deben dilatar ou aprazar polo que entende que deberían examinarse e resolverse agora.
O Concelleiro do Grupo Municipal Popular Sr. López Penabad intervén e manifesta que cre que en todo caso hai un compromiso para atender esas alegacións a lo menos en parte e que hai unha Comisión na que están representados os actores mais importantes polo que o voto do seu grupo vai ser afirmativo.
Intervén o sr.Alcalde, manifesta que suscribe integramente todo o dito polo portavoz do Grupo Popular, que están en sintonía coa Deputación Provincial e que iso leva a unha homoxeneización nos textos cos outros concellos pero que existe ese compromiso de levar á primeira reunión da Comisión polo que pensa que na votación non debería romperse a unanimidade como se mantivo ata o de agora.
A Concelleira Dona Aurora González Ginzo manifesta que, en todo caso, as cuestións que ela refire son para defender exclusivamente no concello de Ribadeo e non teñen porqué afectar ao resto
Entáblase debate entre a concelleira e o Sr.Alcalde que lle manifesta novamente a concelleira a petición de manter unha unanimidade neste asunto como en todo que poida afectar ao Centro de maiores con beneficio para Ribadeo.
Rematada a deliberación sométese a votación o ditame que resulta aprobadc por unanimidade de todos os membros da Corporación nos seus propios termos.”

Ribadeo e o tren: 1933

Cinco anos pasaran dende que en plena ditadura de Primo de Rivera un consello de Ministros decidira que Ribadeo tería tren xa... Na República, tamén, como se ve nesta nova de  La Comarca de 23 de outubro de 1933:
O proxecto xa camiñaba, claro, mais visto dende agora, estaba claro que camiñaba a ningures. Dende o 33 ó 72 que foi inaugurado pasarían case 40 anos, a maioría absoluta de ditadura, para que o proxecto se convertira en realidade. Pouco máis de 40 anos máis tarde aínda, non fan falta consellos de ministros para quedármonos sen tren...

20181114

Ribadeo e o tren: 1928

Agora que hai máis de medio século que Ribadeo perdeu a liña de tren a Vilaoudriz, agora que o ferrocarril da costa ven sufrindo desdeixamento e ataque tras ataque  ata deixalo anémico, coido que pode axudar a tomar conciencia do problema os prazos para conseguir a liña Ferrol-Xixón. Hai máis de 90 anos, o 11 de xaneiro de 1928, 'La Comarca' traía a seguinte nota:
Algunha lembranza:
O ferrocarril da liña Ribadeo - Vilaoudriz funcionou dende 1903 ó 24 de agosto de 1964. (por certo, data próxima o desmantelamento do xulgado)
A Liña de ferrocarril de vía estreita Ferrol-Xixón foi inaugurada o 6 de setembro de 1972.
As locomotoras da liña Vilaoudriz-Ribadeo (... ou viceversa), en dúas entradas: 1 e 2,
E abondo máis na etiqueta 'tren' de ribadeando (entre outras, a nova de 25 de marzo de 1918 que anunciaba a subasta da ampliación da liña de Vilaoudriz até Ponferrada...), ou na 'ferrocarril', na que se pode atopar o presuposto para taxi da actual liña Ferrol-Xixón... para os viaxeiros, non para os directivos!

20181112

Contraste de luz nas catro rúas de Ribadeo

O centro de Ribadeo tivo durante o fin de semana falta de luz nas rúas Rodríguez Murias e Villafranca del Bierzo, o que ofreceu un contraste que se pode observar nas fotos.




Electores no concello de Ribadeo

Despois de ter observado no taboeiro de anuncios en diversas ocasións a notificación do censo electoral do concello, por primeira vez que eu vira dita notificación oficial mensual aparece na web do concello, no lugar da sede electrónica, poucos meses antes de que apareza unha determinación que pode facer variar os resultados das eleccións municipais: o censo de fin de ano, que determina o número de concelleiros do concello. Se se mantén por riba dos 10000 habitantes, seguiremos con 17 concelleiros; en caso de que baixe deles, voltaremos ós 13 representantes.
Mentres chega o fin de ano, aquí queda o gráfico correspondente á estatística recollida no documento do censo electoral: 'En cumprimento da Instrucción 2.1 da Resolución de 24 de febreiro de 2006, da Oficina do Censo Electoral, sobre un procedemento de control das altas no censo electoral, infórmase sobre o número de electores nacionais residentes no municipio (inscritos no censo electoral maiores de idade) para a súa difusión no taboleiro de anuncios do Concello.'
A gráfica de abaixo fai ver que a variación é minima (o período representado, o que informa o documento, é só un ano), mentres que o de arriba deixa ver unha fluctuación que non oculta unha caída por termo medio, con 54 persoas menos no censo ó final do período que ó comezo, un 0,67% menos. Cifra que, para un ano, é unha baixada non pequena.

20181111

Da presentación do libro Islas san Cyprianus: orgullo y patrimonio

Escudo de Laracha, con balea. CC-by-sa 4.0. Autor, SanchoPanzaXXI, collido de https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Escudo_de_Laracha.svg

1.Algunhas cousas collidas ó vóo na presentación do libro Islas de San Ciprianus: orgullo y patrimonio, do que dixo o seu autor, Pablo Mosquera:
-'Son un produto do sector público'
-Sobre San Martiño de Mondoñedo: servir para o culto, servir para a cultura
a costeira da balea estendíase do Samaín á primavera, con fontes acreditadas dende o século IX
-Pola nosa costa non hai heráldica con baleas, como no País Vasco. Excepción: Caión, a Laracha.
-A escaleira do faro de Estaca de Bares, feita en Sargadelos. 
contra ilustración, reacción (como algo histórico, aínda que para ilustrar o caso de Raimundo Ibáñez)
-A industria de Sargadelos como promotora de intercambios no Cantábrico.
-1875: cae Sargadelos, hai hambruna, emigración...
-Ruth Matilda Anderson: retratos sen nome e apelidos, pero con callos nas mans, e grazas a ela, con imaxe na historia.
-Galerna do 61: 30 mortos en Celeiro. Barcos mercados de segunda man ós vascos e orixe do programa de renovación da flota.

2.Apuntes / Guión para a presentación do libro de Pablo Mosquera “Islas de San Cyprianus: orgullo y patrimonio”(A. Gregorio)
 Algo previo:
* A presentación ha ser do libro ou do autor? Coido que máis do autor, pero, como a presentación foi un encargo, mais a lectura, un pracer, vou deixarme levar e farei un mix, dicindo algo tamén sobre o libro.
* Galego ou castelán? Xa elixín. Entre nós soemos falar en galego, e o libro ten intervencións alleas a Pablo, todas en galego.
 Quen é o autor? Pablo Alejandro Mosquera Mata. Bígaro. Podo ler a súa entrada na Galipedia, que comecei eu, mais iso pódeo facer calquera cando queira.
 É alguén que fai bandeira da reivindicación da Provincia de Mondoñedo. Mariñano, mindoniense, consciente da diócese de Britonia (que lle descubriu José María Rodríguez). Pueblerino cidadán do mundo. Emigrado como estudante, retornado como experto e con remate profesional como sinxelo médico de familia a Cervo, retorno ás orixes completando un ciclo vital e emocional. Para min, non sei ben por que, non lle queda lonxe a figura de Prisciliano, aquel que hai quen di que pode estar oculto nun cadaleito en Santiago pero é descoñecido para case todo o mundo aínda sendo moi visible (se é certa a lenda)
 No libro, hai unha referencia de Carlos Nuevo Cal a Macondo. San Cibrao, e por extensión, a Mariña e a provincia de Mondoñedo serían ese Macondo de realismo máxico para Pablo, realismo documentado, máxico por imaxinación.
Médico e escritor, ten levado unha vida densa que foi dando lugar a sucesivos libros coa expresión da sociedade e da realidade de san Cibrao e mariñá. Dirixiu 5 hospitais, ganou 4 oposicións (desto entereime procurando datos), xogou ó fútbol (conste que eu nunca vin tal) ...
 Dáme certa envexa a súa conciencia de pertenza. Eu, síntome pero en comparación con Pablo non actúo de xeito consciente, con memoria privilexiada da xente, dos lugares, unha memoria e unha vida rica en lembranzas.
 Apreza os museos, pero non está ancorado no pasado, senón en hoxe. Cos pés na terra, na terra mariñá. Coa cabeza no ar, no ar que ven do mar.
 Pablo é capaz entre outras moitas cousas, de ser tertuliano, escritor, médico, amigo, político, guía do museo do mar ou guía dos Aventados. Pode que a clave, ao menos en parte, sexa o título do último artigo que ten publicado, “Escoitando sempre se aprende”. E logo, pensando.
 Na ‘Sonrisa Etrusca’, José Luis Sampedro fala dunha persoa maior que era sonsacada por un estudante para un estudo etnográfico. O estudante sabía que o home inventaba historias, pero non lle importaba: nas historias que inventaba ía tamén o seu ser, pasaban a ser reais. Algo así sucede con este libro, polo demais, documentado como se pode ver nas referencias ou sentir nas historias.
 E entón, o libro?
 O libro é a súa terra, as súas xentes, o mar, a saúde que non pode esquecer, sentado na historia que quere lembrar, de Prisciliano ó Casón, De Erundina a Rivera Casás, da Maruxaina a Ibáñez... como base de todo o demais.
 E Ribadeo? Si, tamén está no libro. Por xeografía. Por por xente. Por mar. Por terra. Por historia. Por Pablo

Alcoa: divide y vencerás. Pablo Mosquera

Foto de parte de Alcoa-S. Cibrao tomada por min no 2012
No me he caído de un eucalipto. La estrategia de la multinacional aluminera está cantada. Primero se deshicieron de las plantas en Alicante y Amorevieta. Ahora les toca a las situadas en A Coruña y Avilés. Pero ya comienza el run run con las pérdidas, que si pero no, arroja la de San Ciprián. Es una huída por tiempos. Manteniendo esperanzas de unos y la desesperación de otros, a los que toca el finiquito. En medio, la disculpa sobre los costos energéticos y la idiocia de un gobierno que se ha creído, o nos ha hecho creer, que en la medida que tratan de usía el recibo del gasto por la energía eléctrica de ALCOA, se iba ganando tiempo y pacificando el miedo para los efectos del mercado y su globalización.
Todavía pueden dividir más. Entre acuerdos para jubilaciones anticipadas y mamandurrias con habilidad sobre los que debían ser duros ante la defensa del empleo estable con salarios dignos. Pero de esto casi ni me acuerdo cuando ocurrió. Es más, todavía recuerdo manifestaciones en las que los representantes sindicales iban vestidos de señoritos, eso sí, en primera fila portando la pancarta y asegurándose un buen plano en la foto. Algo similar a lo que sucede con las fotos de protesta por la situación del Hospital de la Costa.
Mientras: ¿alguien repara en los vertidos a tierra, mar y aire?. En cualquier caso, silencio para no incordiar al amigo americano. Silencio comprado con el plan Bravo y otras menudencias que no son desinteresadas. Son política de cambio para voluntarios y familias agradecidas pendientes de la subvención, mientras la multinacional usa la Fundación como herramienta fiscal a interés de su propio inventario. Pero, ¿qué pasa con la balsa de los lodos rojos?. ¿Está llena?. Y si se van, ¿quien se encargará de limpiarla? Y, ¿qué decir de nuestra ría del Cobo?. ¡Sí!, ese espacio natural que depende de la gestión en la presa del Rio Cobo.
Puestos a ser serios. ¿cuántas veces alguien de la parte social o de los políticos que nos representan han exigido un plan de salud para conocer si la morbilidad y mortalidad en la población de A Mariña es coherente con las tasas que nos corresponden?. No fuera a ser -hay dudas razonables en el ambiente- que la contaminación esté dando más patologías de las que nos corresponden...
Debemos hacernos a la idea. Más pronto que tarde se cerrará la planta de San Ciprián. En 1875, cuando cierra Sargadelos, en A Mariña hubo una hambruna y fue causa de una oleada para emigrar a las Américas, ya que no había alternativas. Concluyó con algo natural. La vuelta a la mar. Es decir, recuperamos el sentido de un pueblo gallego que siempre ha vivido relacionado con la pesca.
¿A qué esperan los que mandan y representan a los habitantes o trabajadores para exigir la expropiación forzosa del dique norte del puerto de San Ciprián?. Eso sí que es un activo que puede convertirse en nodal para atraer las necesarias infraestructuras de un polígono industrial al que las mercancías, como siempre han salido, saldrán y llegarán por la mar.
Contra el Tío Sam solo cabe la misma dignidad que esgrimieron los cubanos y los vietnamitas. Pero para ello, algunos deben cambiar aburguesamiento, peloteo y bajo precio al liberarse y no acudir con rigor a la jornada laboral, y eso resulta duro. Hay que madrugar y hacer turnos. No veo a los jóvenes sindicalistas muy dispuestos a la lucha obrera. ¡No saben qué diantres es tal cosa!. Es más glamuroso ir al gimnasio o estirar tras una agradable travesía en bicicleta...

A conta dun xuízo por roubo nas nosas igrexas


Hoxe atopo na prensa que "El expárroco Silvaje Aparisi regresará seis años después para ser juzgado. La vista por la desaparición de piezas en iglesias se celebrará el día 19 en Lugo". Teño falado abondo con José Mª Rodríguez sobre o tema do desenvolvemento pastoral desta persoa e os seus actos de coidado das igrexas e relación cos fregueses, e ó ver a nova o primeiro que se me pasou pola cabeza é unha entrada no seu blog (por certo, a única na que nomea a Silvaje de entre as adicadas ó espolio das igrexas). Fun por ela e déixoa a continuación:

Domingo, 10 de junio de 2012
Publicado por jmrd_ribadeo a las 8:39
La diócesis de Mondoñedo está siendo sacudida recientemente por unos lamentables sucesos relacionados con la abusiva administración de sus bienes, obras de arte y objetos de culto en algunas de sus parroquias. Saqueos cometidos por quien tenía encomendada la misión de cuidar y pastorear, no sólo a las ovejas a él encomendadas, sino también el encargo de proteger los pastos en los que estas se alimentan, es decir, los templos en donde se albergan los piadosos objetos de culto entorno a los cuales se dispensa a los fieles los sacramentos y sacramentales que alimentan su fe.
Pero, al revés del ejemplar comportamiento de Benedicto XVI al enfrentarse al grave problema de la pederastia en la Iglesia cuando en su viaje a Portugal en mayo del año 2010, manifestaba públicamente que “el perdón no ha de reemplazar a la justicia”, los responsables de la diócesis de Mondoñedo, en vez de enfrentarse al esclarecimiento de estos lamentables hechos de expolio de los objetos de culto de estos templos, parecen estar protegiendo con su actitud al autor o autores de este saqueo, permitiendo que el paso del tiempo cubra estos hechos con una silenciosa sombra y queden así sumidos en el olvido. Un grave incumplimiento de la norma emanada del Concilio Vaticano II que, en el número 126 del capítulo 7 de su Constitución sobre la Liturgia, dice textualmente: “Vigilen con cuidado los obispos para que los objetos sagrados y obras preciosas, dado que son ornato dela Casade Dios, no se vendan ni se dispersen”.
Bajo la custodia y gestión del presbítero Silvaje Aparisi desaparecieron de los templos de esta comarca de Ribadeo y Trabada muchos objetos de culto y obras de arte religioso, cuyo actual paradero se desconoce, sin que los responsables diocesanos hagan nada para averiguar su destino y tratar de recuperarlos, provocando con su actitud el enojo de los feligreses que exigen conocer la verdad y saber si se ha presentado en los juzgados la correspondiente denuncia de estos hechos para recuperarlos. Y aunque algunos de estos objetos fueron, finalmente, devueltos por el presunto autor de estos hechos son muchos aún los que faltan por recuperar. Bajo la disculpa de una falsa restauración en unos casos, en otros trató el cura de disimular ladinamente su actuación ante los feligreses sustituyendo las auténticas imágenes por otras de plástico, como hizo en el templo de Cedofeita, en cuya sacristía aún permanecen las falsas imágenes como prueba evidente de sus engaños.
Estamos ante un triste suceso que huele muy mal y quedan en el aire muchas preguntas que están demandando respuesta. ¿Qué tenían que restaurar? los flamantes confesionarios de la iglesia de Cedofeita que, con esta disculpa, pretendía llevarse el presbítero Silvaje Aparisi? ¿Por qué no se inspeccionó ese supuesto taller de reparación de que habla? ¿Qué hace el obispado para recuperar esa imagen de San Francisco, de la parroquia de Rinlo, que se encuentra actualmente, al parecer, en la tienda de un anticuario de esta comarca? ¿Quién la llevó a esa tienda y con qué motivo? ¿En dónde se encuentran actualmente ciertos valiosos enseres que faltan del templo parroquial de Cedofeita y de otros de esta comarca, desde los tiempos en que el ex cura Silvaje Aparisi estaba al frente de su administración? ¿Quiénes y cuántas personas formaban parte de esta mafia dedicada al comercio del patrimonio religioso? ¿Cómo puede el obispado tratar de ocultar ahora estos hechos bajo la disculpa de una falsa prudencia? ¿A quién intenta proteger y amparar el obispado con su pasiva actitud? ¿Qué se ha hecho de la citada norma del Sagrado Concilio? ¿Va a recoger el obispado el guante lanzado por el ex cura Silvaje Aparisi cuando en una famosa revista le retaba a presentar una denuncia contra él? ¿Pueden permanecer en sus cargos quienes, teniendo la obligación de velar por el patrimonio religioso y tratar de recuperar lo robado, se dedican a amparan estos hechos con su silencio? Son éstas preguntas que, ante la falta de un esperado comunicado oficial por parte del obispado, las enojadas gentes de estas parroquias se hacen todos los días, amparadas en el derecho que tienen a conocer la verdad de los hechos y recuperar lo que es suyo.

20181110

Unha tese, un libro, creative commons, Xoán Hermida

Hoxe 10 de novembr de 2018, pola tarde, ás 20:00 h, na Casa do Mar de Ribadeo, terá lugar a presentación do libro de Xoán Hermida "Galicia no labirinto da nova política". Corresponde á édición da tese doutoral "Movementos sociais e altermundismo en Galicia: de Nunca Máis a AGE (2002-2012)" pola que se lle concedeu ó autor sobresaínte cum laude. No seu blog, aparecen o texto íntegro e apéndices da tese, cunha licenza creative commons (http://creativecommons.org/licenses/by-nd/4.0/):
Acompañarán na mesa a Xoán Hermida, Evaristo Lombardero e Paula Vázquez Verao.
Tamén no seu blog pode accederse ó seu currículo:
*ACADÉMICO:
DOUTOR EN XESTIÓN PÚBLICA. CUMLAUDE.  Tese sobre Movementos Sociais e Altermundismo en Galicia: De Nunca Máis a AGE (2002-2012). Departamento de Ciencia Política e Socioloxía. Universidade de Santiago de Compostela. Decembro 2015

POSTGRAO: MASTER FILOSÓFIA - CUESTIÓNS ACTUAIS
Universidade de Santiago de Compostela. Curso 2010/2011

CURSO DE ANALISE POLíTICO E MARXISMO
Instituto Marxismo-Leninismo axunto ao CC do PCCH. Praga. Outubro 1986/Febreiro 1987

LICENCIATURA EN HISTORIA CONTEMPORANEA
Universidade de Santiago de Compostela. Promoción 1984/1989

*PROFESIONAL:
FORO OBENCOMÚN
Director. Desde outubro 2.015 ata a actualidade

MASTER DE COOPERACION INTERNACIONAL E XESTIÓN DE ONGs. USC
Docente. Cursos 2003/2004 ata actualidade

20181108

Escuchando siempre se aprende. Pablo Mosquera Mata

La llegada do tempo de inverno se caracteriza por tres hechos. Menos luz, esta vez con la discusión sobre los cambios de hora, sus consecuencias para el organismo y la utilidad en las jornadas laborales. Tengo muy claro que no es lo mismo vivir en el Mediterráneo que en el Fisterrae, pues hay una hora de diferencia.
La falta de luz, con bajada de las temperaturas, de siempre, invita para la tertulia en locales cerrados. Desgraciadamente, las máquinas unipersonales, las televisiones y la invitación al consumo se hace a costa de la lectura, la escritura y la conversación. Es absolutamente amoral, pero en el sentido profundamente filosófico del término, la publicidad para consumir juegos que son causa de nuevas formas de ludopatías.
Frente a la perversión interesada del mercado y sus alienaciones propias de lo que hace años criticábamos como cultura de masas, aun quedan rincones mágicos que se defienden gracias a la iniciativa de seres humanos románticos. Y es que la utopía no solo trata de avanzar, es una lucha titánica para mantener lo que constituye el núcleo de un comportamiento solidario, defensor y promotor para el patrimonio de la humanidad, núcleo intangible del humanismo.
Viernes otoño-invernal. Hermoso teatro creado en 1798. Santa Marta de Ortigueira. Presentación de una joya. Los orfebres, dos paladines de nuestra cultura. La que sale y llega con las mareas de la costa al norte del norte. Rigor en el análisis por su fundamento en la investigación. «Conserveiras: Celeiro, Vicedo, Bares, Barqueiro». No solo es la historia de una industria que comienza con la salazón y continúa con las conservas, dando trabajo y contribuyendo a la alimentación de los seres humanos, incluso durante las contiendas. Es un merecido homenaje a todas aquellas mujeres que trabajaron en un sector industrial puntero para Galicia. Vicente Míguez de Celeiro, y Carlos Nuevo Cal de Viveiro. Seminario de Estudos «Terra de Viveiro». Público encantado con el relato que les lleva a recordar la vida laboral de nuestros pueblos pendientes de la mar y sus recursos. Es como si por el escenario del teatro, se estuviera escenificando la épica de nuestra sociedad Gallega y Mariñana.
Sábado claramente invernal. Tertulia en una librería. Puerto de San Ciprián. En torno a la prensa que algunos seguimos consumiendo en papel. Aprovecho el lugar para felicitar a un artesano. Un hombre que representa la estirpe de los constructores de embarcaciones. Tuve el placer de asistir a sus explicaciones en la última carpintería de ribeira. Rodeado por maderas. Ilustrando con una hermosa colección de fotos. Francisco Frá Rico. En un taller que tiene mucho de templo para la creación de barcos. Recuerda la navegación a vela. Enseña como era el rito de aquellos argonautas. Muestra el orgullo identitario de un pasado que lleva el nombre de San Ciprián, sus patrones, marineros, pilotos y artesanos. La rigurosidad que comienza en el dibujo, sigue con la escala, elige las maderas y pone a flote en una hermosa ceremonia de botadura, un buque que surcara la mar, que siempre ha sido autopista y despensa, como sigue siendo la más hermosa de las aventuras, para descubrir nuevos rincones o para jugar con los vientos en una epopeya deportiva. Fran es otro romántico, sin propósito de enmienda. Se lo debe a sus orígenes. Lo aprendió de sus mayores. Es un Mariñano de firmes convicciones que pide respeto y que muestra lo que puede y debe ser una oferta para turismo de calidad. El que acude a un Museo, el que se emociona en las entrañas del bonitero que puede visitarse en Burela, el que sueña con las aventuras de aquellos capitanes enfrentados a la mar con pocos medios y mucha pericia ganada en tantas singladuras.

20181105

Mirasol moveu máis da cuarta parte da mercadoría de Portos de Galicia

Nos nove primeiros meses de 2018, o ribadense porto de Mirasol moveu 376 000 toneladas do 1,3 millóns de toneladas do conxunto de portos controlados por Portos de Galicia. Iso supón o 29%, só por debaixo de Cariño, co 36%. Destaca que entre ambos superen de longo a metade da masa de mercadoría, unha vez eliminados os grandes portos, que dependen de Puertos del Estado.
Outro punto relevante é que a pasta de papel supon o 78% (292 000 toneladas) da cantidade movida en Mirasol.
Facendo proxección para todo o ano, a cantidade total e de pasta elevaríase a 501 000 t e 390 000 t respectivamente. Isto supón a estabilidade da actividade do porto de Mirasol, se ben en 2014, nos 7 primeiros meses levábanse 324 000 t despois de aumentar un 9% en relación ó ano anterior, cifras superiores netamente ás deste ano.
Pódense comparar os datos anteriores con outros anos ou lugares: no ano 2017 foron 506 000 t en total e 400 000 de pasta, e no 2016, 486 000 en total as movidas en Mirasol, por 245 000 á metade de ano (185 000 t en pasta de papel). Mentres, en San Cibrao, dependente de Puertos del Estado, en 2017 foron 5,36 Mt (3,8 Mt de só bauxita; a fábrica produce 1,8 Mt de alúmina e 250 000 t de alumnio, saíndo a maioría por barco). Noutros portos de mercadorías da Mariña, dependentes de Portos de Galicia, 150 000 t en Celeiro e 10 000 en Burela no 2017.
Mirasol, a máis da pasta de papel, move caolín (50 000 t en 2017); carbonato magnésico (dende O Incio, 25 000 t), madeira (o ano pasado, eucalipto, 16 000 t, outros anos, pino)

20181021

Si, en Ribadeo tamén. Unha reflexión xa feita

Ribadeo forma parte do mundo, non? Pois en Ribadeo tamén ten efecto a campaña de desinformación desatada nas redes. Aquí pode verse un artigo ben informado sobre unha rama desa campaña, neste caso lonxe, no Brasil, o que permite ó articulista (blogueiro) tratala tranquilamente. Aquí hai xa tempo que veño detectando mentiras repetidas unha e outra vez que me chegan a traverso de persoas coas que teño relación. Cando teño tempo e ánimo, desenmascaro algunha, para atoparme cada vez con maior frecuencia que son desculpadas con respostas do tipo 'si pero os do outro lado fan cousas peores' ou 'ben, é un pouco esaxerado, pero nada máis', ou mesmo con xente que, á próxima trola, xa fan unha especie de dedicación como se fora unha bóla lanzada que tivera que recoller ou que estivera eu esperando para ver se a dou desenmascarado. Rectificacións? En casos contados, porcentaxes desprezables...
Mágoa, a tendencia parece ser dominante, e implica unha polarización absurda e perigosa baseada na mentira aceptada en base á suposta pertenza a un grupo. E é moito máis doado, rápido e contaxioso o 'cortapega', retuiteo e semellantes que o pararse a pensar se é ou non certo e procurar unha fonte fiable para non tragar merda como se dun doce se tratara.

20181019

Martes, pleno

De novo, anunciado na Sede electrónica, como 'decreto de convocatoria', sin máis, tratará a aprobación definitiva dos documentos de xestión da residencia de maiores.

20181018

11% de parcelas desaparecidas

Imaxe despois do recente incendio en Piñeiro, Cedofeita

O alcalde remata de dar un novo ultimato (coido que o anterior aviso xa o chamara así) para cumprir a lei en relación á masa forestal na proximidade de edificios ou vías de comunicación. O listado de fincas afectadas foi publicado no Boletín Oficial do Estado.
A lei na que se ampara leva xa promulgada moitos anos, a Lei de Incendios de Galicia (Lei 3/2007), pero como moitas outras leis, non se aplicou de xeito xeral (neste estado parece que sempre é posible aplicar a lei de xeito só particular, como torniquete para deixar sentir o poder sobre quen non se sinte amigo) ata despois da vaga de incendios do pasado ano. Por iso, no 'ultimato' na web do concello aparece "Desde que hai un ano o Concello iniciara este proceso". O caso é que dende aquela, foron enviados avisos, saiu a cousa varias veces nas novas do concello (e nas novas nos medios), e este aviso da 15 días para actuar ou... o concello actuará de xeito subsidiario "sen prexuízo da instrución do procedemento sancionador que corresponda".
Coido que a transmisión do que é a lei ós cidadáns non foi (desta e doutras moitas, en xeral) adecuada cando aínda andamos con estas lerias (e polo que parece, Ribadeo foi abondo avanzado en relación á media). Neste caso, ademais, enfróntase co desastre do catastro, con fincas que non aparecen os propietarios, outras que están a nome doutra xente, etc. tiven que lidiar hai non moitos anos co catastro en Lugo, e é unha experiencia que se podería chamar kafkiana.
O asunto é que un ano despois de que Ribadeo se puxera en marcha para facer cumprir a lei, segue sen facerse cumprir para todos, quizais na idea aquela de que 'mellor, fai as cousas, xa che pediran contas despois en caso de que as fagas mal e te pillen, pero ti xa as levas feito'. Neste caso concreto, a suavidade de aplicación legal tamén puido enfrontarse a casos nos que a xente non tivera claro se a lei lle afectaba ou non, pero coido que iso quedaría claro a partir da comunicación do concello.
De calquera xeito, o título corresponde a algo que se pode observar na nota do concello: "En total o 45% dos propietarios ou xa adecentaron as súas propiedades ou están a punto de facelo, pero aínda hai un 44% que está pendente de dar cumprimento á lei de incendios". Segundo iso, habería un 11% de parcelas nin listas nin pendentes, ás que lles afectaría a lei pero que non estarían contempladas dentro dela... quizais esa sexa a clave do porque unha lei de hai 11 anos aínda está a ser contemplada para a aplicación de disposicións transitorias ("incumplimientos de los artículos 21 y 22 y disposición transitoria tercera" segundo o título que aparece no BOE)

20181017

Ribadeo encanto envolto

Cartel nun cruce antes de chegar ás Anzas
Ó longo da semana pasada foron aparecendo en diversos lugares do interior do concello de Ribadeo indicadores semellantes ó da imaxe. aínda envolto en plástico, é un chanzo máis na chamada 'ruta do encanto' que está sendo sinalizada polo concello (en parte, cunha subvención da Xunta) nunha primeira fase da que a segunda se pretende usar un logotipo xa deseñado e imprimir guías.
Coido que todos coincidiremos que a parte costeira do concello é moito máis coñecida que o seu interior. Mais en tódalas parroquias hai puntos de interese, e iso é o que pretende amosar esa ruta que se está a debuxar.
A pesar da ilustración do cartel (imposición normativa da Xunta, ao que parece) a ruta é demasiado longa apra recorrela dunha tacada a pé, sendo máis ben apropiada para o automóbil ou para ciclistas en forma. Asemade, a sinalización está nos cruces de estrada, preparada para os coches.
O seu comezo está en Santa Cruz, indo logo pola estrada de Vilela cara a Remourelle, voltando por Arante, pasando polas Anzas, etc. As indicacións polo momento son ben escasas, como manifestan múltiples exemplos posibles, como que pase á beira do camiño do Pozo Mouro no río Lexoso, a menos de 200 m (por un camiño difícil, iso si) sen enterarse. Pero non deixa de ser un recoñecemento dun interior descoñecido mesmo pola xente da vila.

20181014

Melloras nas catedrais

Chéganme a través de Suso Fernández as fotos que acompaño. Tamén video, pero coido máis interesante o coller a esencia que o distraerse con imaxes cambiantes.
 As melloras que se observan son evidentes: total liberdade de andanzas, total inconsciencia, sen necesidade de pases nin peticións, seguridade máxima, natureza solitaria, coidado do entorno...

 Corresponden as fotos a esta ponte que aínda non acabou, e coido que cuestionan calquera mellora do "plan" que tanta tinta levou nos medios e tan pouca posibilidade de participación real deixou.


 Ó mellor resulta que o desgraciado accidente do pasado ano animou a que o turismo de aventura se apoderase deste entorno. que conste que penso que, se foran unha ou tres persoas as que accederan con coñecemento, sería unha gozada aganchar polas penas e desfrutar da natureza. Mais a cantidade cambia a calidade, e sobre todo, os efectos, e a bo seguro boa parte das persoas que se ven no alto subiron  por un sentimento parello a que 'as catedrais non teñen outra cousa que ofrecer'.
 De pouco importa a posible perigosidade asociada máis que ó propio terreo á inconsciencia e á falta de coñecemento: Mira, subiu alguen! que haberá alí arriba? Vou!
 Privatización do espazo,normas con miras economicistas, pensando só no presente, falta de participación, mando e ordenación dende o poder e en conflito con outros poderes, liortas Xunta - Concello, falta de información e máis aínda de educación e civismo, únense para que se acumulen pedras con lembranzas que queren competir coa natureza, que se desfaga a paisaxe ou se esquilmen mexillóns ou percebes, para que non se considere e se despreze un espazo común, natural, belo a máis fonte de estímulo económico de toda a zona.
Melloras nas catedrais? Coido que pasan por mellorar as institucións que se encargan, a xente que as xestion e os políticos que deciden, e a información e educación da xente en xeral, pois todos somos visitantes potenciais das catedrais, e a este paso, non fará falta que se caia un arco para deixar de consideralas unha marabilla e pasar a velas como un territorio conquistado máis.
Moito se leva dito sobre as catedrais. Que os feitos non correspondan en calidade e cantidade está relacionado coas cousas arriba expostas. Cousas como participación, educación, responsabilidade de visitantes e responsables (que si, que responsable está relacionado con responsabilidade)... cousas lóxicas pero que parecen arrumbadas en favor das fotos nas inauguracións, a diversión automática ou o 'que o fagan eles, que para iso están roubando /lles pagamos.

20181012

Ribadeo en Windows 10 spotlight images

Remato de recibir a nova. Un blog, Windows 10 spotlight images, que acumula as imaxes decargadas dende Microsoft para o fondo de windows 10, ten como primeira imaxe a que presento abaixo, tomada dende o cargadoiro ó interior da ría de Ribadeo na que se ve a ponte dos Santos, o peirao deportivo de Porcillán e Castropol ó fondo. Só unhas verbas de explicación no blog permiten aclarar que calquera cousa que vaia mal, que se lle reclame a Microsoft...
datos adxuntos á foto: "

Coast of Ribadeo with highway bridge between Galicia and Asturia, Spain

size: 940494
sha1: 3636d7e71ad46ad14c6a7e38b56759236b8fd39f
sha256: 1f59fc7d6cd457f25b30978e1801c7f443b33e132b05a2596cf224e02100693b
"

20181010

De 'por nuestro faro' ó concello

Deixo abaixo o escrito presentado hoxe, asinado por cinco persoas pertencentes ó colectivo 'Por nuestro Faro', cunha nota: seguimos adiante na procura e difusión de información, e na loita polo que é de todos, por cima dos intereses privados e mesmo pese ás institucións.
Asemade, no apartado "Novas" da páxina web do concello, non aparece referencia á fosa e o verquido. A concelleira do PSOE, Aurora González, presentou unha pregunta sobre este tema no pleno do 18 de setembro, pero na nota do mesmo que sae na páxina web do dia seguinte non se comenta, gardando un silencio absoluto.

20181009

Ence e Ribadeo. Trazos soltos a conta dunha nova

Eucaliptos en Viveiro)

Hai uns días, un xornal situaba o seguemento de Ence - Navia poñendo segundo fontes, algo máis de 300 camións diarios ou 400. Coido que as contas son doadas: se se poñen 300, 7 días á semana, saen 2100 camións, e se se poñen 400 por 5 días, algo máis de 2000, concluíndo que ambas fontes son aproximadamente coincidentes, mais facendo a media con diferente visión, de 'días' ou 'días laborables'.
Máis aló da anécdota, no blog levo tratado moitas veces sobre o impacto que o movemento de Ence ten sobre Ribadeo. Economía (quizáis menos do que se pensa) ou tráfico (un camión de ida e outro de volta cada dous minutos en horario laborable representa un tráfico significativo), entre outros factores, teñen impacto. Seiscentas mil toneladas de celulosa ó ano, e aumentando, representan moitas árbores para unha fábrica que se di é a maior e máis eficiente do seu tipo en Europa.
Entre outras informacións que se daban na nova estaba a valoración da fortuna do Presidente de Ence, Juan Luis Arregui, relacionado tamén con Artevino, Foresta Capital, Cartera Industrial Rea ou Turina 2000, pero iso non creo que vaia beneficiar moito de xeito directo a Ribadeo.
O que si chama moito a atención son os números por unidade (tonelada). Establécese o custe actual 377,8 €, distribuídos en 198,9 para pago da madeira, 113,6 de custes de produción, 32,4 para a comercialización de saída e de entrada, e 32,9 en 'gastos de estrutura'. Mentres, a pasta é vendida a 1020 $, isto é, máis de 850 €. Marxes? Se os números non enganan, máis de 120% de beneficio bruto... como para pensar en que a distribución de ganancias nesta industria, neste momento, debe reaxustarse cos traballadores e cos propietarios de montes, ou coa mesma natureza invadida polo eucalipto. Ou, por outra banda, para pensar cantos cartos se poden desviar para favorecer a plantación dunha especie invasora.

20181007

O transporte en Ribadeo: involución fronte a revolución

un esquema horario ligado á liña de autobús de escolares.

Mentres que estes últimos anos hai un movemento mundial con base nas grandes cidades para tentar solucionar o problema dos desprazamentos, en zonas moito menos poboadas, nas zonas cunha porcentaxe rural alta, os problemas estanse agudizando ó levar o mercado á dependencia de medios particulares, rubricada pola retirada de diversos xeitos dos medios comunitarios / públicos. Mentres nas grandes cidades o vehículo privado está a ser marxinalizado, non necesario, na nosa zona, con base rural, o que desaparece son os servizos públicos ou comunitarios, sexa tren ou autobús, rarificando o seu paso e o seu uso, facendo na práctica case imposible esa opción. O certo é que a reorganización de liñas de autobús pola Xunta o pasado ano mellorou a comunicación interna na cidade en liña que é a costa, mais os intereses empresariais inmediatos fan que a comunicación de Ribadeo coa Coruña, Santiago ou Lugo (incluído o hospital ó que son derivados cada vez máis servizos), estea baixo mínimos. Ou que, na zona interior do concello, o servizo teña un fin tan específico que fai que o seu uso sexa asemade específico, puntual e esquecible, pois non evita a necesidade do auto particular, que, ó telo, resulta de moito máis cómodo uso (e máis contaminante, máis caro, máis insolidario...).
Auméntase o servizo para turistas camiño das catedrais, pero se alguén de Remourelle ou Arante quere baixar a Ribadeo calquera tarde, lévao cru. Ou se alguén de Ribadeo -ou un turista- quere visitar o santuario das Virtudes na Ponte ou o Pozo Mouro en Remourelle, vai telo difícil como non leve unha tenda de campaña para pasar a noite para volver pola mañá. Son algúns caso que se poden presentar. Minoritarios e insignificantes, hoxe por hoxe en canto á vontade en relación a servizos que se podan prestar entre a Cibeles e a Praza de España en Madrid, si, pero tamén anulados por inexistentes e polo tanto, incomparables polo trato que se lles da...
A Galicia rural perde poboación non só por unha causa. Pero tamén, entre as causas, está a falta de condicións para o transporte. E, mentres o noso interior morre, tamén morremos nós no noso interior.

20181003

24 horas despois do incendio

Pasaron máis de 24 horas dende o comezo do incendio de Piñeiro, pero aínda non dende a súa extinción. As fotos amosan que o fume segue a saír entre os restos, o cruce da estrada, o paso por riba do gasoduto...





Situando un incendio

Onte houbo un incendio en Piñeiro. Comezou antes da media tarde: daquela víase xa o fume dende lonxe. Non se chegou a ver o resplandor das lapas pola noite: foi sufocado. Os medios terrestres chegaron para a súa extinción. Mais parece que non tería necesidade de ter sido sufocado se alguén non o tivera prendido. A situación do lugar do incendio, marcada no centro das imaxes:

Na primeira vese que está nun lateral dunha ampla zona de plantación de árbores.

20180927

Hai cousa de tres anos, participación e o Ribadeo que queremos

Hai cousa de tres anos caía nas miñas mans unha revista cun pequeno artigo no seu interior: 'O teu barrio e cidade do futuro' (Yorokobu, nº 68, 2015, p.13). Entre outras cousas, aparecía 'A implicación e o poder do individuo hoxe en día fai que se sintan coa forza para cambiar e decidir o futuro que queren'. Ou: 'o cidadán será máis protagonista da cidade deixando a unha beira ó poder público ou facendo que este traballe para eles'. Coido que a primeira cita sería algo así como a certificación da toma de conciencia progresiva das persoas como participantes nunha sociedade na que están mergulladas. E a segunda,unha unión do concepto de 'cidade intelixente' a 'cidadanía intelixente'para non crear a partir da vila unha 'cárcere intelixente', conectada, posiblemente eficiente, pero sen alma.
Noutro parágrafo, especificaba: 'o futuro das cidades dependerá dos seus cidadáns dun xeito directo e real, e non a traverso de políticos que os representen, (...) todo dependerá da involucración ou non dos cidadáns'. Aplicado a Ribadeo, dependerá da implicación dos ribadenses no día a día do Ribadeo que queremos. E, dende que neste blog comezou a serie 'o Ribadeo que queremos', xa se puido ver claramente que se non manifestamos e actuamos en prol do que queremos, haberá outra xente que o manifeste e actúe conforme ás súas ideas e intereses. Outros, que non nós. Para facer outro Ribadeo entre a morea de ribadeos posibles no futuro sen a nosa participación..
Ven a conto o anterior de cousas que saen todos os días nos xornais, sexa o amaño de estradas,a residencia de maiores ou calquera outra cousa que se nos ocorra no ámbito ribadense.

20180924

Generación para cambiar el mundo desde nuestro mundo. Pablo Mosquera


Ser gallego entre los siglos XX y XXI supone estar incómodo y al mismo tiempo encantado por esta Galicia al norte del norte. No sabemos, ni queremos, ni podemos, vivir sin ella. Es una de las tres damas en las que se asienta nuestra existencia. -Podría incluir aquella dama de los tiempos pasados sobre la que escribe Cunqueiro- Libertad, cultura, Galicia. ¿Pero toda Galicia?. Toda, con la perspectiva que tenemos desde la provincia de Mondoñedo.
Nacimos aquí, cuando algunos mandaban desde el centro de la Meseta y nos consideraban una esquina verde. De vez en cuando acudían para disfrutar de nuestro paraíso natural. Es como si tuvieran una finca y nosotros formáramos parte del paisaje. Aun recuerdo a una familia de portugueses, aquellos que fanfarroneaban con sus pequeños bañadores desde los que marcaban paquete, o sus coches de alta gama comprados en Alemania, y desde luego su velero. Todo ello fruto de los escudos que afanaban haciendo "negocios" en sus colonias aunque para ello tuvieran a su juventud pegando tiros durante al menos tres años. Nos señalaban como "mal vestidos". Nunca supe lo que realmente querían decirnos. Pero sin duda les resultábamos unos seres peculiares entre las dunas, playas, islas y verde esmeralda de la mar.
Tuvimos a madrileños de pro. Gentes que necesitaban nuestra forma "peculiar de vivir". Les gustaba escuchar el cuerno marino y acercarse al muelle para comprar pescado vivo o aquel marisco de nuestras rompientes del que luego presumían durante su vida por él asfalto La costa gallega era sinónimo de pulpos, langostas, percebes y nécoras. Pero también hubo alguno que descubrió nuestro secreto mejor guardado. Los silencios y la soledad para disfrutar con nuestros pensamientos mientras la mar y el viento ponen la sinfonía interminable que acaricia desde nuestra inmensa naturaleza. De ahí vino lo de "Península de paz".
Ser mariñano supone creer en la existencia del Reino de la Lluvia, en Merlín y familia, ser lector impenitente de Cunqueiro, pues su mundo es el nuestro. Muerte, sueño, identidad, soledad, amor, ausencias, silencios y temporales. Disfrutar con los mitos, observar las manos de un viejo marinero, cuando toma la taza de vino en la cantina portuaria. Creer en esas mouras que custodian tesoros ocultos en los caserones abandonados y que antaño hicieron de las manos femeninas herramientas para el salazón o las conservas.
Este mundo casi fantasmagórico, mágico, perceptible aunque no todos puedan verlo, es punto de encuentro para "una tripulación de Argonautas". Carlos Nuevo Cal, Vicente Míguez Salgueiro, Lino Rico Fernández, Sito Otero Regal, Paco Rivas, David Catá, Pablo Livio, Otto Treto y Suevia Figueiroa. Todos en una singladura hacia el infinito de nuestro pasado, gobernados al timón por los capitanes Andrés Díaz y José Pino. Lo mismo que Ulises regresa a Ítaca, nosotros queremos arribar a la isla de San Brandan. Allí dónde los barcos son de madera, los toletes de pao de toxo, la Santa Compaña celebra vísperas y maitines por los pecios y los habitantes orgullosos y dignos seres humanos que conocen y divulgan lo que fueron sus antepasados, las raíces históricas de su país, y hacen de la defensa del Patrimonio Identitario la primera de las causas para alcanzar la justicia social.
"Si en el amanecer de este día pudiéramos volar por encima de nuestra tierra y recorrerla en todas direcciones, asistiríamos a la maravilla de una mañana única" -Castelao.

20180923

Campos minados en Ribadeo: entrada a Rotonda dos Galos.

Hai pouco aínda, creouse, mantívose e solucionouse polo momento ou ao menos outro na confluencia entre Paco Lanza e Avenida de América. Pero iste leva máis tempo nunha saída de máis tráfico e con máis visibilidade.
Parece un campo minado, pero é a glorieta de entrada a Ribadeo, dende Os Galos á A-8. A foto de Suso Fernández é abondo descritiva como para que apareza na Galipedia, e pode esar nas voces Ribadeo, A-8, Vilaselán, rotondas ... onde sería de contraste ou en desastres da guerra, onde pasaría inadvertida.
O que quizáis fai diferente este caso do outro citado é que aquí poden sobremontarse administracións, e polo tanto, unha escúdanse nas outras  e un polos outros, a casa por varrer, ou o acceso sen amañar. A quen lle toca? A quen circule, purgar.
Cabe lembrar que foi esta glorieta a que se deixou sen acceso dende Galicia pola A-8 (ten entrada dende Asturias e saida para Asturias e Galicia, pero non entrada dende Galicia, como se ve no mapa). Haberá que comezar a difundilo doutro xeito a ver se se enteran?

Capela das Anzas. Emilio Piñeiroa Rico

Novo díptico de Emilio Piñeiroa